Ostatnie posty
Zbrodnia po irlandzku ♥ Aleksandra Rumin ♥ Wydawnictwo Initium ♥ Data premiery: 12.08.2019 ♥ Stron: 300
 
Pierwsze spotkanie z Aleksandrą Rumin wspominam bardzo pozytywnie. Uczelniana satyra niezwykle trafnie obnażyła niedoskonałości naszej polskiej rzeczywistości sprawiając, że uśmiech nie schodził mi z twarzy. Idąc za ciosem, autorka obrała następny cel i tym razem padło na turystykę. 

Zbrodnia po irlandzku w swojej konstrukcji jest bardzo zbliżona do Zbrodni i Karasia. Aleksandra Rumin skupia się przede wszystkim na humorze, z lekkością nakreśla wizerunek polaków za granicą, bawiąc przy tym absurdalnymi sytuacjami i przerysowanymi osobowościami. Jedną z nich jest na pewno nasz główny bohater, Tomasz, któremu przypadła niechlubna rola pilotowania wycieczki objazdowej po Irlandii. Jak już sam tytuł wskazuje wakacje nie wypadną idealnie, a ich przebieg zakłóci zagadkowa zbrodnia. Poznając kolejnych uczestników Szmaragdowej przygody, czytelnik zastanawia się, który z nich może mieć krew na rękach i jakie miał motywy. Oczywiście pisarka nie daje żadnych podpowiedzi i odkrycie prawdy przed finałem wydaje się niemożliwe.


Sięgając po dzieło Aleksandry Rumin trzeba pamiętać, że to powieść 'z przymrożeniem oka'. Przede wszystkim komedia, mocna satyra na Polaków za granicą, w której pisarka wykazała się bardzo dobrą umiejętnością obserwacji, która ujawnia się poprzez szereg groteskowych perypetii zawierających wiele - aktualnych bądź nie - stereotypów. Dopiero w dalszej kolejności to kryminał. Dla też lektura ta świetnie sprawdzi się jako lekka, zabawna pozycja, która na pewno wywoła uśmiech na waszych twarzach. 

Inne powieści autorki:

     
Zło w zarodku ♥ J.A. Redmerski ♥ Tł: Dorota Lachowicz ♥ W Towarzystwie Zabójców #4 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 26.06.2019 ♥ Stron: 271


Z każdym kolejnym tomem moja sympatia do serii W towarzystwie zabójców wzrasta. Zło w zarodku odrobinę przystopowało akcję, ale nie mogę powiedzieć, że zawiodło mnie. Autorka postawiła na iście psychologiczną zabawę. 

Oryginalna, mroczna i niebezpieczna. Taka właśnie jest ta seria i takie też jest Zło w zarodku. Tym razem pisarka postawiła na jeszcze lepsze poznanie postaci. Za sprawą nowej bohaterki, Nory członkowie Zakonu zostaną zmuszeni do obnażenia swoich najbrudniejszych i najbardziej skrywanych tajemnic. A co może być lepszego niż sekrety? W tym wypadku chyba nic, gdyż świetnie zostało utrzymane napięcie i uczucie niepewności towarzyszące czytelnikowi do samego końca. Nie sposób odgadnąć, co każdy próbuje zataić i skąd tajemnicza Nora wie tak wiele o bohaterach. We wcześniejszych tomach Redmerski pokazała już, że bardzo dobrze radzi sobie w kreacji wyrazistych i zapadających w pamięć postaci, co osoba Nory tylko potwierdza. Książka, mimo że najbliżej jej do thrillera jest bardzo kobieca. Autorka wplata wątki romantyczne i sporo uwagi poświęca uczuciom, emocjom oraz psychologicznym portretom naszych bohaterów. A są one na prawdę intrygujące. 


Zło w zarodku to kolejne pełne emocji i niepewności spotkanie z Zakonem płatnych zabójców. Pisarka ma ewidentnie znakomity pomysł na tę serię i perfekcyjnie go realizuje. Tutaj nie można się nudzić, i nawet gdy wydaje się, że akcja stoi w miejscu to piętrzące się tajemnice i zagadki podgrzewają atmosferę dostarczając wrażeń z najwyższej półki. Szczerze polecam wszystkim zapoznanie się z cyklem W towarzystwie zabójców, jeśli chcą przeżyć niecodzienną i pełną niebezpieczeństwa przygodę.   


W serii W Towarzystwie Zabójców:
Zabić Sarai / Drugie życie Izabel / Łabędź i Szakal / Zło w zarodku / The Black Wolf / Behind the Hands That Kill / Spiders in the Grove

Odwyk ♥ Adam Widerski ♥ Wydawnictwo Initium ♥ Data premiery: 15.05.2019 ♥ Stron: 638

Niech was kochani nie zmyli tytuł. Odwyk nie jest książką o uzależnieniach, a rasowym kryminałem, który zabierze nas do pięknej Łodzi spowitej w okrutnych zbrodniach. Przyznam, że trochę obawiałam się, co pokaże autor, bo jednak debiuty często mają w sobie pewnego rodzaju nieporadność, przesadną prostotę bądź - wręcz przeciwnie - ogromny chaos. Dlatego też z rozdziały na rozdział moje pozytywne zaskoczenie lekturą rosło, gdyż nie odnalazłam żadnego z tych elementów. Adam Widerski ma ewidentnie ogromny talent.

Starannie rozplanowana zagadka, świetne tempo akcji oraz kilka intrygujących charakterów sprawiło, że obok Odwyku będzie ciężko przejść obojętnie fanom kryminalnych powieści. Rozpoczyna się dosyć standardowo - od trupa. W klinice leczenia uzależnień w Łodzi znaleziono zwłoki jednego z uczestników terapii. Bardzo szybko zostaje wytypowany sprawca, który równie szybko umyka policji. Morderca zostawił przy ofierze nietypowe ślady, które sugerują komisarzowi Piotrowi Krzyskiemu, że będzie miał do czynienia z niebezpiecznym psychopatą. Rozpoczyna się zabawa w kotka i myszkę, która z każdą chwilą pokazuje, że świetne przygotowanie mordercy pozwala mu być cały czas krok przed policją. Mimo że wyraźnie widać, że autor postawił na jeden z najpopularniejszych schematów kryminałów to nie ma tutaj mowy o żadnej wtórności czy przewidywalności. Morderstwo w klinice to zaledwie początek lawiny przestępstw, która sprawia, że dochodzenie zaczyna rozwijać się w bardzo wielu kierunkach. Adam Widerski stopniowo ujawnia kolejne tropy, które niejednokrotnie obracają całe śledztwo o sto osiemdziesiąt stopni, by za chwilę zaskoczyć z jeszcze innej strony. Jestem pod wrażeniem, jak pisarzowi udało się utrzymać tak przyjemne tempo akcji, mimo że nie zabrakło obszernych fragmentów typowo z życia policji. Czytelnik ma okazję uczestniczyć w całym przebiegu sprawy: sprawdzaniu tropów, omawianiu wyników badań czy kolejnych kroków mordercy. Co za tym idzie, już od samego początku możemy bawić się w typowanie sprawcy i nie musimy obawiać się, że coś zostało przed nami zatajone, aby nie było za łatwo. A łatwo na pewno nie jest, gdyż prawie do samego końca nie byłam pewna swoich podejrzeń. Dodatkowo autor kreuje bardzo wiarygodne portrety psychologiczne z głównym bohaterem, Piotrem na czele, sprawiając, że spogląda się na nich nie tylko przez pryzmat pracy. Wątek obyczajowy jest tutaj tylko lekko naznaczony, co w moim odczuci idealnie zgrało się z zasadniczą treścią Odwyku. Małą uwagę mogę jedynie mieć do ilości bohaterów, która początkowo odrobinę przeraziła mnie. Pisarz sypie imionami i nazwiskami na prawo i lewo i sporo czasu upłynęło zanim udało mi się rozpoznawać, kto jest kim.   


Odwyk to bardzo udany debiut, który wciąga od pierwszych stron, uzależnia i sprawia, że chce się więcej. Adam Widerski na kartach swojej książki ukazał doskonale przemyślaną historię, która, aby rozwiązać sprawę przed policją, zmusza do wytężenia szarych komórek i poskładania w całość wielu poszlak. Dodatkowo umiejscowienie akcji w naszej polskiej Łodzi, której klimat i urok autor stara się odsłonić przy bardzo wielu okazjach, nadaje powieści ciekawego i oryginalnego charakteru. Zakończenie zostawia czytelnika w osłupieniu, i nie jest to związane z wynikiem śledztwa, dlatego mam nadzieję, że Pan Adam już zaczął pisać kontynuację. Innej opcji nie widzę. 


Zbrodnia i Karaś ♥ Aleksandra Rumin ♥ Wydawnictwo Initium ♥ Data premiery: 15.03.2019 ♥ Stron: 300

Kryminał przeważnie kojarzy się ze zbrodnią, śledztwem i towarzyszącym podczas lektury napięciem. Ale można go ugryźć z innej strony, na wesoło, co pokazuje nam w swojej debiutanckiej powieści Aleksandra Rumin. Przezabawna komedia w środowisku uniwersyteckim, pełna całej gromady wyrazistych bohaterów sprawia, że uśmiech nie schodzi z ust.

"Przed wejściem do budynku wydziału postawiono skromną ławeczkę, która miała upamiętnić żywot: 
- ...znakomitego pedagoga, Ernesta Karasia... - męczył się dziekan i gromił wzrokiem każdego studenta, który chociaż przez ułamek sekundy cichutko zachichotał - ...wybitnego naukowca... - tym razem to wykładowcy ledwo powstrzymywali parsknięcie - ...dobrego człowieka... - brnął dalej, chociaż i jemu samemu zrobiło się głupio, że wygaduje takie brednie."

Zbrodnia i Karaś to uczelniana satyra, w której autorka z niezwykłą lekkością ośmiesza, a przy tym trafnie nakreśla, otaczającą nasz rzeczywistość. Wszystko rozpoczyna się od morderstwa tytułowego Karasia, profesora nie cieszącego się zbyt dobrą opinią Uniwersytetu Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. W tym czasie na uczelni przebywało dziesięć osób, z których każdą śmierć znienawidzonego wykładowcy ucieszyła. Czy był to nieszczęśliwy wypadek? A może wśród nich jest sprawca? Tego przyjdzie dowiedzieć się czytelnikowi na ostatnich stronach powieści, gdyż nie wydaje mi się, aby wcześniejsze odkrycie rozwiązania było możliwe. I nie chodzi tutaj o to, że pisarka stworzyła tak zawiłą i skomplikowaną zagadkę, a o fakt, że żadnego śledztwa, tropów czy poszlak tutaj po prostu nie ma. Aleksandra Rumin poszła zdecydowanie bardziej w kierunku obyczajowej strony swojego debiutu skrupulatnie ukazując życie zamieszanych w sprawę osób. A jest one, jak to w satyrze, naznaczone wieloma niebywałymi zbiegami okoliczności i komicznymi zdarzeniami. Sami bohaterowie - szalenie ciekawi. Nie są to może żadne bogate i złożone portrety, ale są wyraziści i barwni a ich historię poznaje się z przyjemnością. Dialogi bawią, a żarty sytuacyjne i cięte riposty są na stałe wpisane w charakter powieści. A to w komedii przecież najważniejsze. 


Zbrodnia i Karaś w humorystyczny sposób obnaża niedoskonałości naszej polskiej rzeczywistości. Śmieszy i intryguje od pierwszych stron. Ta osobliwa komedia z wątkiem kryminalnym w tle to idealna pozycja dla osób, które poszukują lekkiej lektury, która ich rozbawi i nie pozwoli się nudzić. Szczególna plejada bohaterów z charakterną sprzątaczką Jadwigą na czele, Pięknym Michałem - księdzem, do którego wzdychają wszystkie młode dziewczyny, Trefnym Bolkiem - żulem, który prowadzi własną kloszardzką sieć oraz leniwym kotem Stefanem, który jak przystało na uczelnianą maskotę lubi wtrącić swoje pięć groszy, skradnie serce niejednego czytelnika. Debiut Aleksandry Rumin na pewno trafi w gusta wielu osób, więc warto dać szansę tej nietypowej historii.   



Syrenka ♥ Camilla Läckberg  ♥ Tł: Inga Sawicka ♥  Saga o Fjällbace #6 ♥ Wydawnictwo Czarna Owca ♥  
Data premiery: 06.2011 ♥ Stron: 488

Nazwiska szwedzkiej pisarki nie trzeba przedstawiać żadnemu czytelnikowi kryminałów. Jej książki sprzedały się w wielomilionowym nakładzie i w dalszym ciągu ich popularność nie maleje. Camilla Läckberg przyzwyczaiła już nas, że saga o Fjallbace to intrygująca mieszanka powieści obyczajowej z detektywistyczną, chociaż moje ostatnie spotkania z twórczością pisarki (Ofiara losu i Niemiecki bękart) nie zachwycało tak, jakby mogło. Syrenka to już szósty tom serii, który wypada zdecydowanie lepiej niż jego dwaj poprzednicy, chociaż do najlepszego dotychczas - Kamieniarza, trochę jeszcze brakuje. 

"Jego dwa starannie rozdzielone światy za chwilę miały się zderzyć, ale nie mógł ujawnić prawdy. Nie wolno tego powiedzieć głośno. Ale najlepsze kłamstwo to takie, które zawiera ziarno prawdy."

Syrenka opiera się na znanym schemacie, na którym Läckberg konsekwentnie buduje kolejne tomy cyklu - teraźniejszość i przeszłość. Mamy tajemniczą zbrodnię i listy z pogróżkami, które dostaje przyjaciel ofiary, pisarz Christian Thydell. Ewidentnie ktoś mu grozi, jednak mężczyzna wypiera się, że wie, kto to może być. Komisarz Patrick Hedstrom prowadzi śledztwo, którego tropy poprowadzą go w przeszłość. Muszę przyznać, że sama zagadka prezentuje się wyraźnie lepiej niż w poprzednich częściach cyklu. Miałam problem z rozwiązaniem jej, a coraz więcej pojawiających się tropów i niewiadomych, sprawnie mieszało mi w głowie. Dodatkowo pisarce udało się utrzymać świetne napięcie, które na ostatnich stronach sprawia, że książki nie da się odłożyć na bok. Syrenka to również bogaty wątek obyczajowy, który stanowi niewątpliwie sporą część tej sagi. Warto czytać kolejne części cyklu chronologicznie, gdyż może nie być łatwo odnaleźć się w życiu całkiem sporej grupki bohaterów. Tym razem jednak tło obyczajowe nie męczyło tak bardzo, jak to miało miejsce w Niemieckim bękarcie. Nie wiem, czy to za sprawą lekkiego uszczuplenia go przez pisarkę, czy po prostu ciekawszej fabuły, niemniej czytało się zdecydowanie przyjemniej i płynniej.   

Camilla Läckberg w znanym sobie stylu lawiruje narracją między wieloma bohaterami, który biorą udział w sprawie. Po raz kolejny spotkamy się z Parickiem i Eriką oraz innymi pracownikami posterunku. Poznajemy ich dalsze losy i życiowe dylematy. Jest to grupka postaci, którą z tomu na tom, darzy się coraz większą sympatią i chętnie obserwuje ich poczynania. O ile oczywiście jest się fanem tego typu literatury. Dla osób, które oczekują mocnego i ognistego kryminału saga szwedzkiej pisarki może nie być strzałem w dziesiątkę. 


Idealnym określeniem w stosunku do sagi o Fjallbace wydaje się być kobiecy kryminał. Syrenka to jedna z lepszych części cyklu, która potrafi zaciekawić niebanalną zagadką, barwnym tłem obyczajowym i wiarygodnymi bohaterami. Ciężko jednoznacznie określić, czy to bardziej obyczajówka czy kryminał, jednak dla fanów obu gatunku będzie to na pewno idealne połączenie.  

Saga o Fjällbace:
Księżniczka z lodu / Kaznodzieja / Kamieniarz / Ofiara losu / Niemiecki bękart / Syrenka / Latarnik / Fabrykantka aniołków / Pogromca lwów / Czarownica   

 

Vox ♥ Christina Dalcher ♥ Tł: Radosław Madejski ♥ Wydawnictwo Muza S.A. ♥ Data premiery: 27.02.2019 ♥ Stron: 411

Od samego początku wiadomo, że Vox nie miało być zwykłą dystopią. Odpowiedź autorki w świetle ogólnoświatowych dyskusji o prawach kobiet ma pokazać czytelnikom, jak może wyglądać świat gdy zapanuje skrajna dyskryminacja. W podziękowaniach Christina Dalcher napisała, że liczy na to, że powieść rozbudzi w nas trochę gniewu i faktycznie, to się jej udało. Z każdą kolejną stroną byłam coraz bardziej rozgoryczona faktem, że zamiast porywającej powieści o walce z krzywdzącym systemem, dostajemy coś na miarę marnego thrillera medycznego.  

"Wierzę, że mężczyzna został stworzony na podobieństwo i chwałę Boga, a kobieta jest ozdobą mężczyzny, albowiem to nie mężczyzna powstał z kobiety, ale kobieta powstała z niego."

Wizja świata, którą przytacza nam Christina Dalcher potrafi zaszokować, zbulwersować i wywołać wewnętrznym sprzeciw. Jednak co z tego, skoro w mojej ocenie jest mało wiarygodna. Władzę w USA przejmuje chrześcijańskie ugrupowanie, którego poglądów nie powstydziłaby się żadna sekta. Postanawiają uciszyć feministyczne głosy i dosłownie zamknąć kobietom usta. Od tej pory ich jedyna rola to zajmowanie się domem i bycie całkowicie uległe mężom. Liczniki na ich nadgarstkach skrupulatnie przypominają, aby nie wypowiedzieć więcej niż dozwolone sto słów dziennie. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak większość społeczeństwa stwierdza, że to dobry pomysł i godzi się na to. Jak przebiega zakładanie liczników? Bez sprzeciwów? Protestów? Jak funkcjonuje gospodarka, gdy z dnia na dzień wszystkie kobiety tracą pracę? Według autorki to żaden problem i łatwo takie szczegóły poprzestawiać. Jednak odsuńmy na bok kwestię realności tej wizji. Tło społeczne tutaj praktycznie nie istnieje. Dostajemy wspominki o jakiś protestach, debatach w telewizji, ale to by było tyle. Żadnego głębszego wniknięcia w temat. Wszytko lekko liźnięte. Zamiast walki z systemem pisarka poszła w stronę medycznych wywodów. Główna bohaterka, Jean, zanim straciła pracę była cenionym doktorem zajmującym się odkryciem leku na zaburzenia mowy. Zbieg wydarzeń sprawia, że rząd pragnie, aby wróciła do pracy i dokończyła swoje badania. Wszystko zaczyna kręcić się wokół pracy Jean i jej romansu z kolegą z pracy. I niestety jedyne co zaskakuje (negatywnie) w tej książce to kierunek w jakim podąża fabuła, a nie niestety wydarzenia. Dodatkowo główna bohaterka to istny koszmar. Ciężko zrozumieć jej tok myślenia i postępowanie. Notorycznie zdradza męża i ewidentnie kategoryzuje swoje dzieci (córkę kocha bardziej). Nie sposób polubić taką bohaterkę, a co za tym idzie, jej kibicować. 


Vox miał być bombą, ważnym głosem w kwestii walki o prawa kobiet. Okazał się jednak niewypałem. Poza pomysłem i ideą, która przyświeca powieści, nie ma tutaj nic, co mogłoby zainteresować czytelnika. A jak wiadomo, bez chwytliwej fabuły, sama myśl się nie sprzeda. Każdy kolejny, coraz słabszy rozdział, prowadzi do mdłego i nijakiego finału, który ostatecznie pogrąża dzieło Dalcher. Dość łatwo można oczytać przekaz tej lektury; autorka zwraca uwagę, aby walczyć o swoje prawa od samego początku, bo gdy się przebudzimy może być już na to za późno. Dodatkowo odczuć można niechęć pisarki do religii, którą stara się przedstawić jako coś złego, a rozwiązłością głównej bohaterki ukazać zdradę jako coś normalnego, w końcu Jean żadnych wyrzutów sumienia nie ma. Stara uzmysłowić nam, że każdy powinien robić co chce, jak chce i z kim chce. Czy się zgadzamy z poglądami Dalcher to już nasza osobista decyzja, ja jednak mówię książce "nie".


Łabędź i Szakal ♥ J.A. Redmerski ♥ Tł: Dorota Lachowicz ♥ W Towarzystwie Zabójców #3 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 06.02.2019 ♥ Stron: 303

Pokochałam cykl W Towarzystwie Zabójców za jego nietypowy charakter. Ciężko jednoznacznie określić do jakiego gatunku należy. Nie jest to na pewno klasyczny romans, bardziej thriller, powieść sensacyjna, ale wątki romantyczne czy nawet erotyczne dają o sobie wyraźnie znać. W Drugim życiu Izabel mieliśmy okazję zaciekawić się nowym bohaterem, jaki jest mroczny i sadystyczny Fredrick, a Łabędź i Szakal daje nam możliwość jego lepszego poznania. Jak wypadło to spotkanie? Muszę przyznać, że bardzo mrocznie, brutalnie, mocno emocjonalnie i ogniście. 

"Tamtego dnia nie narodziło się dziecko. Tamtego dnia dziecko umarło. Umarła jego niewinność i to, kim mógłby zostać w przyszłości... Dzień jego narodzin był początkiem bardzo długiego i okrutnego życia."

Nie zabrakło również bohaterów ze wcześniejszych części. Izabel oraz Victor nieustannie są w tle, ale to historia Szakala jest tym razem na pierwszym miejscu. Nie ma się jednak czego obawiać, bo jego losy są równie ciekawe, o ile nie bardziej, niż wcześniejszej pary. Fabuła skupia się na Fredriku i jedynej kobiecie, którą kiedykolwiek pokochał, Serafinie. Jednak ona go opuściła, a jedyny trop do jej odnalezienia stanowi Cassia. Dziewczyna cierpi na amnezję i nie jest w stanie udzielić odpowiedzi na żadne pytanie. Co ma wspólnego z żoną Fredrika? Czy uda się jej przypomnieć kim jest? Gwarantuję, że poznając odpowiedzi na te pytania czytelnik będzie zbierać szczękę z podłogi. Pisarka po raz kolejny robi to, co umie najlepiej - szokuje, zaskakuje i dostarcza emocji z najwyższej półki. Nie jest to na pewno książka dla każdego. Całkiem sporo w niej przemocy, okrucieństwa i tego szeroko rozumianego mroku, który każdy z zabójców nosi w swoim sercu. Nie przeszkadza to jednak, aby lekturę połknąć za jednym zamachem. Akcja od pierwszych stron przybiera przyjemne tempo prowadząc do szalonego finału, który wbija w fotel nie pozwalając odłożyć książki przed poznaniem ostatniego zdania.  
    

Łabędź i Szakal to kolejne udane spotkanie z niesamowitymi zabójcami. J.A. Redmerski zdążyła już przyzwyczaić czytelników, że nie ma tutaj za wiele miejsca dla zwykłych postaci. Fredrik to bohater mocno naznaczony przez życie, skąpany w mroku, lubujący się w bólu, ale także posiadający gdzieś w sobie przebłyski światła. Z każdym kolejnym tomem cykl W Towarzystwie Zabójców podoba mi się coraz bardziej, a autorka z łatwością znajduje sposoby, aby zaintrygować czytelników tym zimnym światem płatnych morderców. Nie mogę doczekać się kolejnej części i jak najbardziej polecam. Może i Wy zatracicie się w tej niebanalnej historii. 


W serii W Towarzystwie Zabójców:
Zabić Sarai / Drugie życie Izabel / Łabędź i Szakal / Zło w zarodku / The Black Wolf / Behind the Hands That Kill / Spiders in the Grove



Czarcie słowa ♥ Grzegorz Wielgus ♥ Seria Brat Gotfryd #2 ♥ Wydawnictwo Initium ♥  
Data premiery: 12.02.2019 ♥ Stron: 365

Pęknięta korona pozostawiła po sobie mały niedosyt. Mimo że napisana pięknym stylem i świetnie oddająca realia średniowiecznej Polski, nie zachwycała rozwinięciem wątków czy kreacją bohaterów. Samo spojrzenie na Czarcie słowa (ponad 100 stron więcej niż tom pierwszy) dało spore nadzieje, że będzie to historia bardziej rozbudowana i dopracowana. I tym razem przeczucie mnie nie myliło, bo druga część przygód brata Gotfryda dokładnie taka jest. 


"Nie bądźmy zbyt pochopni w wywoływaniu diabłów, skoro ludzką niegodziwością można obdzielić wszystkie kręgi piekła."

Tym razem ta kryminalno-historyczna seria zabiera nas do Austrii, do roku 1279. To właśnie tutaj, na zamku Rappottenstein ma odbyć się turniej rycerski, na który zostali zaproszeni wojownicy i władcy z ościenny krajów. Beztroska atmosfera zostaje jednak szybko przełamana, a to za sprawą podejrzenia obecności zdrajcy w kręgach rycerzy. Dodatkowo wokół zamku dochodzi do brutalnych mordów, po których pozostają okaleczone ciała i wyryte na drzewach słowa. Miejscowa ludność jest pewna za stoi za tym nikt inny jak Titivillus - demon słów. Rozwiązania tych zagadek podejmie się znane nam już z pierwszej części trio - Brat Gotfryd wraz z towarzyszami, Lambertem oraz Jaksą. Czarcie słowa dają nam możliwość jeszcze lepszego poznania głównych bohaterów oraz odkrywają rąbka przeszłości tajemniczego inkwizytora. Bardzo mi się podoba, że każdy z tej trójki jest inny, a przy tym tak doskonale się uzupełniają. Jaksa to w dalszym ciągu uosobienie humoru w dziele Grzegorza Wielgusa. Cięty język, słowne docinki i dowcipne dialogi nie raz sprawiają, że uśmiech pojawia się na twarzy. Natomiast wszystkie postacie drugoplanowe stanowiły dla mnie istotny problem, gdyż było ich zdecydowanie za dużo. Trudne imiona i złożone przydomki nie ułatwiały rozróżnienia kto jest kim. Może dla osób, które dobrze orientują się w historii nie będzie to stanowić takiego problemów, bo wiele postaci to realni, historyczni bohaterowie, ale dla mnie (osoby, która historią się nie interesuje) stanowiło to niemałe wyzwanie.  

Jak już przy pierwszej części dało się zauważyć, autor stylizuje swoje teksty na język zamierzchłej epoki. Dzięki temu zabiegowi powieść nabiera wyjątkowego charakteru, a staropolszczyzna nadaje historii wyjątkowej autentyczności. Sama zaś fabuła prezentuje się zdecydowanie ciekawiej niż ta w Pękniętej koronie. Dzieje się zdecydowanie więcej, akcja jest bardziej dynamiczna, a dzięki dwuwątkowości bardziej złożona. Pisarz z niebywałą lekkością oddaje ducha średniowiecza. Turniej rycerski, pojedynki, dworne intrygi, spiski, ludowe wierzenia. Tego tutaj nie zabrakło. 


Czarcie słowa to bardzo udana powieść historyczna z kryminalną zagadką w roli głównej. Zdecydowanie przewyższa poziomem wcześniejszą część i wciąga w średniowieczne realia od pierwszych stron. Warto zaznaczyć, że pomimo tego, że jest to drugi tom, to nie ma tutaj żadnego powiązania z Pękniętą koroną i nic nie stoi na przeszkodzi, aby właśnie od Czarcich słów rozpocząć swoją przygodę z bratem Gotfrydem. Grzegorz Wielgus posługuje się pięknym językiem, dlatego spotkanie z jego twórczością to prawdziwa literacka uczta. Czekam na kolejną możliwość rozwiązania zagadki wraz z osobliwym inkwizytorem.     


W serii Brat Gotfryd:
Pęknięta korona / Czarcie słowa



Cisza białego miasta ♥ Eva García Sáenz de Urturi ♥ Tł: Joanna Ostrowska ♥ Trylogia białego miasta #1 ♥ 
Wydawnictwo Muza S.A. ♥ Data premiery: 27.02.2019 ♥ Stron: 568

Cóż to było za śledztwo! Co za finał! Od samego początku czułam, że powieść hiszpańskiej pisarki będzie niesamowitą przygodą, i tak też było. Historia przemyślana od A do Z, zaskakująca co krok kolejnymi zwrotami akcji oraz angażująca maksymalnie czytelnika. Nie sposób się oderwać.

"Czasami wystarczy nadstawić ucha i słuchać. Ci, którzy zetknęli się z mordercą, często mają sporo do powiedzenia, tyle że my, śledczy, nie traktujemy ich poważnie, uważamy się za ekspertów, chociaż nie znamy napastników ani ofiar, w przeciwieństwie do ich otoczenia".

Eva García Sáenz de Urturi zabiera nas do malowniczej Vitorii, która nadaje powieści nietypowego klimatu. Baskijska kultura miesza się z serią zabójstw, które do złudzenia przypominają te sprzed dwudziestu lat. Jednak ich sprawca przebywa w więzieniu. Naśladowca? A może skazano niewinnego człowieka? Rozwiązania tej zagadki podejmie się śledczy specjalizujący się w profilowaniu kryminalnym, Unai López de Ayala. Już na pierwszych stronach dowiadujemy się, że nie wszystko poszło dobrze, a nasz główny bohater przebywa w szpitalu w nieciekawym stanie. Po niecodziennym początku fabuła wskakuje na właściwe tory. Pisarka uknuła bardzo złożoną łamigłówkę, której finału nie sposób przewidzieć. Podsuwa wiele tropów i poszlak, które sprawiają, że podejrzanym wydaje się być praktycznie każdy. Jak to często bywa w książkach tego gatunku, śledczy zaczyna zagłębiać się w przeszłość, która jest kluczowa do odkrycia tożsamości mordercy. Pojawiają się retrospekcje, które odkrywają przed czytelnikiem kawałek prawdy i rzucają całkiem inne światło na obecną sytuację. Już mniej więcej w połowie lektury Eva García Sáenz de Urturi  daje nam mocne wskazówki, kto może być zamieszany w te zbrodnie, jednak nie odbiera to żadnej przyjemności w dociekaniu 'jak'. Niewątpliwie utrzymanie wysokiego napięcia to mocna strona Ciszy białego miasta i autorka wie, jak tego dokonać. Dodatkowo pokusiła się o pierwszoosobową narrację, która sprawdziła się doskonale. Unai to bohater, którego szybko darzy się sympatią, a jego logiczne myślenie, domysły i próby powiązania tropów robią wrażenie. Dzięki dość wyraźnej wielowątkowości będziemy także świadkami rodzącego się uczucia i poznamy odrobinę przeszłość i życie osobiste głównego bohatera. Pisarce udało się stworzyć postacie bardzo autentyczne z bogatą osobowością, dlatego z tak wielką przyjemnością poznałabym ich dalsze losy.


Cisza białego miasta to świetnie skonstruowany kryminał, który zachwyca na wielu płaszczyznach. Ciekawy pomysł, znakomite wykonanie, cudowny klimat. Książka trzyma w napięciu od pierwszej strony i potrafi niejednokrotnie zaskoczyć. Widać, że autorka włożyła wiele w pracy, aby tak umiejętnie połączyć wszystkie wątki, tworząc przy tym finał zapierający dech w piersi. Takie powieści chce się pamiętać. Do takich chce się wracać. Czekam na kontynuację. 

    


Paranoja ♥ Katarzyna Berenika Miszczuk ♥ W lekarskim fartuchu #2 ♥ Wydawnictwo W.A.B. ♥  
Data premiery: 16.10.2014 ♥  Stron: 416

Gdy pięć lat temu pierwszy raz spotkałam się z twórczością Katarzyny B. Miszczuk nie spodziewałam się, że przygody Wiktorii Biankowskiej skradną kawałek mojego serca. Po trylogii Ja, diablica miałam okazję czytać także Drugą szansę i Obsesję, które również pozostawiły po sobie ciepłe wspomnienia. Teraz przyszła kolej na Paranoję. Jako że jest to kontynuacja Obsesji, wiedziałam, że czeka mnie swoista mieszanka żartobliwej powieści obyczajowo - romantycznej z kryminalną zagadką w tle. I możecie być pewni - tych wszystkich elementów i tym razem nie zabrakło, chociaż z jakością różnie bywało.

Joanna Skoczek, która plasowała główną rolę w pierwszym tomie, ustępuje pola przystojnemu lekarzowi medycyny sądowej Markowi Zadrożnemu, którego również mieliśmy okazję poznać w Obsesji. Nie oznacza to jednak, że Asia całkowicie znika z tej historii. Dzięki dość bogatemu wątkowi obyczajowemu śledzimy jej dalsze losy i rodzące się uczucia. W pewnym momencie powieść trochę przypominała mi słynną sagę Camilli Läckberg, która również miesza życie swoich bohaterów z tajemniczymi zbrodniami. Tymczasem sama zagadka Paranoi, niestety, nie jest jej najmocniejszym punktem. Marek wraz ze swoim przyjacielem komisarzem Sebastianem, to całkiem zgrany duet i z przyjemnością towarzyszy się im podczas prób odkrycia tożsamości mordercy. Ale... niebyła to zbyt trudna łamigłówka. W pewnym momencie odczułam, że pisarka podaje nam sprawcę na talerzu, gdyż nie było nawet kogo innego podejrzewać. Dlatego od strony kryminalnej Obsesja była zdecydowanie dużo lepsza. 

Joasię i Marka polubiłam już w pierwszej części i sympatia do nich po Paranoi na pewno nie zmalała. Autorka ma talent do tworzenia autentycznych i atrakcyjnych bohaterów. Ich czyny cechuje naturalność i nie odniesiemy wrażenia, że ich zachowane jest naciągane czy przesadzone. Tyczy się to również barwnych postaci drugoplanowych. Szczególnie szorstka pani prokurator, Natalia Świetlik, która sieje postrach i lęk wśród współpracowników, niesamowicie ubarwia lekturę swoją osobą oraz sarkazmem. Wszak to właśnie humor jest sporą zaletą tej serii. Nie znajdziemy tutaj poważnego i ciężkiego klimatu towarzyszącego nieraz kryminałom czy thrillerom, ale wesołą atmosferę bliższą romantycznym komediom. 


Paranoja to taki babski kryminał. Zdecydowanie lżejszy, niż typowa książka z tego gatunku. Dzięki dużej dawce wątków obyczajowych możemy dobrze poznać bohaterów oraz pośmiać się z uszczypliwych komentarzy i sytuacyjnych dowcipów. Wątek kryminalny trochę kuleje, a zbyt szybki i grubymi nićmi szyty finał, tylko go podkopuje. Niemniej nie czuję się mocno zawiedziona. Historia bohaterów na tyle mnie zainteresowała, że z miła chęcią sięgną po trzecią część, gdyby miała się kiedyś ukazać. 

W serii:

Inne książki autorki:


Wiara, miłość, śmierć ♥ Peter Gallert, Jörg Reiter ♥ Tł: Anna Bittner ♥ Kroniki Martina Bauera #1 ♥ Wydawnictwo Initium ♥ Data premiery: 14.01.2019 ♥ Stron: 414

Nieznani autorzy i niewiele mówiący tytuł dość znacznie wpływają na to, że podchodząc do lektury działa niemieckiego duetu, nie miałam praktycznie żadnych oczekiwań. Opis książki jednoznacznie zdradza nam, że będziemy mieć do czynienia z zagadką tajemniczego samobójstwa, której rozwiązania podejmie się policyjny duchowny, Martin Bauer. Dość szybko zdałam sobie sprawę, że cudów tutaj nie uraczymy, a Wiara, miłość, śmierć to dość przeciętna powieść. Przykuwa uwagę, ale nie wciąga jednak do końca. 

Pierwszy tom otwierający kroniki Martina Bauera to taki standardowy kryminał. Jest zagadka, swoją drogą niezbyt skomplikowana. Jest parę tropów i kilku podejrzanych. Policyjny duchowny, który uratował policjanta przed samobójczym skokiem z mostu, nie może uwierzyć, że mężczyzna ponownie zdecydował się na ten czyn, parę godzin później. Dodatkowo rodzina zmarłego tylko pogłębia jego wątpliwości. Czy to na pewno samobójstwo? A może ktoś pomógł mu skoczyć? Tego oczywiście dowiemy się w finale powieści, który aż takim zaskoczeniem znowu nie był. Myślę, że Ci bardziej uważni i domyśli czytelnicy przewidzą rozwiązanie już w połowie lektury. Fabuła rozwija równolegle kilka wątków, które z biegiem czasu zazębiają się tworząc pełny obraz sytuacji. Pod tym względem nie można autorom wiele zarzucić. Wszystko tutaj dobrze ze sobą współgra, nie znajdziemy luk, niedopowiedzeń czy błędów logicznych. Jednakże tempo akcji już nie prezentuje się tak dobrze. Akcja wprawdzie toczy się jako tako, ale przyjemne tempo przybiera dopiero w ostatnich rozdziałach. Wcześniej napotykamy zbyt wiele nudnych opisów, których znaczenie dla historii jest praktycznie zerowe, a skutecznie obniżają dynamikę utworu. 

Pisarze trochę przyzwyczaili już nas, że niedoskonałość jest obowiązkowo wpisana w obraz książkowego detektywa, dlatego postać Martin Bauer można uznać za całkiem wyjątkową w swej zwyczajności. Nie posiada żadnej trudnej przeszłości, nałogów czy brudnych sekretów. Wręcz przeciwnie! Stara się wieść spokojne życie w zgodzie z Bogiem i własnymi przekonaniami. Nie chcę, żeby mylnie przed oczami pojawiła się wam postać ojca Mateusza. To zdecydowanie nie ten kierunek. Martin Bauer to duchowny ewangelicki, co skutkuje tym, że nie jest zabronione mu posiadanie żony i dziecka. Dlatego też wątek rodzinny delikatnie przeplata się przez powieść, pozwalając bliżej poznać głównego bohatera poza jego zawodowymi zobowiązaniami. Autorzy dość wyraźnie nakreślają również pozostałe postacie, chociaż nie są to raczej charaktery, które zapadają w pamięć.

Wiara, miłość, śmierć to taki mocny średniak. Może niczym nie zachwyca i nie zaskakuje, ale także nie ma większych wad. Historia potrafi zainteresować i z przyjemnością dąży się do ostatniej strony, aby poznać rozwiązanie zagadki. Kroniki Martina Bauera dobrze się zapowiadają i mimo tych wszystkich 'ale', spędziłam z lekturą miłe chwile i dam szansę kontynuacji. 


Złamane dusze ♥ Simone St. James ♥ Tł: Mateusz Grzywa ♥  Wydawnictwo NieZwykłe ♥ Data premiery: 28.11.2018 ♥ Stron: 369

Niewiele znajdzie się lepszych miejsc, które nadadzą powieści mrocznego i niepokojącego klimatu niż stara, opuszczona szkoła z internatem. Nic więc dziwnego, że właśnie ten budynek wybrała sobie Simone St. James na kluczowy punkt swojej książki. I co tu dużo mówić, Idlewild Hall spisało się świetnie w tej roli, dzięki czemu Złamane dusze okazały się łakomym kąskiem dla fanów dreszczowców z delikatną, paranormalną nutką. 

Powieść Simone St. James to klasyczna historia poprowadzona dwutorową narracją, w której zagadka z przeszłości ujrzy światło dzienne, po wielu latach. Początki historii sięgają roku 1950, w którym poznajemy cztery dziewczynki mieszkające w Idlewild Hall. W szkole, której nikt nie cierpi, a pogłoski, że jest nawiedzona, potęgują niechęć. Współlokatorki nawiązują nić przyjaźni i wspólnie starają się przetrwać w tym okropnym miejscu, aż do dnia gdy jedna z nich znika... Z drugiej strony przenosimy się do roku 2014. Po upiornej szkole zostały tylko ruiny, jednak pojawienie się inwestora, który planuje ją wyremontować budzi ciekawość miejscowej dziennikarki. Fiona Sheridan postanawia bliżej przyjrzeć się tej sprawie, tym bardziej że ma w tym swój prywatny interes. To właśnie w pobliżu szkoły, dwadzieścia lat temu, znaleziono ciało jej siostry. Mimo że sprawca przebywa w więzieniu, kobieta nie potrafi przestać drążyć tematu. Gdy podczas renowacji dochodzi do szokującego odkrycia, Fiona zaczyna podejrzewać, że obie sprawy mogą być ze sobą powiązane. Czy tak rzeczywiście było? Tego Wam oczywiście nie zdradzę, ale  muszę przyznać, że autorka wyśmienicie poprowadziła fabułę, której dwie historie zazębiają się, uzupełniają, aby w końcu utworzyć kompletną całość. Może nie jest to aż tak zatrważająca powieść, aby włosy stawały dęba, ale klimat, który posiada, na pewno dostarczy sporą dawkę niepokoju, lęku czy przygnębienia. Miałam lekkie obawy, że motyw paranormalny przyćmi tę historię, jednak szybko można przekonać się, że tak nie jest. Pierwszy plan zajmuje intrygujący i niecodzienny wątek kryminalny, a nadprzyrodzone elementy to świetne jego dopełnienie. Dodatkowo sposób w jaki Simone St. James ugryzła temat nawiedzonej szkoły jest niezwykle efektowny, przez co byłam skłonna w niego uwierzyć. Finał może i nie rozłożył mnie na łopatki, ale na pewno nie można zarzucić mu, że był przewidywalny. Pisarka całkiem przyjemnie i zgrabnie zakończyła książkę, tak że nie zostajemy z żadnymi niedopowiedzeniami.

W Złamanych duszach to kobiece postacie zdecydowanie wiodą prym. Silna, wnikliwa i bystra dziennikarka Fiona szybko zaskarbiła sobie moją sympatię, chociaż jej mała obsesja w sprawie śmierci siostry potrafiła trochę nagiąć moje struny cierpliwości. Dalej mamy cztery nastolatki, lokatorki Idlewild Hall. Każda z nich inna, ale wszystkie posiadające własne, dramatyczne przeżycia, problemy i lęki. Bo nie jest to tylko książka o odkrywaniu tajemnic sprzed lat, ale także o trudnym dzieciństwie, wpływie utraty bliskiej osoby na nasze życie czy sile przyjaźni. Ale żeby nie było, że uświadczymy tutaj tylko kobiece kreacje, warto wspomnieć o chłopaku Fiony. Jamie jest policjantem, co znacznie ułatwia dopracowanie wątku kryminalnego. A trzeba przyznać, że Simone St. James nie poszła utartymi ścieżkami, dzięki czemu zwroty akcji potrafią zaskoczyć w niespodziewanym momencie. 


Takie książki, jak Złamane dusze mogę z czystym sumieniem polecać. Tutaj wszystko gra, wszystko jest na swoim miejscu, dlatego jeśli lubicie mroczne thrillery z atrakcyjną zagadką kryminalną, nie straszne Wam duchy i nutka grozy, to dzieło Simone St. James może okazać się strzałem w dziesiątkę. 

    

Drugie życie Izabel
J.A. Redmerski
Tł: Dorota Lachowicz
W towarzystwie zabójców #2
Wydawnictwo: NieZwykłe
Data premiery: 26.09.2018r.
Stron:314


Kilka miesięcy temu mieliśmy okazję zatracić się w historii Sarai oraz płatnego zabójcy Viktora, która swoją świeżością oraz  niecodzienną fabułą zyskała wielu sympatyków. Trzeba przyznać, że autorka całkiem umiejętnie wykorzystała możliwości, jakie dało jej świetne rozpoczęcie cyklu. Po raz kolejny czekają nas skrajne emocje, niespodziewane zwroty akcji oraz nietypowa miłość!

Jesteśmy dla siebie stworzeni. Jesteśmy niczym dwa kawałki układanki, które na pierwszy rzut oka wcale do siebie nie pasują, ale kiedy spojrzy się na nie pod innym kątem, pasują idealnie. 

Sarai stara się wieść normalne życie, ale nie potrafi zapomnieć o przeszłości i Viktorze. Postanawia działać na własną rękę i podejmuje się zabójstwa Artura Hamburga. Niestety brak przygotowania szybko daje o sobie znać, przez co dziewczyna ledwo uchodzi z życiem. Lekkomyślne decyzje Sarai sprowadzają na nią ogromne kłopoty, a wyciągnąć z nich może ją tylko jeden człowiek - Viktor. Mężczyzna postanawia jej pomóc i szkolić, ale wie, że nikt z dnia na dzień nie staje się bezwzględnym zabójcą. Przed kobietą długa i bardzo trudna droga.  

Drugie życie Izabel jest drugim tomem serii W towarzystwie zabójców ściśle powiązanym z Zabić Sarai. Jak czytelnicy pierwszej części dobrze wiedzą, jest to osobliwa mieszanka thrillera z romansem, która znajdzie uznanie wśród fanów nieoczywistych historii miłosnych. Bardzo szybko czytelnik odczuje, że powieść ta będzie znacząco różnić się od swojej poprzedniczki - szalone tempo akcji, ucieczki i nieustanna niepewność ustępują miejsca planowaniu, głębszemu nakreśleniu bohaterów oraz trudnej relacji Sarai i Viktora. Nie ma się co jednak obawiać - na pewno nie jest nudno ani przewidywalnie. Autorce udało się stworzyć historię, która stanowi świetne uzupełnienie Zabić Sarai, a razem tworzą idealną całość. Chociaż Redmerski poświęca więcej czasu uczuciowej stronie książki, to nie zatraciła tej klimatycznej i mrocznej strony powieści, która kusi niebezpieczeństwem, brutalnością i życiem na krawędzi. Świat zabójców, do którego wkroczyła Sarai, niezwykle mnie zainteresował, a z każdą stroną zainteresowanie te wzrastało. Może i nie doczekałam się większej ilości informacji na temat Zakonu Viktora, ale jak nie teraz to może w następnym tomie? 

Nie brakuje natomiast szerokiej kreacji głównych bohaterów. Pisarka pokazuje, że nie ma problemu z tworzeniem niebanalnych osobowości, które ewoluują pod wspływem wydarzeń i potrafią zachwycić swoją autentycznością. Sarai i Viktor zabierając głos w poszczególnych rozdziałach dokładnie ukazują nam przenikające ich uczucia, dylematy i burzę emocji. Niesamowicie przyjemnie ogląda się ich relację, odpychanie i przyciąganie, a wszystko to doprawione wyczuwalną chemią. Dla osób mających wątpliwości - nie, to nie jest erotyk. Scen łóżkowych jest niewiele, a jak już są, to ukazane przyjemnie i z wyczuciem. Również sporo uwagi Redmerski poświęciła nowej postaci, Fredrikowi. Zabójca i członek Zakonu odrywa dużą rolę w Drugim życiu Izabel, jednocześnie pozostawiając po sobie mnóstwo niewiadomych i skrywanych tajemnic. Pisarka umiejętnie wzbudziła w czytelniku ciekawość i już nie mogę doczekać się, kiedy przyjdzie poznać mi trzeci tom, który poświęcony jest właśnie temu bohaterowi.


J.A. Redmerski po raz kolejny udowadnia, że potrafi oczarować czytelnika. Drugie życie Izabel to świetna kontynuacja, którą musi koniecznie poznać każdy fan Zabić Sarai. Historia, mimo że mniej dynamiczna i sensacyjna, zachwyca innymi elementami - bogatymi portretami psychologicznymi bohaterów i zaskakującym finałem. Na tym ta seria mogłabym się zakończyć, ale cieszę się, że tak nie jest. Z ogromnym entuzjazmem będę wypatrywać premiery 'Łabędź i szakal', bo to nie Sarai, i nie Viktor, a właśnie Fredrik skradł tym razem moje serce. 


Pierwszy tom:

Pęknięta korona
Grzegorz Wielgus
Wydawnictwo: Initium
Data premiery: 21.09.2018r.
Stron: 239


Inkwizycja to tematyka dobrze znany nam z lekcji historii. Instytucja działająca od XIII do XIX wieku, której zadaniem było odszukiwanie, nawracanie i karanie heretyków fascynuje wielu do dnia dzisiejszego. Motyw ten nie jest niczym odkrywczym. Można nawet rzec, że jest dość dobrze eksploatowany (w tym miejscu można wspomnieć o popularnym cyklu inkwizytorskim Jacka Piekary). Nasuwa się więc pytanie, czy da się się w tej kwestii pokazać jeszcze coś ciekawego i intrygującego? Z tym zadaniem zmierzył się Grzegorz Wielgus w swojej powieści pt. Pęknięta korona. 

"- Jak można osądzić grzesznika, mordercę, złoczyńcę najgorszej miary, który za nic ma wszelkie prawa ludzkie i boskie?
- Ludzi się sądzi - odparł Gotfryt z brutalną szczerością. - Wściekłe zwierzęta się dobija."

Kraków. Rok 1273. Z Wisły zostaje wyłowione ciało brutalnie zamordowanego mężczyzny. Rycerz Jaksa, który dokonał tego odkrycia udaje się do klasztoru Dominikanów, gdzie przebywa brat Gotfryd - inkwizytor, aby prosić go o pomoc. Wraz z przyjacielem rycerza, Lambertem, postanawiają rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci. Ślady wiodą do owianego złą sławą zamku Lemiesz, gdzie czeka ich doniesienie o kolejnym zgonie. Czy te dwa zdarzenia coś ze sobą łączy? Rozpoczyna się awanturnicza przygoda, w której nie będą mogli zaufać już nikomu, poza sobą. 

Najtrafniejsze byłoby określenie Pękniętej korony, jako kryminału w średniowiecznych realiach. Autor zabiera nas do okresu rozbicia dzielnicowego, gdzie podzielony kraj pogrążony jest w zwadach, manipulacjach i tajemnych konszachtach. Z każdą stroną coraz mocniej przybliża nam Polskę XIII wieku, której ludność - mimo że żyjąca w religii chrześcijańskiej - nie wyzbyła się wiary w pogańskie demony, wampierze czy strzygonie. Pisarzowi doskonale udało się oddać klimat tamtych czasów, brutalne realia i siłę miecza. Jednak to właśnie język jakim posługuje się Grzegorz Wielgus jest kluczowym elementem, który nadaję historii wyjątkowego charakteru. Tekst stylizowany odpowiednio do zamierzchłej epoki, pełen archaizmów i słów, których w dzisiejszych czasami nigdzie nie usłyszymy, sprawia, że powieść wypada niezwykle wiarygodnie i udowadnia, że wiedza autora na temat Średniowiecza jest niemała. 

Rozwikłanie zagadki nie jest wielkim zaskoczeniem i właśnie trochę tego zabrakło mi w tej książce. Więcej nagłych zwrotów wydarzeń czy szokującego, emocjonującego finału. Łamigłówka do najtrudniejszych nie należy i dość szybko można poskładać sobie rozwiązanie. Lecz mimo to przypadł mi do gustu cały przebieg śledztwa, to jak autor stara się mydlić nam oczy i komplikować proste rzeczy. Powieść cechuje się bardzo przyjemnym tempem akcji, bez zbędnych dłużyzn. Bohaterowie cały czas są w ruchu odkrywając kolejne poszlaki, jednak ich kreacja mogłaby być zdecydowanie bardziej bogata. Niewiele dowiadujemy się o Gotfrydzie oraz jego towarzyszach. Pewnie część winy ponosi tutaj niewielka liczba stron, a szkoda, bo to co wyjawia nam autor na ich temat jest bardzo atrakcyjne. Aż chciałoby się więcej. Może doczekamy kontynuacji, które odkryje przed nami więcej faktów i ich przeszłość? Szczególnie liczę na szersze poznanie Jaksy, który swoim sarkazmem i humorem zdobył tytuł mojego ulubieńca spośród tej trójki. 


Pęknięta korona to całkiem ciekawa powieść, której nie może sobie odpuścić żadne fan średniowiecznej Polski. Nie jest to książka idealna, brakuje jej trochę szerszego rozwinięcia wątków i głębszego zarysowania bohaterów, aczkolwiek potrafi zainteresować, a styl autora oraz sposób odmalowania realiów epoki zasługują na dużą pochwałę. Dla fanów historycznego tła, rycerskich potyczek i intryg może okazja się świetną przygodą. Czekam na ciąg dalszy.