Ostatnie posty
Zło w zarodku ♥ J.A. Redmerski ♥ Tł: Dorota Lachowicz ♥ W Towarzystwie Zabójców #4 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 26.06.2019 ♥ Stron: 271


Z każdym kolejnym tomem moja sympatia do serii W towarzystwie zabójców wzrasta. Zło w zarodku odrobinę przystopowało akcję, ale nie mogę powiedzieć, że zawiodło mnie. Autorka postawiła na iście psychologiczną zabawę. 

Oryginalna, mroczna i niebezpieczna. Taka właśnie jest ta seria i takie też jest Zło w zarodku. Tym razem pisarka postawiła na jeszcze lepsze poznanie postaci. Za sprawą nowej bohaterki, Nory członkowie Zakonu zostaną zmuszeni do obnażenia swoich najbrudniejszych i najbardziej skrywanych tajemnic. A co może być lepszego niż sekrety? W tym wypadku chyba nic, gdyż świetnie zostało utrzymane napięcie i uczucie niepewności towarzyszące czytelnikowi do samego końca. Nie sposób odgadnąć, co każdy próbuje zataić i skąd tajemnicza Nora wie tak wiele o bohaterach. We wcześniejszych tomach Redmerski pokazała już, że bardzo dobrze radzi sobie w kreacji wyrazistych i zapadających w pamięć postaci, co osoba Nory tylko potwierdza. Książka, mimo że najbliżej jej do thrillera jest bardzo kobieca. Autorka wplata wątki romantyczne i sporo uwagi poświęca uczuciom, emocjom oraz psychologicznym portretom naszych bohaterów. A są one na prawdę intrygujące. 


Zło w zarodku to kolejne pełne emocji i niepewności spotkanie z Zakonem płatnych zabójców. Pisarka ma ewidentnie znakomity pomysł na tę serię i perfekcyjnie go realizuje. Tutaj nie można się nudzić, i nawet gdy wydaje się, że akcja stoi w miejscu to piętrzące się tajemnice i zagadki podgrzewają atmosferę dostarczając wrażeń z najwyższej półki. Szczerze polecam wszystkim zapoznanie się z cyklem W towarzystwie zabójców, jeśli chcą przeżyć niecodzienną i pełną niebezpieczeństwa przygodę.   


W serii W Towarzystwie Zabójców:
Zabić Sarai / Drugie życie Izabel / Łabędź i Szakal / Zło w zarodku / The Black Wolf / Behind the Hands That Kill / Spiders in the Grove

 Punk 57 ♥ Penelope Douglas ♥ Tł: Maciej Olbryś ♥  Wydawnictwo NieZwykłe ♥ Data premiery: 12.06.2019 ♥ Stron: 396

Jakiś czas temu miałam okazję czytać świetną książkę o uczuciu, które pokonuje różnice wieku i społeczne uprzedzenia. Właśnie dzięki Birthday girl Penelope Douglas zaskarbiła sobie moją sympatię, która nie pozwoliła mi przejść obojętnie obok jej kolejnej powieści. Oczekiwanie były zatem dosyć spore. Czy spełnione? W większości tak, chociaż po kilkoma względami Punk 57 mogłoby być lepsze. 

Korespondencyjna znajomość, która po latach przerodziła się w prawdziwą przyjaźń dała autorce możliwość zbudowania ciekawej i nietuzinkowej fabuły. I początkowo rzeczywiście tak było, jednak z upływem kolejnych stron Punk 57 zaczęło wchodzić na typowe dla new adult schematy. Aczkolwiek nie przeszkadzało to, aby historia nabrała wyjątkowego, intrygującego klimatu. Mamy motyw hate-love, który dostarcza bardzo wielu emocji. Od samego początku relacja Mishy z Ryen przebiega burzliwie, podsycana pożądaniem, a jednocześnie jawną wrogością. Sporo tutaj romantycznych i erotycznych aspektów, które trochę przesłaniają tą szczególną więź łączącą głównych bohaterów. Autorka mogła poświęcić jej więcej czasu, aby odrobinę wyraźniej ją ukazać. Poza tym w książce poruszanych jest kilka innych, ważnych kwestii, które zdecydowanie przemawiają na plus historii. Mamy trudną sytuację rodzinną Mishy, zmaganie się z utratą bliskiej osoby oraz, przede wszystkim, starania przypodobania się grupie za cenę utraty własnego 'ja'. Nie są to wątki bardzo rozbudowane, niektórym przydałoby się małe rozwinięcie (szczególnie sytuacji rodzinnej głównego bohatera), niemniej bardzo dobrze uzupełniają powieść nadając jej wielowymiarowości. 

Bohaterowie są punktem, który ciężko mi jednoznacznie ocenić. Na pewno są to charyzmatyczne i zapadające w pamięć osobowości, jednakże ich zachowanie niejednokrotnie było co najmniej dziwne. Przez to parokrotnie nachodziły mnie myśli, że historia ta - mimo że ciekawa i emocjonująca - jest mało prawdopodobna. Narracja podzielona na dwójkę głównych bohaterów doskonale spełniła swoją funkcję pozwalając poznać obydwoje, równie dobrze. Małym minusem może być fakt, że poznając obie strony wiemy praktycznie wszystko i niewiele nas zaskoczy. Finałowych wydarzeń można szybko i bardzo łatwo domyślić, dlatego jeśli brak przewidywalności ma dla kogoś dużą wartość powinieneś się dobrze zastanowić, czy Punk 57 jest dla niego. 


Punk 57 nie skradło mojego serca, tak jak Birthday girl, jednak jest to w dalszym ciągu dobra książka, którą mogę polecić osobom szukającym niewymagających historii miłosnych opowiedzianych w odrobinę inny sposób. Penelope Douglas pisze w bardzo emocjonalny i uczuciowy sposób. dlatego historia potrafi poruszyć najgłębsze struny naszej duszy. Dodatkowo dotyka ważnych i aktualnych problemów, co czyni ją czymś więcej niż tylko romansem. Warto się skusić i odkryć tożsamość tytułowego Punka. 


Inne książki Penelope Douglas:

    
Ziemia w ogniu ♥ Daniel Arenson ♥ Tł: Marta Słońska ♥ Seria Wschód Ziemi #2 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 12.06.2019 ♥ Stron: 296

Pierwszy tom młodzieżowego Sci-Fi z lekkością wprowadził czytelnika w realia Ziemi podporządkowanej walce z wrogą cywilizacją. Mimo że Ziemia osamotniona nie obfitowała w kosmiczne potyczki, a skupiła się raczej na nakreśleniu postaci i rzeczywistości w jakiej przyszło im żyć, to jako wstęp do wielotomowej serii sprawdziła się całkiem dobrze. Zatem skoro podstawy już znamy, możemy ruszać w dalszą podróż, która tym razem będzie zdecydowanie bardziej niebezpieczna, pełna akcji i nieoczekiwanych odkryć. 

Bohaterowie opuścili Ziemię, dlatego całkowitej zmianie ulega tło w jakim ma miejsce akcja powieści. Przenosimy się na statek kosmiczny, a później także na tajemniczą planetę, spowitą w mroku. To tutaj przyjdzie bohaterom stanąć twarzą w twarz z bestialskimi wijcami. Daniel Arenson nie raz odmalowuje przed nami krwawe obrazy walk wprowadzając klimat czyhającego nieustannie zagrożenia. Mimo że seria Wschód Ziemi ma dość młodzieżowy charakter to przeszkody z jakimi musi zmierzyć się Marco wraz z przyjaciółmi nie należą do lekkich ani błahych. Na jaw wychodzą coraz bardziej szokujące fakty, które mogą mieć wpływ na przebieg wojny. Cieszy mnie również fakt, że pisarzowi udało się podkręcić tempo akcji, dzięki czemu praktycznie cały czas coś się dzieje. 

Podobnie jak w pierwszym tomie jest to Sci-Fi ze zdecydowaną przewagą fantastyki. Tak naprawdę elementów naukowych jest tutaj śladowa ilość. Autor nie zasypuje czytelnika technicznymi wywodami, posługuje się bardzo lekkim, prostym językiem, przedstawiając elementy swojego świata zwięźle i konkretnie. Więc żaden amator tego gatunku nie będzie miał problemu z odnalezieniem się w historii. 

W takiej serii niewątpliwie w głównej roli widziałoby się twardego i nieugiętego mężczyznę, natomiast Marco wydaje się być tego przeciwieństwem. Chłopak, który od zawsze kochał biblioteki i książki, spokojny i ułożony, musi się przeobrazić w żołnierza, który będzie w stanie zabijać najeźdźców. Z różnym skutkiem daje sobie z tym radę, jednak nie można zauważyć wpływu jaki wojna wywarła na wszystkich bohaterów. Pisarz każdemu poświęcił chwilę, pozwalając odrobinę lepiej ich poznać. Ale trochę go poniosło w wątkiem romantycznym, który nijak nie kleił mi się z tą historią. Nastoletnie miłostki to coś normalnego, i dziwne by było jeśli w ogóle by się nie pojawiały, jednak w Ziemi osamotnionej były zdecydowanie bardziej stonowane, przez co nie biły tak po oczach, jak tutaj. Poza tym Daniel Arenson nie jest na pewno mistrzem pisania o uczuciach, nie odczuwałam ich w takim stopniu, jak można by było. Dodatkowo stworzenie dziwnego trójkąta romantycznego, w którym nasz bohater kocha dwie dziewczyny i nie wie, co z tym zrobić, powodowało, że tracił zdecydowanie w moich oczach brakiem jakiejkolwiek konsekwencji. Nie raz odbierałam go jak takie ciepłe kluchy - żyje dzięki szczęściu i byciu głównym bohaterem. 


W porównaniu z pierwszym tomem Ziemia w ogniu wypada na pewno lepiej. Dzieje się zdecydowanie więcej, fabuła się bardziej urozmaicona a niespodzianki, które przyszykował dla nas autor potrafią zaintrygować. Daniel Arenson roztacza przed czytelnikiem wizję krwawej wojny, która odmieniła całkowicie życie na Ziemi. Wprowadza strach, niepewność i widmo śmierci, które nieustannie towarzyszy bohaterom. Ogólne dobre wrażenie trochę psuje kiepski wątek romantyczny, którego usunięcie zdecydowanie wyszłoby na plus serii. Mam nadzieję, że w kolejnych częściach autor wróci na dobre tory i porzuci tę telenowelę na rzecz świetnej międzygalaktycznej bitwy, która ma tutaj miejsce. 

W serii Wschód Ziemi:
Ziemia osamotniona / Ziemia w ogniu / Earth Rising / Earth Fire / Earth Shadows / Earth Valor / Earth Reborn / Earth Honor / Earth Eternal  

Rozstanie ♥ Stylo Fantôme ♥ Tł: Klaudia Wyrwińska ♥ The Kane Trilogy #2 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥  
Data premiery: 05.06.2019 ♥ Stron: 269

Mocno erotyczne, odważne i na pewno nie należące do najsubtelniejszych powieści, Poniżenie, wciągnęło czytelnika w niegrzeczną grę dwójki głównych bohaterów. Stylo Fantôme nie zabłysnęła zbyt oryginalną fabułą, ale jej postacie były na tyle intrygujące i zapadające w pamięć, że nie mogłam sobie odmówić kontynuacji. Rozstanie, mimo że pod wieloma względami tak podobne do swojej poprzedniczki, posiada kilka wyraźnych różnic. 

"Inni mieli pocałunki w policzek oraz przytulanie, z kolei Jameson i Tate mieli ból. Stanowił ich drugą naturę. Był jak drugi język."

Bez wątpienia najbardziej rzuci się w oczy fakt, że drugi tom The Kane Trilogy jest zdecydowanie łagodniejszy i spokojniejszy. Oczywiście to w dalszym ciągu bardzo śmiała, przesycona namiętnością i pożądaniem lektura, ale w porównaniu z Poniżeniem jest o jeden stopień niżej. Powiązane jest to na pewno w dużym stopniu z mniejszą ilością samych scen łóżkowych, a to z kolei jest odpowiedzią na wydarzenia kończące Poniżenie. Jak pamiętamy pierwszy tom nie zakończył się dla Tatum najlepiej, dlatego postanowiła zakończyć znajomość z Jamesonem. Jednak on nie ma takiego zamiaru. Co za tym idzie fabuła to istna zabawa w kotka i myszkę. Przyciąganie i opychanie. Erotyzm mieszający się z gniewem. Nie zabraknie również szczypty humoru, słownych docinek i pikantnych momentów. Szkoda tylko, że autorka nie wzbogaciła historii o większą ilość akcji, bo mimo wszystko nie dzieje się za wiele, a finałowe wydarzenia są do przewidzenia od praktycznie pierwszych stron.

Pod wpływem wydarzeń z Poniżenia w bohaterach zachodzą widoczne zmiany. Tatum już wie, że Jameson jest w stanie ją złamać, dlatego pełna jest niepewności i obaw. W każdym geście i przejawie ludzkich odruchów doszukuje się podstępu. Czyni ją to postacią bardzo niejednoznaczną, nieraz mówiącą jedno a robiącą drugie. Jej niezdecydowanie na pewno wśród części czytelników może wzbudzić irytację, niemniej to w dalszym ciągu bardzo charyzmatyczna i pewna siebie osobowość, która wyróżnia się na tle szarych myszek królujących w tym gatunku. Przemianę łatwo można dostrzec również w Jamesonie. Mężczyzna zaczyna pokazywać swoją drugą twarz, bowiem widzi w tym jedyny sposób uzyskania odkupienia. Ich relacja w dalszym ciągu będzie podszyta sporą dozą zmysłowości i chemii, ale także sadyzmu i wulgarności, które oboje tak bardzo preferują. 


Po burzliwym Poniżeniu przyszła pora na łagodniejsze Rozstanie, które bardzo dobrze sprawdziło się jako dopełnienie historii. Pisarka jeszcze mocniej zagłębiła się w emocjonalnej warstwie powieści, sprawiając, że relacja Tatum z Jamesonem zaczęła przybierać inne odcienie. Liczę, że w ostatnim tomie Stylo Fantôme jeszcze mocniej zagrzeje atmosferę, oferując niezapomniany finał. Tymczasem The Kane Trilogy polecam osobom, które lubią pikantne, odważne i mroczne lektury z zimnym draniem i silną kobietą na czele, gdzie nie będzie miejsca na żadne ckliwe i romantyczne momenty.

W The Kane Trilogy:
Poniżenie / Rozstanie / Reparation     
   
Odkupienie ♥ Ewa Pirce ♥ Seria Obietnica #2 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ Data premiery: 25.05.2019 ♥ Stron: 516

Obietnica była idealnym przykładem książki, której można by czepiać się o wiele kwestii, jednak emocje jakie we mnie wyzwoliła były z najwyższej półki. A to stanowi najważniejsze kryterium mojej oceny, bo czym jest najbardziej dopracowana fabuła, gdy jest mi całkowicie obojętna. Sięgając po Odkupienie liczyłam na kolejny rollercoaster wrażeń i bez problemu go odnalazłam.  

Po oszałamiającym finale, który pisarka zgotowała nam w pierwszej części fala emocji odrobinę osłabła, aby ponownie uderzyć w odpowiedniej chwili. Jak sam tytuł wskazuje fabuła będzie oscylowała wokół odkupienia, którego pragnie dostąpić Brian. Żeby oczywiście nie było za łatwo, na drodze do szczęścia głównych bohaterów pojawią się liczne przeszkody, które skutecznie zamieszają i odmienią bieg wydarzeń. Nie da się nie zauważyć, że Ewa Pirce szczególny nacisk kładzie na relacje między postaciami, ich przeżycia, uczucia i targające nimi wątpliwości. I robi to w bardzo dobrym stylu, sprawiając, że na własnej skórze czułam całą gamę różnorakich emocji. Jednak odkładając te emocje na bok, fabuła nie wygląda już tak różowo. Pojawiło się kilka nieścisłości, nielogicznych zachowań bohaterów i wątków pozostawionych samopas. Już w Obietnicy inteligencja Olivii była dosyć wątpliwa, ale to, co pokazała w Odkupieniu jasno pokazało, że szarych komórek to ona za wiele nie posiada. Dziewczyna nigdy nie stawia kluczowych w danym momencie pytań, nie zastanawia się nad tym, nad czym powinna. Nie chce słuchać, nie chce rozmawiać, zawsze wie lepiej, a jej rozwiązaniem każdego problemu jest ucieczka. Tak bardzo nielogiczna i irytująca postać niestety mocno podważa wiarygodność tej historii i sprawia wrażenie budowania problemów na głupocie głównej bohaterki. Brian natomiast stracił odrobinę swojego pazura. Stał się mężczyzną w rozsypce, który większość czasu kaja się przed Olivią, jednak za całym tym użalaniem się nad sobą stoi znacznie większa wiarygodność, która sprawia, że jego postaci mówię tak. Do głosów został także dopuszczony Aston, w którego wątku pokładałam spore nadzieje, a który został bardzo szybko zamieciony pod dywan. Szkoda, że autorka nie pokusiła się o poświęcenie mu więcej czasu, bo jego intrygujący i wielowymiarowy portret psychologiczny stanowił jeden z mocniejszych punktów powieści.


Ewa Pirce na kartach swojej powieści ukazała bolesną historię o zemście i miłości. Zemście, która przesłoniła wszystko inne i sprawiła, że główny bohater żył przeszłością nie zważając na teraźniejszość. Miłości, która przyszła nieproszona i napotkała na swojej drodze bardzo wiele przeszkód. To również historia o wybaczaniu, dostrzeganiu własnych błędów i walce o szczęście. Mimo że mam bardzo mieszane odczucia względem Odkupienia to jego lektura dostarczyła mi mnóstwa emocji i wrażeń. Czytałam z zapartym tchem, jednocześnie kręcąc nosem na głupotę głównej bohaterki. Ostatecznie jestem zadowolona z finału jaki zgotowała pisarka, chociaż skrycie liczyłam na coś bardziej spektakularnego. Niemniej polecam wszystkim czytelnikom, dla których emocje są priorytetem.  

Wcześniejszy tom:
 Miłość po sąsiedzku ♥ Belle Aurora ♥ Tł: Iga Wiśniewska ♥ Seria Friend-zoned #2 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥  
Data premiery: 15.05.2019 ♥ Stron: 345

Słodka i pełna humoru historia miłosna Tiny i Nika ukazana w Friend-zoned pokazała, że Belle Aurora czuje się jak ryba w wodzie w takiej formie literackiej, więc nie ma się co dziwić, że doczekaliśmy kontynuacji. W Miłości po sąsiedzku poznamy losy kolejnej pary z tej uroczej paczki, które dostarczą nie mniej wrażeń niż poprzednicy. 

Główne role tym razem przejmują Asher, zwany Duchem oraz Nat. Początek ich znajomości mogliśmy śledzić już w Friend-zoned, ale nie przeszkadza to, aby swoją przygodę w twórczością Belli Autory rozpocząć właśnie od tej książki. Nasza para miała swoje pięć minut, ale po tym wydarzeniu postanowili trzymać się od siebie z daleka. Jak się pewnie łatwo domyślić, nie będzie to takie łatwe. Autorka stawia na znane i lubiane motywy. Mamy hate-love, chociaż nie w jego typowej formie. Zamiast nienawiści jest dogryzanie, psikusy, słowne zaczepki. Jest i miłość podszyta sporą dawką chemii i erotyzmu. Stonowany został również poziom cukierkowości, który w pierwszym tomie przybierał momentami bardzo wysokie wartości. Za sprawą trudnego dzieciństwa jednego z głównych bohaterów pisarka dodała kilka bolesnych i łapiących za serce scen. Ale skłamałabym, gdybym napisała, że Miłość po sąsiedzku to głęboka i bardzo emocjonalna historia. Jest bardzo lekko, optymistycznie i radośnie, a pojawiające się problemy równie szybko znikają jak się pojawiają. Fabuła nie zaskakuje żadnymi niespodziewanymi zwrotami akcji, ale w przypadku tego typu literatury chyba nie tego się oczekuje. Historia potrafi wciągnąć, i mimo że jest przewidywalnie i na pewno wielu powie że banalnie, to jako niezobowiązująca lektura umilająca czas świetnie się nadaje. 

Mocnym punktem powieści są głowni bohaterowie, którzy zyskują sympatię dzięki wyrazistym i wiarygodnym charakterom. Zdecydowanie nie są podobni do Tiny i Nika. Nat i Asher stanowią niemal swoje przeciwieństwa, które razem tworzą mieszankę wybuchową. Pierwszoosobowa, podzielona narracja pozwala w równym stopniu poznać każde z nich, chociaż pisarka nie jest zbyt wylewna w opisywanych myślach czy emocjach. Czasami niektóre ruchy postaci wydają się nieoczekiwane, ale niestety raczej bardziej w stronę tworzenia problemów na silę, a nie zaskakujących zwrotów akcji, które mogłyby wynikać z fabuły. Nie zawodzą natomiast bohaterowie drugoplanowi. Autorka utrzymała ten uroczy, rodzinny klimat, który unosi się w powietrzu, gdy cała paczka spotyka się razem. Tych scen jest zdecydowanie mniej niż w Friend-zoned, aczkolwiek nie sprawiło to, że postaci straciły na wartości. To w dalszym ciągu bardzo barwne i intrygujące osobowości, z którymi bardzo przyjemnie jest spędzać czas. Dlatego cieszy mnie, że autorka postanowiła każdemu z nich dać swoje pięć minut w osobnej części serii. 


W ogólnym rozrachunku Miłość po sąsiedzku podobała mi się odrobinę bardziej niż pierwszy tom. Jest mniej zabawnie niż w Friend-zoned, ale też pisarka przystopowała z ilością lukru, a dodanie wątku trudnej przeszłości przyjemnie zrównoważyło fabułę. Niemniej to w dalszym ciągu bardzo lekka, radosna i wesoła, oraz romantyczna historia, która skradnie niejedno serce spragnione miłosnych doznań. Idealnie się sprawdzi jako wakacyjna lektura. 

W serii Friend-zoned:
Friend-zoned / Miłość po sąsiedzku / Sugar Rush

  
Piękno oddania ♥ Georgia Cates ♥ Tł: Iga Lubartowicz ♥ Seria Beauty #2 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 24.04.2019 ♥ Stron: 318

Łuuup, łuuup! Słyszycie ten dźwięk? To poziom serii Beauty zaliczył bolesny upadek, na samo dno. Piękno bólu może nie było niesamowitą, oryginalną i cudowną książka, ale pisarka potrafił sprzedać swój pomysł, zagrać na emocjach czytelnika i zostawić go w ogromnej niepewności. Niestety nic takiego nie znajdziemy w kontynuacji, gdyż Piękno oddania to tylko sam seks. 

Pierwszy tom miał jedną znaczącą zaletę - Cates potrafiła zachować odpowiednie proporcje romans - erotyk, przez co sceny łóżkowe nie pojawiały się co chwilę, a co za tym idzie, nie nudziły i wzbudzały zainteresowanie. Piękno oddania tej równowagi już nie posiada, mimo że zaczęło się całkiem dobrze, bo zakończenie wcześniejszej części zastawiło naszych bohaterów w rozsypce i cierpieniu. Autorka bardzo umiejętnie przelała tutaj emocje na papier - smutek i bezradność bijące z pierwszych stron były aż namacalne. Jednak to, co dobre, szybko się kończy i dalsza część lektury to zdominowany przez seks erotyk, dla którego miejsca na nieerotyczną akcję zostało niewiele. Gdyby wyciąć te wszystkie łóżkowe ekscesy książka mogłaby nie mieć nawet stu stron.  

Jeśli jesteśmy zmuszeni czytać w kółko to samo - seks na dzień dobry i dobranoc. Przed zakupami i po, jeśli się uda to także w drodze na nie, to jak długo wytrzymamy, zanim po prostu zaczniemy omijać te sceny? Ja nie dotrwałam nawet do połowy książki, ale nie czuję, że wiele straciłam nie wiedząc, jak szczegółowo przebiegały ich kolejne łóżkowe zabawy. Uwagę ponownie można mocniej skupić na ostatnich rozdziałach, gdzie autorka postanowiła w końcu podgrzać atmosferę w inny sposób niż erotyczny. Ale nie ma tu co oczekiwać takich emocji, jak w przypadku Piękna bólu. Akcja potoczyła się w typowy i dość oczywisty sposób, a wątki zostały domknięte. Nasuwa się więc pytanie, czego powinniśmy oczekiwać w ostatniej części, skoro Cates teraz wyraźnie pokazała, że brakło jej kompletnie pomysłu na ten tom i musiała go zapchać scenami erotycznymi.


Piękno oddania nie okazało się kontynuacją, jakiej oczekiwałam. Po całkiem dobrej pierwszej części, liczyłam na zdecydowanie lepszą historię - więcej emocji, wydarzeń i (najważniejsze!) fabuły. Drugi to serii Beauty możne znaleźć uznanie wśród osób, które czerpią przyjemność z erotyków, mnóstwa scen łóżkowych i nic ponad to nie jest im potrzebne. Trochę to przykre, że Cates tak popsuła ten cykl, gdyż dwójka głównych bohaterów to całkiem przyjemne kreacje, a podzielona narracja pozwala zżyć się z obojgiem. A to że muszą się bzykać bez przerwy jak króliki to nie ich wina, a autorki. :) 


W serii Beauty:
Piękno bólu / Piękno oddania / Piękno miłości



Złączeni honorem ♥ Cora Reilly ♥ Tł: Izabela Żukowska ♥ Seria Born in Blood Mafia Chronicles #1 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥  
Data premiery: 17.04.2019 ♥ Stron: 284
  
Co może być bardziej pociągającego w erotyku niż niegrzeczni chłopcy? Tak, to na pewno mafia pełna bad boy'ów. Przysiadałam do Złączonych honorem bez większych oczekiwań i zostałam bardzo miło zaskoczona przez ten niepozorny tytuł. Dawno nie trafiła mi się powieść erotyczna, która z taką łatwością mnie wciągnęła, że przeczytałam ją niemal na raz. 


" - Nawet najzimniejsi dranie mają serce. 

- W takim razie jego jest czarne jak smoła. Nie marnuj czasu na miłość, Ario. Nie znajdziesz jej w naszym świecie."

Cora Reilly zabiera nas w swojej książce do świata mafii. Bezwzględnego, brutalnego i surowego. Główna bohaterka, Aria ma tylko piętnaście lat gdy ojciec zaręczył ją z synem szefa nowojorskiego oddziału, aby pogodzić rodziny. Trzy lata później przyjdzie jej stanąć na ślubnym kobiercu z całkiem obcym mężczyzną. Autorka przestawia mafijną rzeczywistość bardzo wyraźną kreską, dzięki czemu zagłębienie się w tym mrocznym, pełnym twardych zasad i reguł świecie nie stanowi problemu. Chociaż nie pogardziłabym, gdyby samego wątku sensacyjnego było zdecydowanie więcej. Nie ma wątpliwości, że stanowi on tutaj tylko tło dla erotycznej fabuły. Ale za to jakiej fabuły! Rzadko mi się to zdarza, ale w przypadku Złączonych honorem nie przeszkadzała mi liczność scen łóżkowych. Nie miałam ochoty ich omijać, gdyż pisarce udało się tak umiejętnie oddać zawarte w nich emocje, że za każdym razem potrafiła ukazać temat z trochę innej strony.  

Jednakże najmocniejszym punktem tej historii są bohaterowie - wyraziści, wiarygodni i pełni targających nimi uczuć. Pierwszoosobowa narracja oczami Arii doskonale się sprawdziła pozwalając zżyć się z bohaterką i postawić w jej nieciekawej sytuacji. Dziewczyna wie, że należy do świata, z którego nie ma ucieczki i musi spróbować odnaleźć szczęście z nowym mężem. Luca to z kolei osobowość dosyć tajemnicza, mroczna i niedostępna. Niewątpliwie ma w sobie "to coś", co w złych chłopcach najbardziej pociąga. Świetnie, że pisarce udało się ukazać to wszystko bez sypania wulgaryzmami na prawo i lewo, co w przypadku erotyków i takiej tematyki jest niemal wielkim wyczynem. Sama zaś relacja Aria - Luca to jedna z lepszych z jakimi ostatnio miałam styczność. Cora Reilly świetnie buduje napięcie, stopniowo rozwija znajomość i wie, kiedy podgrzać atmosferę. Aria jest świadoma uroku Luci, ale nie przypominam nam tego co stronę i nie pada w jego objęcia przy każdej okazji. Dzięki czemu ich rodzące się uczucie wypada na prawdę autentycznie i przekonująco. 


Złączeni honorem to bardzo udane rozpoczęcie cyklu romantycznego z mafią w tle. Cora Reilly pisze lekko i przekonująco, przez co jej książka się praktycznie sama czyta. Dla każdej fanki pikantnych historii z grupą niegrzecznych przystojniaków na czele, będzie to pozycja obowiązkowa. Czekam na kontynuację. 


W serii Born in Blood Mafia Chronicles:
Złączeni honorem / Bound by Duty / Bound by Hatred / Bound by Temptation / Bound by Vengeance / Bound by Love    


 Hold you close ♥ Melanie Harlow & Corinne Michaels ♥ Tł: Anna Kuksinowicz ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥  
Data premiery: 03.04.2019 ♥ Stron: 286 
 
Dwie poczytne autorki romansów i powieści pełnych uczuciowych wzniesień, postanowiły połączyć siły i stworzyć piękną historię miłosną dotykającą kwestii dawania drugiej szansy. I wszystko byłoby świetnie, gdyby Hold you close nie było takie typowe, przewidywalne i oczywiste. 

Dlaczego nadal istnieje ta iskra między nami? Jak to możliwe, aby kogoś nienawidzić i nadal pragnąć jego rąk?

Fabuła książki skupia się przede wszystkim na skomplikowanej relacji Iana z London. Za młodzieńczych czasów połączyło ich uczucie, jednak ich związek zakończył się, zanim miał okazję dobrze zaistnieć. Pojawiły się żale, niechęć i wrogość. Zbieg tragicznych wydarzeń sprawia, że będą musieli zawiesić broń i zająć się trójką zagubionych dzieciaków. Na tym klasycznym motywie hate - love pisarki zbudowały praktycznie całą historię. Zatem naprzemiennie będziemy świadkami kłótni i godzenia się, wzajemnych pretensji i wyrzutów oraz pojednania. Od samego początku również zauważymy, że sprawdza się tutaj przysłowie "stara miłość nie rdzewieje", a tę dwójkę nieustannie otaczać będą iskry namiętności i pożądania. Pojawiają się niedopowiedzenia i skrywane tajemnice, z tym że w wersji, której raczej nie lubię. Gdyby chociaż raz, szczerze porozmawiali ze sobą, nie byłoby tej całej antypatii ciągnącej się prawie dwadzieścia lat. A tak musimy być świadkami kreowania problemów, trochę na siłę. Poza tym autorki poruszają także kilka innych kwestii: radzenia sobie z odejściem bliskiej osoby, stawiania kariery na pierwszym miejscu czy wpływu dzieci na nasze dotychczasowe życie. Ale są to wątki poboczne, lekko naznaczona i czasami nawet niedokończone (jak w przypadku pracy London).

Bohaterowie prezentują się całkiem poprawnie, chociaż nie sądzę żebym pamiętała za parę dni ich imiona. Pierwszoosobowe, naprzemienne narracje dość dobrze pozwalają poznać ich myśli, uczucia i motywy. Z tej dwójki zdecydowanie bardziej przypadł mi do gustu Ian, chociaż miał swoje za uszami. London niestety na dało się polubić. Strasznie drażniąca osobowość. Oboje naprzemiennie podejmują dobre i złe decyzje, dodające im to na pewno sporo autentyczności, jednak nie umiałam do końca zrozumieć ich relacji, na zasadzie 'nic Ci nie powiem, będę mieć tajemnice i tak będzie lepiej'. Chyba każdy wie, że takie coś nigdy dobrze się nie kończy. Dodatkowo dużo tutaj słownych docinek, dogryzania sobie, raz jest śmiesznie i wesoło, a raz poważnie i smutno. 


Hold you close to bardzo przyjemny i lekki romans, ale także bardzo przewidywalny i schematyczny. Żadnych niespodzianek, zaskakujących zwrotów wydarzeń, tylko utarte schematy, które może wywołałby we mnie jakieś emocje, gdybym nie przeczytała mnóstwa bardzo podobnych tytułów. Nie chcę żebyście zrozumieli mnie źle - to nie jest zła książka. Bohaterowie są dobrze zarysowani, a fabuła posiada przyjemne tempo. Dla osób, które chcą sięgnąć po coś prostego i niezobowiązującego, nie oczekując żadnych fajerwerków i powiewów świeżości będzie to odpowiednia lektura. Jednak dla czytelników pragnących czegoś więcej, już niekoniecznie.

       
 Hush ♥ E.K. Blair ♥ Tł: Marta Słońska ♥ Czarny Lotos #3 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 27.03.2019 ♥ Stron: 317

Seria Czarnego Lotosu to bardzo odważna historia, która znalazła upodobanie wśród miłośniczek mrocznych i pokręconych romansów. Wcześniejsze części nieraz udowodniły, że dla Blair nie istnieją żadne granice, a lista nieszczęść spadających na główną bohaterkę wydaje się nie mieć końca. Czy Elizabeth może liczyć na happy end? Bang i Echo tak bardzo mi się podobały, że znalazły się na mojej liście najlepszych książek, które przeczytałam w 2018 roku. Liczyłam, że Hush również trafi do tego grona. Ale niestety tak na pewno nie będzie. 

"Łzy płyną mi po twarzy, malując ją niczym dzieło sztuki uosabiające miłość tak potężną, że może łączyć tylko nas dwoje. Jest zarazem szpetna, piękna i bolesna, ale należy do nas. Jesteśmy potworami i kochankami, dzikimi zwierzętami i zabójcami, ale nic nie jest w stanie ugasić tego, co rodzi się z naszej bliskości. "

Stało się to, czego najbardziej się obawiałam względem tej serii. Pisarka po prostu przesadziła z kulminacją tych wszystkich nieszczęść, zagrożeń i dramatów. Mimo że dalej uważam, że to świetna seria, oryginalna i bardzo dzika to ostatnia część ujmuje jej sporo wiarygodność. Pod względem wydarzeń również jest odrobinę słabiej. Do połowy książki nie dzieje się praktycznie nic, by na reszcie stron przygnieść czytelnika mnóstwem szokujących, dramatycznych i bolesnych momentów. Trzeba przyznać, że E.K. Blair udało się stworzyć jedną z najbardziej emocjonalnych trylogii jakie miałam okazję poznać. Prawdziwy rollercoaster wrażeń i uczuć. Hush to historia chorej miłości, brudnej, toksycznej relacji, która dodatkowo naszpikowana jest erotyzmem w najostrzejszym wydaniu. Pierwszoosobowa narracja pozwala zajrzeć w głąb zmaltretowanego umysłu, psychiki naznaczonej traumatycznymi przeżyciami, która nie potrafi wyzwolić się z okowów mroku. Elizabeth to niewątpliwie bohaterka bardzo niejednoznaczna i zagubiona. Jej potworna przeszłość ciągle prześladuje ją i nie pozwala o sobie zapomnieć. Mimo że nie jest to osobowość, z którą łatwo byłoby się utożsamić to już od pierwszego tomu jej kreacja zdobyła moją sympatię i zapadła w pamięć. Byłam bardzo ciekawa, w jaki sposób autorka planuje zakończyć losy tak poranionej duszy, jednak mając na uwadze to, co pokazała we wcześniejszych częściach, na żaden typowy i oczywisty finał nie liczyłam. Bomba, którą zrzuca na czytelników na ostatnich stronach na pewno zaskoczy i wstrząśnie niejedną osobą. A czy było to przesadzone, niewiarygodne? Trochę tak, ale trzeba przyznać E.K. Blair, że na takie zakończenie trzeba mieć odwagę. 


Hush może okazać się zakończeniem, które podzieli fanów trylogii Czarnego Lotosu. Na pewno wiele osób nie takie sobie wymarzyło. Ja muszę przyznać, że mam bardzo mieszane odczucia. Z jednej strony słodko-gorzki finał wydaje się idealnie pasować do tej mrocznej historii, jednak z drugiej zbyt mocno naciągnięto już i tak ledwo trzymającą się wiarygodność. Na tle swoich poprzedniczek Hush prezentuje się zdecydowanie najgorzej, ale w ogólnym rozrachunku ta seria to petarda. Brudna, kontrowersyjna, pikantna historia, w której nic nie jest typowe ani oczywiste. Obok niej nie może przejść obojętnie żaden fan dark romance. Jeśli wyżej wymienione elementy nie są Ci straszne to warto spróbować i zatracić się w tej chorej rzeczywistości. 


W trylogii Czarnego Lotosu:
Bang / Echo / Hush

  
 Gordian. Grzech ♥ Melissa Darwood ♥ Seria Gordian #1 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
 Data premiery: 16.01.2019 ♥ Stron: 258
 
Znana polska pisarka, Melissa Darwood słynęła dotychczas z młodzieżowej fantastyki, która skradła serce czytelników oryginalnymi pomysłami oraz nietypowymi rozwiązaniami. Autorka postanowiła spróbować swoich sił w nowym gatunku. Okładka nie pozostawia wątpliwości - to będzie gorący erotyk. Mając za sobą lekturę prawię wszystkich wydanych książek Melissy (nie czytałam tylko Guerry), wiem na co ją stać. A stać ją na wiele więcej niż to, co pokazała w Grzechu. 

"- Czy ty cierpisz na jakiś zespół "pieprze wszystko ci się rusza?"
- Wolę określać to „biorę wszystko, na co mam ochotę."

Niewątpliwie ta książka mnie zaskoczyła. Przed lekturą w mojej głowie jawiła się wizja gorącego, pikantnego erotyku, który rozbudzi wszystkie moje zmysły. A zamiast tego znalazłam tutaj bardzo wulgarną i mało pociągając historię. Pierwszy raz miałam do czynienia z głównym bohaterem, bad boyem, który był tak bardzo odpychający. A przecież kobiety podobno lubią niegrzecznych chłopców? Niestety to, jak został wykreowany Gordian nie pozwala zapałać do niego sympatią. A fakt, że jest on tutaj narratorem nie ułatwia tego. Mężczyzna ma za sobą nieciekawą przeszłość i trudne dzieciństwo, a skutki tego odczuwa do dziś. Nie usprawiedliwia to jednak jego zachowania - jest po prostu chamem, prostakiem i erotomanem. Interesuje go tylko przygodny seks i zaliczanie kolejnych dziewczyn, co swoje odzwierciedlenie ma w tytułach rozdziałów, które poświęcone są jego kolejnym zdobyczom. W moim uczuciu jego kreacja jest lekko przerysowana i nie potrafiłam sobie wyobrazić takiej osoby w realnym świecie - osoby, dla której wszystko kręci się wokół seksu, która tylko o tym myśli i o tym mówi. Zdecydowanie lepiej prezentuje się osoba Kiry - dojrzałej i twardo stąpającej po ziemi dziewczyny. Pierwsza przedstawicielka płci pięknej, która raczyła nie ulec urokowi boskiego Gordiana. Mężczyzna bierze sobie za cel przespanie się z nią, co okazuje się niebywale trudnym zadaniem. Kobieta również ma bolesną przeszłość, której pisarka nie zdradza jednak do końca. Chciałabym napisać, że spotkanie dwóch tak poranionych dusz będzie iskrzącą, pełną niepewności relacją, ale niestety nie tym razem. Między tą dwójką nie ma żadnej chemii. Nie mówiąc już o jakichkolwiek zalążkach wiarygodnego uczucia. Przez większość część fabuły Kiry jest niewiele, i dopiero w ostatnich rozdziałach znajduje się dla niej miejsce. Trochę szkoda, że została w tak dużym stopniu przysłonięta przez tłum kochanek Gordiana. 

Ale żeby nie było, że tylko narzekam. Podobał mi się wątek paranormalny, który autorka wplotła w historię. Było to ciekawe i na pewno oryginalne. Dzięki temu Grzech jest niewątpliwie inny niż typowe erotyki i na swój sposób zapada w pamięć. Poza tym pomysłowym wątkiem nadprzyrodzonym reszta fabuła raczej zbytnio nie zaskakuje, a też nie ma za bardzo czym, gdy przysłonięta jest tak sporą dawką scen erotycznych.


Zdecydowanie wolę Melissę Darwood w jej poprzedniej odsłonie. Gordian. Grzech to jej najsłabsza książka, która zawiodła mnie swoją płytkością i wulgarnością. Na ostatnich stronach wydarzenia zaczęły przybierać (w końcu!) ciekawy obrót, a mocny cliffhanger rodzi ciekawość o dalsze losy bohaterów. Teraz gdy mamy za sobą już wszystkie łóżkowe przygody głównego bohatera czuję, że kontynuacja może być znacznie lepszą lekturą. I na pewno to sprawdzę, bo mimo że Grzech nie zachwyca, to Melissa Darwood jest jedną z moich ulubionych polskich pisarek i jedna słaba książka tego nie zmieni.


Inne książki autorki:

      
 Upadające imperium ♥ John Scalzi ♥ Tł: Paweł Grysztar ♥ Seria Wspólnota #1 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 05.03.2019 ♥ Stron: 337

John Scalzi dał się już poznać polskim czytelnikom za sprawą takich powieści jak Czerwone koszule oraz Wojna starego człowieka. Zarówno jego wcześniejsze książki, jak i najnowsza publikacja to science fiction w konwencji space opera, w których autor dotyka klasycznych tematów tego gatunku (kolonizacji, podróży międzyplanetarnych czy międzygalaktycznych wojen) i robi to w niezwykle ciekawy, przystępny i ekscytujący sposób.

"Ale powiedziałeś, że to małżeństwo byłoby korzystne politycznie.
Batrin bardzo lekko wzruszył ramionami.
- Bo tak jest, ale co z tego? Niedługo i tak będziesz imperoksem.
- A wtedy nikt nie będzie mi mówił, co mam robić.
- Ależ wręcz przeciwnie - stwierdził Batrin. - Wszyscy będą ci mówili, co masz robić. Tylko, że nie zawsze musisz słuchać."

Upadające imperium jest pierwszym tomem serii, osadzonej w całkiem nowym uniwersum, w którym ludzkość już dawno zapomniała o swoim starym domu, Ziemi. Głównym punktem jest Nurt, który daje możliwość przemieszczania się w określonych punktach Czasoprzestrzeni. Jednocześnie umożliwia dostęp do innych światów, który w przypadku zwykłego lotu byłby praktycznie niemożliwy. Na tym fundamencie autor stworzył Wspólnotę, imperium łączące wszystkie światy połączone przez Nurt, w którym każda z placówek aby przetrwać, potrzebuje pozostałych. Jednak z Nurtem zaczyna się coś dziać, a wizja odizolowania wszystkich części imperium od siebie stawać coraz bardziej realna. W związku z tym losy ludzkości stają pod znakiem zapytania.
 
John Scalzi tworzy uniwersum bardzo solidnie. Od pierwszych stron, cegiełka po cegiełce, buduje obraz kompletnej, wiarygodnej i przemyślanej kosmicznej rzeczywistości, która fascynuje strukturą oraz dbałością o detale. I robi to w bardzo przejrzysty i zrozumiały sposób, więc osoby, którym straszna etykieta sci-fi nie powinny się bać. Akcja skupia się w głównej mierze na politycznych zawiłościach - spiskach, manipulacjach, próbach wzbogacenia czy uzyskania władzy. Określenie, że to Gra o tron w kosmosie wydaje się trafne. Wydarzenia toczą się w trzech liniach, tak więc główne role obiorą: Kiva, przedstawiciela rodu Lagos i kapitan statku, fizyk Marce oraz nowa władczyni Wspólnoty, Cardenia. Każdy z tej trójki to intrygująca i dobrze zbudowana postać, która cechuje się własnym stylem bycia, celami i dążeniami. Szczególnie do gustu przypadła mi pyskata i nieokrzesana Kiva, która nieraz swoją osobą dostarczała szczyptę humoru, ale również i erotyzmu. Dodatkowo nie bez znaczenia będą tutaj bohaterowie drugoplanowi, którzy mogą także pochwalić się ciekawymi portretami, a ich rola w historii będzie znaczącą. Na wielką pochwałę zasługuje fakt, że Scalzi'emu udało się tak trafie oddać ludzką mentalność, która mimo że akcja dzieje się tysiące lat w przyszłości, w kosmosie, nie zmieniła się. W dalszym ciągu starania w zdobyciu majątku, władzy czy uznania są dla wielu najważniejsze.    


Dla fanów fantastyki oraz politycznych zagrywek Upadające imperium to idealna pozycja. Pełna zaskakujących zwrotów akcji, intryg oraz sekretów historia zabiera czytelnika w niesamowitą przygodę do całkiem nowego świata. Świata, który chyli się ku upadkowi. Jak to często przy pierwszych tomach serii bywa, finał nie rozwiązuje żadnych problemów, a nawet zostawia czytelnika z zapowiedzią kolejnych. Autorowi udało się stworzyć podwaliny pod cudowny cykl, który może liczyć sobie sporo części. Mam nadzieję, że tak będzie, a polski przekład nie zakończy się na pierwszym tomie.


W serii Wspólnota:
Upadające imperium / The Consuming Fire / The Last Emperox  


Łabędź i Szakal ♥ J.A. Redmerski ♥ Tł: Dorota Lachowicz ♥ W Towarzystwie Zabójców #3 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 06.02.2019 ♥ Stron: 303

Pokochałam cykl W Towarzystwie Zabójców za jego nietypowy charakter. Ciężko jednoznacznie określić do jakiego gatunku należy. Nie jest to na pewno klasyczny romans, bardziej thriller, powieść sensacyjna, ale wątki romantyczne czy nawet erotyczne dają o sobie wyraźnie znać. W Drugim życiu Izabel mieliśmy okazję zaciekawić się nowym bohaterem, jaki jest mroczny i sadystyczny Fredrick, a Łabędź i Szakal daje nam możliwość jego lepszego poznania. Jak wypadło to spotkanie? Muszę przyznać, że bardzo mrocznie, brutalnie, mocno emocjonalnie i ogniście. 

"Tamtego dnia nie narodziło się dziecko. Tamtego dnia dziecko umarło. Umarła jego niewinność i to, kim mógłby zostać w przyszłości... Dzień jego narodzin był początkiem bardzo długiego i okrutnego życia."

Nie zabrakło również bohaterów ze wcześniejszych części. Izabel oraz Victor nieustannie są w tle, ale to historia Szakala jest tym razem na pierwszym miejscu. Nie ma się jednak czego obawiać, bo jego losy są równie ciekawe, o ile nie bardziej, niż wcześniejszej pary. Fabuła skupia się na Fredriku i jedynej kobiecie, którą kiedykolwiek pokochał, Serafinie. Jednak ona go opuściła, a jedyny trop do jej odnalezienia stanowi Cassia. Dziewczyna cierpi na amnezję i nie jest w stanie udzielić odpowiedzi na żadne pytanie. Co ma wspólnego z żoną Fredrika? Czy uda się jej przypomnieć kim jest? Gwarantuję, że poznając odpowiedzi na te pytania czytelnik będzie zbierać szczękę z podłogi. Pisarka po raz kolejny robi to, co umie najlepiej - szokuje, zaskakuje i dostarcza emocji z najwyższej półki. Nie jest to na pewno książka dla każdego. Całkiem sporo w niej przemocy, okrucieństwa i tego szeroko rozumianego mroku, który każdy z zabójców nosi w swoim sercu. Nie przeszkadza to jednak, aby lekturę połknąć za jednym zamachem. Akcja od pierwszych stron przybiera przyjemne tempo prowadząc do szalonego finału, który wbija w fotel nie pozwalając odłożyć książki przed poznaniem ostatniego zdania.  
    

Łabędź i Szakal to kolejne udane spotkanie z niesamowitymi zabójcami. J.A. Redmerski zdążyła już przyzwyczaić czytelników, że nie ma tutaj za wiele miejsca dla zwykłych postaci. Fredrik to bohater mocno naznaczony przez życie, skąpany w mroku, lubujący się w bólu, ale także posiadający gdzieś w sobie przebłyski światła. Z każdym kolejnym tomem cykl W Towarzystwie Zabójców podoba mi się coraz bardziej, a autorka z łatwością znajduje sposoby, aby zaintrygować czytelników tym zimnym światem płatnych morderców. Nie mogę doczekać się kolejnej części i jak najbardziej polecam. Może i Wy zatracicie się w tej niebanalnej historii. 


W serii W Towarzystwie Zabójców:
Zabić Sarai / Drugie życie Izabel / Łabędź i Szakal / Zło w zarodku / The Black Wolf / Behind the Hands That Kill / Spiders in the Grove