Ostatnie posty
Rozstanie ♥ Stylo Fantôme ♥ Tł: Klaudia Wyrwińska ♥ The Kane Trilogy #2 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥  
Data premiery: 05.06.2019 ♥ Stron: 269

Mocno erotyczne, odważne i na pewno nie należące do najsubtelniejszych powieści, Poniżenie, wciągnęło czytelnika w niegrzeczną grę dwójki głównych bohaterów. Stylo Fantôme nie zabłysnęła zbyt oryginalną fabułą, ale jej postacie były na tyle intrygujące i zapadające w pamięć, że nie mogłam sobie odmówić kontynuacji. Rozstanie, mimo że pod wieloma względami tak podobne do swojej poprzedniczki, posiada kilka wyraźnych różnic. 

"Inni mieli pocałunki w policzek oraz przytulanie, z kolei Jameson i Tate mieli ból. Stanowił ich drugą naturę. Był jak drugi język."

Bez wątpienia najbardziej rzuci się w oczy fakt, że drugi tom The Kane Trilogy jest zdecydowanie łagodniejszy i spokojniejszy. Oczywiście to w dalszym ciągu bardzo śmiała, przesycona namiętnością i pożądaniem lektura, ale w porównaniu z Poniżeniem jest o jeden stopień niżej. Powiązane jest to na pewno w dużym stopniu z mniejszą ilością samych scen łóżkowych, a to z kolei jest odpowiedzią na wydarzenia kończące Poniżenie. Jak pamiętamy pierwszy tom nie zakończył się dla Tatum najlepiej, dlatego postanowiła zakończyć znajomość z Jamesonem. Jednak on nie ma takiego zamiaru. Co za tym idzie fabuła to istna zabawa w kotka i myszkę. Przyciąganie i opychanie. Erotyzm mieszający się z gniewem. Nie zabraknie również szczypty humoru, słownych docinek i pikantnych momentów. Szkoda tylko, że autorka nie wzbogaciła historii o większą ilość akcji, bo mimo wszystko nie dzieje się za wiele, a finałowe wydarzenia są do przewidzenia od praktycznie pierwszych stron.

Pod wpływem wydarzeń z Poniżenia w bohaterach zachodzą widoczne zmiany. Tatum już wie, że Jameson jest w stanie ją złamać, dlatego pełna jest niepewności i obaw. W każdym geście i przejawie ludzkich odruchów doszukuje się podstępu. Czyni ją to postacią bardzo niejednoznaczną, nieraz mówiącą jedno a robiącą drugie. Jej niezdecydowanie na pewno wśród części czytelników może wzbudzić irytację, niemniej to w dalszym ciągu bardzo charyzmatyczna i pewna siebie osobowość, która wyróżnia się na tle szarych myszek królujących w tym gatunku. Przemianę łatwo można dostrzec również w Jamesonie. Mężczyzna zaczyna pokazywać swoją drugą twarz, bowiem widzi w tym jedyny sposób uzyskania odkupienia. Ich relacja w dalszym ciągu będzie podszyta sporą dozą zmysłowości i chemii, ale także sadyzmu i wulgarności, które oboje tak bardzo preferują. 


Po burzliwym Poniżeniu przyszła pora na łagodniejsze Rozstanie, które bardzo dobrze sprawdziło się jako dopełnienie historii. Pisarka jeszcze mocniej zagłębiła się w emocjonalnej warstwie powieści, sprawiając, że relacja Tatum z Jamesonem zaczęła przybierać inne odcienie. Liczę, że w ostatnim tomie Stylo Fantôme jeszcze mocniej zagrzeje atmosferę, oferując niezapomniany finał. Tymczasem The Kane Trilogy polecam osobom, które lubią pikantne, odważne i mroczne lektury z zimnym draniem i silną kobietą na czele, gdzie nie będzie miejsca na żadne ckliwe i romantyczne momenty.

W The Kane Trilogy:
Poniżenie / Rozstanie / Reparation     
   
Piękno oddania ♥ Georgia Cates ♥ Tł: Iga Lubartowicz ♥ Seria Beauty #2 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 24.04.2019 ♥ Stron: 318

Łuuup, łuuup! Słyszycie ten dźwięk? To poziom serii Beauty zaliczył bolesny upadek, na samo dno. Piękno bólu może nie było niesamowitą, oryginalną i cudowną książka, ale pisarka potrafił sprzedać swój pomysł, zagrać na emocjach czytelnika i zostawić go w ogromnej niepewności. Niestety nic takiego nie znajdziemy w kontynuacji, gdyż Piękno oddania to tylko sam seks. 

Pierwszy tom miał jedną znaczącą zaletę - Cates potrafiła zachować odpowiednie proporcje romans - erotyk, przez co sceny łóżkowe nie pojawiały się co chwilę, a co za tym idzie, nie nudziły i wzbudzały zainteresowanie. Piękno oddania tej równowagi już nie posiada, mimo że zaczęło się całkiem dobrze, bo zakończenie wcześniejszej części zastawiło naszych bohaterów w rozsypce i cierpieniu. Autorka bardzo umiejętnie przelała tutaj emocje na papier - smutek i bezradność bijące z pierwszych stron były aż namacalne. Jednak to, co dobre, szybko się kończy i dalsza część lektury to zdominowany przez seks erotyk, dla którego miejsca na nieerotyczną akcję zostało niewiele. Gdyby wyciąć te wszystkie łóżkowe ekscesy książka mogłaby nie mieć nawet stu stron.  

Jeśli jesteśmy zmuszeni czytać w kółko to samo - seks na dzień dobry i dobranoc. Przed zakupami i po, jeśli się uda to także w drodze na nie, to jak długo wytrzymamy, zanim po prostu zaczniemy omijać te sceny? Ja nie dotrwałam nawet do połowy książki, ale nie czuję, że wiele straciłam nie wiedząc, jak szczegółowo przebiegały ich kolejne łóżkowe zabawy. Uwagę ponownie można mocniej skupić na ostatnich rozdziałach, gdzie autorka postanowiła w końcu podgrzać atmosferę w inny sposób niż erotyczny. Ale nie ma tu co oczekiwać takich emocji, jak w przypadku Piękna bólu. Akcja potoczyła się w typowy i dość oczywisty sposób, a wątki zostały domknięte. Nasuwa się więc pytanie, czego powinniśmy oczekiwać w ostatniej części, skoro Cates teraz wyraźnie pokazała, że brakło jej kompletnie pomysłu na ten tom i musiała go zapchać scenami erotycznymi.


Piękno oddania nie okazało się kontynuacją, jakiej oczekiwałam. Po całkiem dobrej pierwszej części, liczyłam na zdecydowanie lepszą historię - więcej emocji, wydarzeń i (najważniejsze!) fabuły. Drugi to serii Beauty możne znaleźć uznanie wśród osób, które czerpią przyjemność z erotyków, mnóstwa scen łóżkowych i nic ponad to nie jest im potrzebne. Trochę to przykre, że Cates tak popsuła ten cykl, gdyż dwójka głównych bohaterów to całkiem przyjemne kreacje, a podzielona narracja pozwala zżyć się z obojgiem. A to że muszą się bzykać bez przerwy jak króliki to nie ich wina, a autorki. :) 


W serii Beauty:
Piękno bólu / Piękno oddania / Piękno miłości


Tacet a mortuis ♥ Amo Jones ♥ Tł: Monika Wiśniewska ♥ Seria Elite Kings Club #3 ♥ Wydawnictwo Kobiece ♥ 
Data premiery: 20.03.2019 ♥ Stron: 368

Tylko moja chora ciekawość sprawia, że dalej brnę w tę parodię o nazwie Elite Kings Club. Bardzo chciałabym w końcu dowiedzieć się, o co chodzi w tej serii, bo dwa poprzednie tomy nie wiele mówiły. Trzecia część wydaje się już jak najbardziej odpowiednim momentem, aby rozjaśnić co nieco w umysłach czytelników. Jednak po przeczytaniu Tacet a mortuis mam wrażenie, że chyba sama pisarka nie zna żadnych odpowiedzi.

"Łatwo powiedzieć, że kogoś nie kochasz, jeśli ta osoba nie oddycha tym samym powietrzem, co ty."

Jestem jednak pewna, że tym wszystkim osobom, którym podobały się Srebrny łabędź i Marionetka, nie będzie przeszkadzał dalszy brak sensu oraz logiki. Amo Jones konsekwentnie ciągnie swoją historię pełną tajemnic, niedopowiedzeń i mroku, i widać, że wcale nie przeszkadza jej fakt, że kluczowy element fabuły, czyli Klub Królów nie ma żadnych racjonalnych fundamentów swojego istnienia. W pewnym momencie już się nawet zastanowiłam, czy to nie jest jakaś dziwna sekta. Dla mnie to spora wada, że nie ma ani słowa, w jakim celu powstał i czym się tak na prawdę zajmuje. Tym bardziej że autorka kreuje coś nowego, kontrowersyjnego, czego wiarygodność jest bardzo niepewna, a dodawanie kolejnych elementów od tak, bez jakiegokolwiek nadania im celowości robi z tej serii po prostu stek bzdur. Pod względem wydarzeń i samej fabuły, jest bardzo podobnie jak w poprzednich tomach, chociaż odniosłam wrażenie, że może odrobinę spokojniej? Jakkolwiek to brzmi w zestawieniu z Elite Kings Club. Niemniej Amo Jones dalej stawia na szokowanie i zaskoczenie czytelnika. Nie istnieją dla niej żadne tabu i niewygodne tematy. W dalszym ciągu będziemy śledzić poczynania szalenie bogatej młodzieży przejawiającej patologiczne skłonności, gdzie alkohol, narkotyki, przemoc i przypadkowy seks jest na porządku dziennym. Naturalnie znajdziemy tutaj również mnóstwo wulgaryzmów i scen erotycznych napisanych bardzo słabo - sztucznie, beznamiętnie i odpychająco. Dlatego też ciężko uwierzyć mi w jakiekolwiek uczucie, które autorka stara się tutaj ukazać. Znacznie więcej czasu zostało poświęcone Bishopowi, dzięki czemu można go dużo lepiej poznać, ale mimo tego jego kreacja nie zyskała za wiele. Bohaterowie w dalszym ciągu są bardzo jednowymiarowi i bez polotu. Nie rozwijają się, nie uczą się na błędach. Takie puste kukły. W swojej głupocie oczywiście dalej wiedzie prym Madison. Autorka stara się kreować ją na silną i twardą, ale jest taka tylko wtedy, gdy to pisarce pasuje. Zachowuje się niekonsekwentne i mimo że w Tacet a mortuis zdarzało się jej jakby mniej wychodzić na idiotkę to nie mogę nic dobrego powiedzieć o jej osobie. Chociaż w usuniętej scenie, na końcu książki Amo Jones się nie hamowała i jasno pokazała jaki jest główny sens tej serii. Mogła tak od początku a nie tworzyć śmieszny klub, który się kupy dupy nie trzyma. 


I w ten oto sposób moja ciekawość dalej nie została zaspokojona. Przestaję wierzyć, że kiedyś doczekam odpowiedzi na nurtujące mnie pytania. Tacet a mortuis jest dokładnie taką książką, jak przypuszczałam - bez logiki i racjonalności, za to pełną wulgarności, zepsutych nastolatków oraz seksualnych aluzji. Jednak osobom, którym ta głupota nie przeszkadzała przy lekturze wcześniejszych tomów, i przy tym nie powinna. Ja od książek wymagam zdecydowanie więcej i mogę się tylko zastanawiać, jak takie coś mogło zostać wydane i zdobyć taką popularność. Z racji tego, że Madison wydawała się być odrobinę mniejszą kretynką niż wcześniej, jestem skora dać mocne 3/10. I pewnie na następny tom też się skuszę, bo nie biorąc tej historii na poważnie można się nawet trochę pośmiać. 



W serii Elite Kings Club:
Srebrny łabędź / Marionetka / Tacet a mortuis / Malum: Part 1



Złączeni honorem ♥ Cora Reilly ♥ Tł: Izabela Żukowska ♥ Seria Born in Blood Mafia Chronicles #1 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥  
Data premiery: 17.04.2019 ♥ Stron: 284
  
Co może być bardziej pociągającego w erotyku niż niegrzeczni chłopcy? Tak, to na pewno mafia pełna bad boy'ów. Przysiadałam do Złączonych honorem bez większych oczekiwań i zostałam bardzo miło zaskoczona przez ten niepozorny tytuł. Dawno nie trafiła mi się powieść erotyczna, która z taką łatwością mnie wciągnęła, że przeczytałam ją niemal na raz. 


" - Nawet najzimniejsi dranie mają serce. 

- W takim razie jego jest czarne jak smoła. Nie marnuj czasu na miłość, Ario. Nie znajdziesz jej w naszym świecie."

Cora Reilly zabiera nas w swojej książce do świata mafii. Bezwzględnego, brutalnego i surowego. Główna bohaterka, Aria ma tylko piętnaście lat gdy ojciec zaręczył ją z synem szefa nowojorskiego oddziału, aby pogodzić rodziny. Trzy lata później przyjdzie jej stanąć na ślubnym kobiercu z całkiem obcym mężczyzną. Autorka przestawia mafijną rzeczywistość bardzo wyraźną kreską, dzięki czemu zagłębienie się w tym mrocznym, pełnym twardych zasad i reguł świecie nie stanowi problemu. Chociaż nie pogardziłabym, gdyby samego wątku sensacyjnego było zdecydowanie więcej. Nie ma wątpliwości, że stanowi on tutaj tylko tło dla erotycznej fabuły. Ale za to jakiej fabuły! Rzadko mi się to zdarza, ale w przypadku Złączonych honorem nie przeszkadzała mi liczność scen łóżkowych. Nie miałam ochoty ich omijać, gdyż pisarce udało się tak umiejętnie oddać zawarte w nich emocje, że za każdym razem potrafiła ukazać temat z trochę innej strony.  

Jednakże najmocniejszym punktem tej historii są bohaterowie - wyraziści, wiarygodni i pełni targających nimi uczuć. Pierwszoosobowa narracja oczami Arii doskonale się sprawdziła pozwalając zżyć się z bohaterką i postawić w jej nieciekawej sytuacji. Dziewczyna wie, że należy do świata, z którego nie ma ucieczki i musi spróbować odnaleźć szczęście z nowym mężem. Luca to z kolei osobowość dosyć tajemnicza, mroczna i niedostępna. Niewątpliwie ma w sobie "to coś", co w złych chłopcach najbardziej pociąga. Świetnie, że pisarce udało się ukazać to wszystko bez sypania wulgaryzmami na prawo i lewo, co w przypadku erotyków i takiej tematyki jest niemal wielkim wyczynem. Sama zaś relacja Aria - Luca to jedna z lepszych z jakimi ostatnio miałam styczność. Cora Reilly świetnie buduje napięcie, stopniowo rozwija znajomość i wie, kiedy podgrzać atmosferę. Aria jest świadoma uroku Luci, ale nie przypominam nam tego co stronę i nie pada w jego objęcia przy każdej okazji. Dzięki czemu ich rodzące się uczucie wypada na prawdę autentycznie i przekonująco. 


Złączeni honorem to bardzo udane rozpoczęcie cyklu romantycznego z mafią w tle. Cora Reilly pisze lekko i przekonująco, przez co jej książka się praktycznie sama czyta. Dla każdej fanki pikantnych historii z grupą niegrzecznych przystojniaków na czele, będzie to pozycja obowiązkowa. Czekam na kontynuację. 


W serii Born in Blood Mafia Chronicles:
Złączeni honorem / Bound by Duty / Bound by Hatred / Bound by Temptation / Bound by Vengeance / Bound by Love    


 Hush ♥ E.K. Blair ♥ Tł: Marta Słońska ♥ Czarny Lotos #3 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 27.03.2019 ♥ Stron: 317

Seria Czarnego Lotosu to bardzo odważna historia, która znalazła upodobanie wśród miłośniczek mrocznych i pokręconych romansów. Wcześniejsze części nieraz udowodniły, że dla Blair nie istnieją żadne granice, a lista nieszczęść spadających na główną bohaterkę wydaje się nie mieć końca. Czy Elizabeth może liczyć na happy end? Bang i Echo tak bardzo mi się podobały, że znalazły się na mojej liście najlepszych książek, które przeczytałam w 2018 roku. Liczyłam, że Hush również trafi do tego grona. Ale niestety tak na pewno nie będzie. 

"Łzy płyną mi po twarzy, malując ją niczym dzieło sztuki uosabiające miłość tak potężną, że może łączyć tylko nas dwoje. Jest zarazem szpetna, piękna i bolesna, ale należy do nas. Jesteśmy potworami i kochankami, dzikimi zwierzętami i zabójcami, ale nic nie jest w stanie ugasić tego, co rodzi się z naszej bliskości. "

Stało się to, czego najbardziej się obawiałam względem tej serii. Pisarka po prostu przesadziła z kulminacją tych wszystkich nieszczęść, zagrożeń i dramatów. Mimo że dalej uważam, że to świetna seria, oryginalna i bardzo dzika to ostatnia część ujmuje jej sporo wiarygodność. Pod względem wydarzeń również jest odrobinę słabiej. Do połowy książki nie dzieje się praktycznie nic, by na reszcie stron przygnieść czytelnika mnóstwem szokujących, dramatycznych i bolesnych momentów. Trzeba przyznać, że E.K. Blair udało się stworzyć jedną z najbardziej emocjonalnych trylogii jakie miałam okazję poznać. Prawdziwy rollercoaster wrażeń i uczuć. Hush to historia chorej miłości, brudnej, toksycznej relacji, która dodatkowo naszpikowana jest erotyzmem w najostrzejszym wydaniu. Pierwszoosobowa narracja pozwala zajrzeć w głąb zmaltretowanego umysłu, psychiki naznaczonej traumatycznymi przeżyciami, która nie potrafi wyzwolić się z okowów mroku. Elizabeth to niewątpliwie bohaterka bardzo niejednoznaczna i zagubiona. Jej potworna przeszłość ciągle prześladuje ją i nie pozwala o sobie zapomnieć. Mimo że nie jest to osobowość, z którą łatwo byłoby się utożsamić to już od pierwszego tomu jej kreacja zdobyła moją sympatię i zapadła w pamięć. Byłam bardzo ciekawa, w jaki sposób autorka planuje zakończyć losy tak poranionej duszy, jednak mając na uwadze to, co pokazała we wcześniejszych częściach, na żaden typowy i oczywisty finał nie liczyłam. Bomba, którą zrzuca na czytelników na ostatnich stronach na pewno zaskoczy i wstrząśnie niejedną osobą. A czy było to przesadzone, niewiarygodne? Trochę tak, ale trzeba przyznać E.K. Blair, że na takie zakończenie trzeba mieć odwagę. 


Hush może okazać się zakończeniem, które podzieli fanów trylogii Czarnego Lotosu. Na pewno wiele osób nie takie sobie wymarzyło. Ja muszę przyznać, że mam bardzo mieszane odczucia. Z jednej strony słodko-gorzki finał wydaje się idealnie pasować do tej mrocznej historii, jednak z drugiej zbyt mocno naciągnięto już i tak ledwo trzymającą się wiarygodność. Na tle swoich poprzedniczek Hush prezentuje się zdecydowanie najgorzej, ale w ogólnym rozrachunku ta seria to petarda. Brudna, kontrowersyjna, pikantna historia, w której nic nie jest typowe ani oczywiste. Obok niej nie może przejść obojętnie żaden fan dark romance. Jeśli wyżej wymienione elementy nie są Ci straszne to warto spróbować i zatracić się w tej chorej rzeczywistości. 


W trylogii Czarnego Lotosu:
Bang / Echo / Hush

  
 Gordian. Grzech ♥ Melissa Darwood ♥ Seria Gordian #1 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
 Data premiery: 16.01.2019 ♥ Stron: 258
 
Znana polska pisarka, Melissa Darwood słynęła dotychczas z młodzieżowej fantastyki, która skradła serce czytelników oryginalnymi pomysłami oraz nietypowymi rozwiązaniami. Autorka postanowiła spróbować swoich sił w nowym gatunku. Okładka nie pozostawia wątpliwości - to będzie gorący erotyk. Mając za sobą lekturę prawię wszystkich wydanych książek Melissy (nie czytałam tylko Guerry), wiem na co ją stać. A stać ją na wiele więcej niż to, co pokazała w Grzechu. 

"- Czy ty cierpisz na jakiś zespół "pieprze wszystko ci się rusza?"
- Wolę określać to „biorę wszystko, na co mam ochotę."

Niewątpliwie ta książka mnie zaskoczyła. Przed lekturą w mojej głowie jawiła się wizja gorącego, pikantnego erotyku, który rozbudzi wszystkie moje zmysły. A zamiast tego znalazłam tutaj bardzo wulgarną i mało pociągając historię. Pierwszy raz miałam do czynienia z głównym bohaterem, bad boyem, który był tak bardzo odpychający. A przecież kobiety podobno lubią niegrzecznych chłopców? Niestety to, jak został wykreowany Gordian nie pozwala zapałać do niego sympatią. A fakt, że jest on tutaj narratorem nie ułatwia tego. Mężczyzna ma za sobą nieciekawą przeszłość i trudne dzieciństwo, a skutki tego odczuwa do dziś. Nie usprawiedliwia to jednak jego zachowania - jest po prostu chamem, prostakiem i erotomanem. Interesuje go tylko przygodny seks i zaliczanie kolejnych dziewczyn, co swoje odzwierciedlenie ma w tytułach rozdziałów, które poświęcone są jego kolejnym zdobyczom. W moim uczuciu jego kreacja jest lekko przerysowana i nie potrafiłam sobie wyobrazić takiej osoby w realnym świecie - osoby, dla której wszystko kręci się wokół seksu, która tylko o tym myśli i o tym mówi. Zdecydowanie lepiej prezentuje się osoba Kiry - dojrzałej i twardo stąpającej po ziemi dziewczyny. Pierwsza przedstawicielka płci pięknej, która raczyła nie ulec urokowi boskiego Gordiana. Mężczyzna bierze sobie za cel przespanie się z nią, co okazuje się niebywale trudnym zadaniem. Kobieta również ma bolesną przeszłość, której pisarka nie zdradza jednak do końca. Chciałabym napisać, że spotkanie dwóch tak poranionych dusz będzie iskrzącą, pełną niepewności relacją, ale niestety nie tym razem. Między tą dwójką nie ma żadnej chemii. Nie mówiąc już o jakichkolwiek zalążkach wiarygodnego uczucia. Przez większość część fabuły Kiry jest niewiele, i dopiero w ostatnich rozdziałach znajduje się dla niej miejsce. Trochę szkoda, że została w tak dużym stopniu przysłonięta przez tłum kochanek Gordiana. 

Ale żeby nie było, że tylko narzekam. Podobał mi się wątek paranormalny, który autorka wplotła w historię. Było to ciekawe i na pewno oryginalne. Dzięki temu Grzech jest niewątpliwie inny niż typowe erotyki i na swój sposób zapada w pamięć. Poza tym pomysłowym wątkiem nadprzyrodzonym reszta fabuła raczej zbytnio nie zaskakuje, a też nie ma za bardzo czym, gdy przysłonięta jest tak sporą dawką scen erotycznych.


Zdecydowanie wolę Melissę Darwood w jej poprzedniej odsłonie. Gordian. Grzech to jej najsłabsza książka, która zawiodła mnie swoją płytkością i wulgarnością. Na ostatnich stronach wydarzenia zaczęły przybierać (w końcu!) ciekawy obrót, a mocny cliffhanger rodzi ciekawość o dalsze losy bohaterów. Teraz gdy mamy za sobą już wszystkie łóżkowe przygody głównego bohatera czuję, że kontynuacja może być znacznie lepszą lekturą. I na pewno to sprawdzę, bo mimo że Grzech nie zachwyca, to Melissa Darwood jest jedną z moich ulubionych polskich pisarek i jedna słaba książka tego nie zmieni.


Inne książki autorki:

      
 Amerykańska królowa ♥ Sierra Simone ♥ Tł: Grzegorz Gołębski ♥ Seria Nowy Camelot #1 ♥ Wydawnictwo Kobiece ♥ 
Data premiery: 14.01.2019 ♥ Stron: 456

Po lekturze Łez Tess Pepper Winters nie sądziłam, że tak szybko trafię na inną książkę, która przebije ją pod względem perwersyjności i ekscentryczności fabuły. Opis z tyłu okładki nie jest w stanie przygotować czytelnika na to, co zastanie w środku - mocno erotyczną, przepełnioną namiętnością i pożądaniem historię, która potrafi szokować przełamywaniem wszelkich przyjętych norm. Czuję, że ktoś tutaj minął się z powołaniem i Sierra Simone powinna zająć się pisaniem scenariuszy do filmów porno. Jeden już gotowy ma...

"Bóg może mnie ostrzegać, ile chce, ale to nie znaczy, że mam go słuchać."

Blurb krzyczy do nas, że będziemy mieć do czynienia z gorącym trójkątem w najwyższych kręgach władzy. Motyw jakich pełno wszędzie. Tyle samo fanów, co przeciwników. Jednak Simone poszła o krok dalej i stworzyła coś, z czym jeszcze nie miałam styczności w żadnej powieści - poza uczuciem, którym główna bohaterka obdarza obu mężczyzn, a oni ją, panowie również czują do siebie (mówiąc bardzo delikatnie) miętę. Oryginalnie? Niewątpliwie. Jednak uważam, że autorka strzeliła sobie w kolano zdradzając nam to już na pierwszych stronach, przez co żadnego efektu zaskoczenia tutaj nie ma. Wyobraźcie sobie, jaka byłaby niespodzianka, gdyby czytelnik dowiedział się tego w tym samym czasie, co Greer. 

Fabuła Amerykańskiej królowej skonstruowana jest na przeskokach czasowych, które ukazują nam poszczególne wydarzenia z życia głównej bohaterki, Greer. Trzeba przyznać, że jej pierwszoosobowa narracja jest bardzo emocjonalna i dosadna, jednak nie jest to na pewno postać, którą da się do końca zrozumieć i wczuć się w jej postępowanie. Te cytaty dość dobrze nakreślają jej osobę:


"Spoglądam na niego i na Asha i spostrzegam, że wymieniają ukradkowe spojrzenia. Serce staje mi w piersi i z jakiegoś powodu przypominam sobie, jak wygłodniała jest moja cipa. Jak pusta."


"Wyobrażam sobie, że pieprzę jego, Asha, ich obu naraz. Wyobrażam sobie, jak pieprzą się nawzajem, jak pieprzymy się wszyscy troje, bez granic, w każdą dziurkę, bez pytań i wątpliwości."

Nie ma co się oszukiwać, że erotyka nie gra tutaj pierwszej roli, bo tak nie jest. Gdy bohaterowie nie ulegają akurat pożądaniu, to na pewno o tym rozmawiają albo myślą. Sceny łóżkowe stanowią dużą część tej historii, a ulokowanie w nich sporej dozy BDSM sprawia, że nie są to na pewno takie typowe sceny, jakie przyjdzie znaleźć nam w innych erotykach. Są niezwykle mocne i ostre. Autorka nie pozostawia za wiele wyobraźni, dlatego dość dokładnie dowiadujemy się, co, kto, komu i jak mocno robi. Wiele osób może poczuć się zniesmaczonych, tym bardziej gdy weźmiemy pod uwagę kombinację mężczyzna z mężczyzną, która tutaj występuje.  

Czy poza seksem dzieje się tutaj coś innego? Tak, ale niewiele. Pisarka stworzyła zalążki politycznego tła, które gdyby tylko poświęcono mu więcej uwagi mogłoby być na prawdę ciekawe. Jednak gdy tworzy się nowe elementy świata wypada je chociaż trochę przedstawić, tym bardziej gdy nie mają one odzwierciedlenia w rzeczywistości. Ciągle słyszymy o wojnie, którą Amerykanie toczyli na terenie Ukrainy. Ale co to za wojna? O co chodziło? Czytamy, że Kraków został zbombardowany. Jaki jest w tym udział Polski? Pojawia się jakaś Karpatia. Domyślam się, że to nowe państwo. Ale jak, skąd, po co? Zero odpowiedzi na te pytania. 


Amerykańska królowa to lektura tylko dla fanów najbardziej pikantnych historii. Dla osób, które znajdują przyjemność w czytaniu wyuzdanych, perwersyjnych scen erotycznych i nie przeszkadza im brak głębszego nakreślenia fabuły (poza łóżkiem). Bohaterowie również nie zachwycają, brakuje im więcej charakteru i wyrazistości, ale mam przeczucie, że w kolejnych tomach autorka ma zamiar przybliżyć nam mocniej osobę prezydenta Asha oraz jego wiceprezydenta Embrego. Niemniej mam nadzieję, że talent Simone się nie zmarnuje i napisze kilka oszałamiających scenariuszy dla Brazzers. 


W serii Nowy Camelot:
Amerykańska królowa / Amerykański książę / Amerykański król

     
Uleczę Twe serce ♥ Tillie Cole ♥ Tł: Grzegorz Rejs ♥ Seria Kaci Hadesa #2 ♥ Wydawnictwo Editio ♥ 
Data premiery: 14.08.2018 ♥ Stron: 376

Pierwszy tom serii Kaci Hadesa był jak powiew świeżości pośród mnóstwa takich samych powieści erotycznych. Na swój sposób oczarował mnie ten niezwykle brutalny, ostry i przesycony wulgarnością świat. Wiedząc już czego się spodziewać, zagłębiłam się w lekturze Uleczę Twe serce, i gdyby nie uczycie deja vu, które nieustannie towarzyszyło mi podczas czytania, książka byłaby równie dobra, jak jej poprzedniczka. 

"Nie szukaj wymówek tylko po to, żeby wieść gówniane życie. To nie jest żadna filozofia. Jeśli czegoś nie lubisz, znajdź coś, co lubisz. Jeśli nie lubisz przebywać w czyimś towarzystwie, trzymaj się, kurwa, od niego z daleka. Chcesz zmienić swoje życie, to rusz dupę i je, kurwa, zmień."

Tym razem w głównych rolach Kyler oraz Dalilah. Członek gangu motocyklowego oraz dziewczyna uwolniona z fanatycznej sekty. Brzmi podobnie jak w części pierwszej? I takie też jest. Znaczącą różnicę stanowi tylko fakt, że Dalilah, w przeciwności do Mae, nie pragnęła wyzwolenia. W dalszym ciągu wierzy, że jest przeklęta i tylko powrót do pseudo chrześcijańskiej społeczności może przynieść jej zbawienie. Kreacja głównej bohaterki stanowi dla mnie najmocniejszy punkt Uleczę Twe serce. Autorka konsekwentnie nakreśla portret osoby, który od dziecka była poddana wpływowi chorego ugrupowania. "Pranie mózgu" jakie otrzymała nie pozwala jej wieść normalnego życia na wolności. Podobało mi się, że mimo otoczenia w jakim się znalazła i kiełkującego w sercu uczucia, jej wartości i przekonania nie poszły w kąt. Kyler to już zdecydowanie bardziej standardowy bad boy. Wulgarny, brutalny, z przerośniętym ego i nie stroniący od zabawiania się z przypadkowymi kobietami. Tutaj pojawia się przewidywalny i mocno oklepany wątek jego wewnętrznej przemiany, która sprawia, że zaczyna się liczyć dla niego tylko Delilah. Szkoda, że pisarka nie popisała się większą oryginalnością, zamiast powtarzać dokładnie te same motywy pojawiające się w To nie ja, kochanie. Niemniej tło, jakimi Tillie Cole obdarzyła tę serię w dalszym ciągu budzi moje zainteresowanie. Rzeczy, które mają miejsce w sekcie i poglądy jakie głoszą potrafią nieraz podnieść ciśnienie. Ogólnie charakter tej książki jest mocno kontrowersyjny. W moim odczuciu jest jeszcze bardziej mroczna niż pierwszy tom, dlatego nie jest to na pewno tytuł dla osób szukających słodkiego romansu czy wrażliwych pod względem krzywdy ludzkiej czy religijnym. W kwestii stylu nie zmieniło się wiele. W dalszym ciągu przekleństwa sypią się na prawo i lewo, ale słowo 'kobieta' zostało na stałe zamienione na 'suka'. Czasami odnosiłam wrażenie, że pisarka po prostu przesadza, bo robi się to aż śmieszne, aczkolwiek taki już charakter Katów Hadesa i albo się to lubi, albo nie.


Uleczę Twe serce jest kontynuacją, która poziomem jest bardzo zbliżona do swojej poprzedniczki. Jednak powielanie tych samych motywów i wydarzeń z wcześniejszego tomu, sprawia, że nie mogę jej ocenić tak wysoko, jak można by było. To w dalszym ciągu bardzo mroczna, brutalna i ordynarna seria, w której upodobanie znajdą na pewno najwięksi fani dark romance. Autorka zestawiła ze sobą dwa bardzo kontrowersyjne światy, przestępczego gangu oraz fanatycznej sekty, których drogi nieodwołanie przecięły się rodząc konflikt na coraz większą skalę. Właśnie ze względu na te nietypowe tło dam szansę kolejnej części, gdyż losy Katów, mimo wszystko potrafią zaintrygować i kusić o więcej.

W serii Kaci Hadesa:
To nie ja, kochanie / Uleczę Twe serce / Uleczone dusze / Odkupienie / Przebaczenie / Crux Untamed / Darkness Embranced     

 


Twarzą w twarz ♥ Agata Suchocka ♥ Seria Daję Ci wieczność #2 ♥ Wydawnictwo Initium ♥ 
 Data premiery: 14.02.2019 ♥ Stron: 255

Woła mnie ciemność było lekturą dość nietypową, a przy tym bardzo klimatyczną i mroczną. Od pierwszych stron pokochałam pióro autorki, dlatego sięgnięcie po kontynuację było dla mnie oczywistością. Pierwsza część dość jasno pokazała nam, że królować będą tutaj związki męsko-męskie, a erotyka przybierać bardzo różne, odważne odcienie. I mimo że Twarzą w twarz jest zdecydowanie łagodniejsze niż jego poprzedniczka, to bez problemu zatraciłam się w tej cudownej, gotyckiej rzeczywistości. 

"Miałem wrażenie, że jesteśmy jednym ciałem grającym na dwóch instrumentach."

Akcja rozpoczyna się bezpośrednio po zakończeniu aktu pierwszego, dlatego znajomość Woła mnie ciemność jest koniecznością. Lothar opuszczony przez ukochanego, ale także swojego mentora postanawia wyruszyć do Ameryki, aby tam odnaleźć odpowiedzi na dręczące go pytania. To właśnie on staje się tym razem naszym głównym bohaterem i jego losu mamy okazję śledzić. Przyznam, że pierwsze rozdziały nie napawały mnie optymistycznie i miałam poczucie, że autorce zabrakło pomysłu na kontynuację. Lothar miota się bez celu szukając ukojenia, zemsty, czegoś co pozwoli zapomnieć i zmyć poczucie winy. Nie jest to ani specjalnie ciekawe, ani przykuwające uwagę. Jednak z każdy kolejnym rozdziałem było zdecydowanie lepiej, a akcja zaczęła nabierać rozpędu. Przypomniałam sobie, co tak bardzo urzekło mnie w pierwszym tomie, i mimo że wydarzenia tym razem mają miejsce we współczesności, to ziarenko tego mrocznego, XIX-wiecznego Londynu pozostało. Bohaterowie muszą zmierzyć się z upływem czasu, ze zmianami jakie zachodzą na świecie. Bo to nie jest w głównej mierze książka o wampirach. One stanowią tutaj tło, fundament dla wieczności. Pierwszy skrzypce gra zdecydowanie miłość. Taka ponad czas, ponad wszystko. I ten piękny literacki styl przesiąknięty erotyzmem. Nie sposób nie zatracić się w nim i nie ulec jego urokowi.  


Twarzą w twarz to książka, tak jak w przypadku jej poprzedniczki, bardzo odważna, nietypowa, oryginalna i do tego pięknie napisana. Na pewno nie dla każdego, bo podchodzić trzeba do niej bez żadnych uprzedzeń i etycznych ograniczeń. Historia zawarta w drugim akcie Daję Ci wieczność wyjaśnia wiele nurtujących kwestii i domyka sporo wątków, ale również rozpoczyna kilka całkiem nowych i niespodziewanych. Bardzo jestem ciekawa co pisarka przygotowała w kolejnej części i mam nadzieję, że szybko przyjdzie mi się o tym przekonać.        


W serii Daję Ci wieczność:
Woła mnie ciemność / Twarzą w twarz


Bestia. Przebudzenie Lizzie Danton ♥  L.A. Fiore ♥ Tł: Paweł Grysztar ♥  Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
 Data premiery: 12.12.2018 ♥ Stron: 393

Miało być mrocznie i tajemniczo. Oszczędny opis i zimny wzrok mężczyzny z okładki zasugerowały mi, że będę mieć do czynienia z fascynującym darkiem, który wyniesie moje spragnione osobliwych wydarzeń serce na emocjonalne wyżyny. I z początku rzeczywiście tak było, ale czym dalej, tym powieść bardziej stawała się mało wiarygodną bajeczką.  

"- Jak ty to robisz?
- Co takiego? - Spojrzałam mu w oczy.
- Tak wiele czujesz. Czy to nie jest męczące?
- Tak, jest ale na pewno wolę to niż nie czuć nic."

Rozpoczęło się bardzo obiecująco. Świetny, niepokojący klimat towarzyszy nam, gdy poznajemy bolesne dzieciństwo głównych bohaterów. Lizzie nienawidzona przez matkę i skazana na trudy życia w internacie, odnalazła się w malarstwie. Brochan, na którym ojciec wyładowywał całą złość za śmierć swojej żony, nie zaznał od niego ani krzty dobroci. Wiedzie życie samotnika w wielkiej posiadłości, niczym książę. Chociaż dzielą ich tysiące kilometrów, to los postanawia zetknąć ich na swojej drodze. Zderzenie tych dwóch osobowości nieraz przyprawi o szybsze serca bicie, dlatego z przykrością obserwowałam, jak historia ze strony na stronę, traci swój urok. Największym problemem są tutaj postacie, których kreacje są naciągane, a czyny sprawiały, że przewracałam oczami ubolewając nad pojawiającymi się absurdami. Dialogi nie zachwycają, żeby nie powiedzieć, że są drętwe niczym sami bohaterowie. Styl, mimo że przyjemny, to trochę sztywny. Brak tutaj kwiecistości języka czy literackiej finezji. Za to zdecydowanie lepiej prezentują się opisy i tło wydarzeń, którym w tym przypadku jest malownicza Szkocja. Autorce udało się oddać ducha tej krainy; kulturę, zwyczaje i piękne tereny. Takie miejsce miało wielki potencjał, ale przez L.A. Fiore zdecydowanie niewykorzystany. Gdzieś od połowy lektury robi się słodko niczym w tanim romansie, a tytułową bestię możemy znaleźć jedynie na okładce. 

Pośród wielu świetnych tytułów, którymi dysponuje wydawnictwo NieZwykłe Bestia jest zdecydowanie jednym ze słabszych. Nie jest to kompletne dno, ale niedorzeczność fabuły i dziwne zachowanie bohaterów, skrupulatnie odbierają przyjemność z lektury. Pisarka miała wyśmienity pomysł, aby na tle urokliwej i urzekającej Szkocji umieścić historię rodzącego się uczucia. Po drodze gdzieś się pogubiła, ale nie można zaprzeczyć, że w Bestii, poza romansem, poruszane są także takie kwestie, jak: walka z demonami przeszłości, problemy rodzinne czy wybaczenie. L.A. Fiore próbuje udowodnić nam, że nawet gdy w naszym sercu czai się mrok, możemy trafić na swojej drodze na kogoś, kto to zrozumie i będzie przy nas, mimo wszystko. Myślę, że książka może przypaść do gustu osobom, które lubią odrobinę baśniowe historie, w których najważniejsza jest pokonująca wszystkie przeciwności losu miłość, a nie zagubiona gdzieś po drodze wiarygodność.   
    

Nigdy nie pozwolę ci odejść ♥ Katy Regnery ♥ Tł: Kamila Cudzik ♥ Współczesne baśnie #2 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 05.12.2018 ♥ Stron: 482

Katy Regnery miała ciekawy pomysł, aby swoje powieści oprzeć na znanych i lubianych baśniach, nadając im całkiem nowego charakteru. Jednak sam pomysł to nie wszystko, o czym dość dobrze przekonałam się podczas lektury Weterana, który okazał się bardzo przeciętną książką. Mając na uwadze doświadczenia z pierwszy tomem serii Współczesne baśnie, do retellingu Jasia i Małgosi podchodziłam z mniejszym entuzjazmem. Okazało się, że całkowicie niepotrzebnie, gdyż Nigdy nie pozwolę ci odejść jest zdecydowanie lepszą lekturą niż swoja poprzedniczka.  

"W życiu każdego człowieka istnieje taki rodzaj bólu, że gdy go doświadczamy, jesteśmy zdziwieni aż do szpiku kości, że nas nie zabił. Mamy wrażenie, że powinien nas zabić; że nasze serca przestały bić, płuca przestały oddychać, a oczy przestały widzieć. Wszystko powinno się po prostu... zatrzymać. Z bólem tak głębokim i żalem tak wielkim nie powinno się utrzymać przy życiu."

Jak większość z nas pewnie wie, Hansel i Gretel (Jaś i Małgosia) zostali zwabieni do domu strasznej wiedźmy. W powieści Regnery wiedźmy nie znajdziemy, ale jest za to Caleb Foster, który podstępem porywa Griseldę i Holdena. Przebywając trzy lata w piwnicy psychopaty, dzieci stały się dla siebie jedynym oparciem. Dziewczynce w końcu udaje się uciec. Holden jednak pozostaje. Mijają lata a Griselda nie zaprzestaje prób odnalezienia przybranego brata. Gdy przypadkowo spotyka go podczas nielegalnych walk, nie jest pewna, czy w surowym mężczyźnie odnajdzie tego chłopca, który był tak bliski jej sercu. Już po samym opisie można wnioskować, że nie będzie to łatwa historia. I taka nie była. Nigdy nie pozwolę ci odejść to niebanalna powieść, bardzo emocjonalna, która potrafi mocno poruszyć serca czytelników. I gdyby oceniać ją tylko pod tym względem, na pewno otrzymała by niemałą notę. Jednak sposób w jaki została napisana zmuszą mnie do odjęcia kilku punktów. Katy Regnery miesza teraźniejszość z przeszłością ukazując koszmarne sceny, jakich musieli doświadczyć Griselda i Holden przebywając u Fostera. Doskonale rozumiem ten zamysł i był on całkiem trafny, ale pisarka zdecydowanie przesadziła z ilością tych scen, które w zasadzie nie miały żadnego wpływu na główny wątek. Książka jest odrobinę przeładowana i rozciągnięta. Za dużo w niej w kółko powtarzanych tych samych rozważań czy wspomnień, przez co akcja jest, delikatnie mówiąc, wolna. 

Tak jak miało to miejsce we wcześniejszej części, tak i tutaj historię poznajemy w trzecioosobowej narracji. Kreacje głównych bohaterów zdecydowanie bardziej przypadły mi do gustu, niż tych poznanych w Weteranie. Zarówno Griselda jak i Holden to postacie z trudną przeszłością, złożone i zapadające w pamięć. Autorka zrzuciła na nich mnóstwo nieszczęść i cisnęła pod nogi wiele kłód, lecz mimo tego nie załamali się i nie poddali. Ale to raczej Holden jest tutaj osobą, która zyskuje naszą sympatię i podziw, bo Griselda to niestety jedna z 'tych' irytujących bohaterek. Szuka dziury w całym, komplikuje na siłę sytuację i odniosłam wrażenie, że autorka zrobiła z niej taką kretynkę, aby móc w jakiś sposób nadać powieści więcej dramatyzmu. A nie było to wcale konieczne, bo przecież historia sama w sobie ma wiele tragizmu. Nie zabrakło również wielu scen erotycznych i całej tej seksualnej otoczki, które dość dobrze podgrzewały atmosferę dodając lekturze sporo pikanterii.


Nigdy nie pozwolę ci odejść mogłoby być książką idealną, ale sposób jej napisana uczynił z niej, co najwyżej, lekturę dobrą. Opisana historia jest trudna, bardzo emocjonalna i potrafiąca wycisnąć łzy. Nie wątpię, że wielu czytelników pokocha ją całym sercem, ale mnie bolała rozleniwiona akcja i zapchanie historii zbędnymi powtórzeniami i nic nie wnoszącymi do fabuły retrospekcjami. Jest lepiej niż w Weteranie, więc jestem bardzo optymistycznie nastawiona na kolejny tom. Mimo wszystko współczesne ukazanie znanych baśni, które prezentuje Katy Regnery w swojej serii bardzo mnie intryguje i nie odpuszczę sobie lektury kolejnej części, która inspirowana jest historią Czerwonego Kapturka.  

W serii Współczesne baśnie:


Fighting Temptation ♥ K.C. Lynn ♥ Tł: Weronika Kryń ♥ Seria Honorowi mężczyźni #1 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 14.11.2018 ♥ Stron: 453

Ile już powstało książek o niewinnej i miłej dziewczynie oraz niegrzecznym chłopaku, trudno zliczyć. Tego motywu złapała się także K.C. Lynn w swojej debiutanckiej powieści, ukazując nam historię niesamowitej przyjaźni, bezgranicznej i silnej, która jednak pod przykrywką tego uczucia skrywa coś znacznie głębszego. Julia i Jaxon, mimo że poznali się w kiepskich okolicznościach, to szybko zapałali do siebie sympatią. Szybko też odkryli, że to coś znacznie więcej niż tylko przyjaźń. Problem w tym, że żaden z nich nie przyznał się przed drugim.  

Fighting Temptation to powieść romantyczna z bogatym, erotycznym tłem, która przypadnie do gustu czytelnikom spragnionym miłosnych rozterek i uczuciowych dylematów. Skupia się w szczególności na więzi między Julią oraz Jaxonem, ale także dotyka delikatnie kwestii braku wiary w siebie oraz radzenia sobie z traumatycznymi wydarzeniami. Dzięki szerokiej rozpiętości czasowej, która obejmuje sześć lat, mogłam z łatwością obserwować ewolucję związku głównych bohaterów oraz zauważyć wpływ konkretnych wydarzeń na nich. Autorka nie pozwala się nudzić upiększając akcje w coraz to nowsze przeszkody i trudności, a finał nawet o przyspieszający bicie serca wątek sensacyjny. Może nie znajdziemy tutaj zbyt wyszukanej fabuły i zaskakujących zwrotów wydarzeń, ale książka ma w sobie coś takiego, że nie sposób odłożyć jej na bok. Może to te przepełnienie przeróżnymi emocjami? Napięcie i erotyczna iskra? Barwni i przykuwający wzrok bohaterowie? A może wszystko po trochu.

Można rzec, że już niemal standardem jest, że powieści tego typu znajdziemy dwutorową narrację. I Fighting Temptation nie stanowi wyjątku. Naprzemiennie śledzimy wydarzenia oczami Julii oraz Jaxona i z niewymuszoną lekkością zanurzamy się w ich myśli, uczucia i wewnętrzne spory. W zestawieniu tych dwóch charakterów niewątpliwie to Jaxon znacznie bardziej skradł moje serce. Podobało mi się, że autorce udało się tak autentycznie oddać jego trudną i porywczą osobowość, cięty język, ale także poczucie humoru i skrywaną głęboko szczerą miłość. Nie oznacz to jednak, że z pozostałymi bohaterami jest kiepsko. Nawet ci drugoplanowi to świetnie skomponowane portrety, które biorą czynny udział w fabule i potrafią bardzo szybko zyskać naszą sympatię. Nic więc dziwnego, że to właśnie nim poświęcone są kolejne tomy serii. Zaś sam wątek erotyczny prezentuje się całkiem dobrze. Pisarka potrafiła zachować umiar i smak, dzięki czemu sceny łóżkowe nie przytłaczają swoją ilością, ani też nie nużą. Bynajmniej nie znaczy to, że jest grzecznie. O nie! Jaxon potrafi rzucać ostrymi słówkami na prawo i lewo, nadając historii sporo pikanterii.      

Chociaż konkurencja jest ogromna wśród powieści romantyczno-erotycznych, to Fighting Temptation warte jest zwrócenia na nie uwagi. K.C. Lynn składa w nasze ręce dzieło pełne miłosnej niepewności, walki z pożądaniem, oddania i niezmierzonej przyjaźni. Bywa słodko, ale także boleśnie. Zarówno wesoło, jak i łzawo. Tak więc możemy spodziewać się całego wachlarz różnych emocji, które poruszą najgłębsze zakamarki naszej duszy. Dla czytelników poszukujących uczuciowej burzy pozycja idealna. 



Piękno bólu ♥ Georgia Cates ♥ Tł: Iga Lubartowicz ♥ Seria Beauty #1 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
Data premiery: 14.11.2018 ♥ Stron: 326

Ostatnimi czasy można odnieść wrażenie, że klasyczne love story to już za mało. Coraz większym powodzeniem cieszą się powieści przekraczające granice przyzwoitości, nieraz brutalne i obracające się wokół wyuzdanych preferencji bohaterów. Sięgając po nową pozycję od wydawnictwa NieZwykłego byłam niemal pewna, że będzie to książka właśnie w tym popularnym ostatnio trendzie. Tym większe było moje zdziwienie, gdy nie znalazłam w Pięknie bólu mrocznego erotyku naszpikowanego BDSM, a całkiem przyjemną historię miłosną, ukazującą rodzące się uczucie wbrew wszystkim przeciwnościom losu.  

Piękno bólu to niewątpliwie erotyk, ale z tej łagodniejszej półki. Autorka nie przesadza z ilością i pikanterią scen łóżkowych, dzięki czemu fabuła nie zatraca się w nich. Będąc już jednak przy treści, nie powinniśmy się nastawiać na szalenie oryginalną historię. Pisarka postawiła na typowy schemat; on obrzydliwie bogaty przystojniak szukający kobiety do niezobowiązującego związku, ona ułożona dziewczyna, która uciekając od problemów zgadza się na nietypową relację. Umówili się na trzy miesiące. Po tym czasie mają się rozstać w zgodzie i bez żalu, a dziewczyna wrócić do swojego kraju. Jednak gdzieś po drodze zaczynają wkradać się uczucia, na które przecież żaden z nich się nie pisał. Muszę przyznać, że mimo dość przeciętnego początku, w którym akcja toczyła się bardzo leniwie i nie działo się nic, co przykułoby moją uwagę na dłużej, później było już zdecydowanie lepiej. Historia zaczęła nabierać rumieńców, a pojawiające się po drodze trudności - dostarczać wielu emocji.

Świetnym zagraniem było oddanie głosu w narracji, na zmianę, Jack'owi oraz Laurelyn. Autorka idealnie ukazała stopniowy rozwój uczucia, którego romantyczny charakter rozczuli najbardziej zatwardziałe serce. Kreacje bohaterów są naprawdę zadowalające, przez co zżycie się z nimi nie stanowi problemu. Jest to dopiero pierwszy tom trylogii, także psiarka nie zdradza nam wszystkiego na temat głównych postaci, ale sprawnie podsyca ciekawość. Jack zdecydowanie nie wpisuje się w kanony bad boya. Nie jest wulgarnym chamem, a czułym mężczyzną, który traktuje Laurelyn jak księżniczkę. Mam wrażenie, że ostatnio taka osobowość to rzadkość w erotykach. Georgia Cates dała tej relacji trzy miesiące. Trzy miesiące pełne namiętności, wspólnego spędzania czasu i wzajemnego poznawania się, bez niedogodnych informacji o sobie. Dodatkowo podszyła to tak mocno wyczuwalną chemią, że powieść nabrała pięknego, magicznego wymiaru, tak że trudno było nie zatracić się w losach tej dwójki osobliwych kochanków.     

Piękno bólu to wyśmienita historia romantyczna, której słodko - gorzki charakter dostarczy mnóstwa wrażeń. Autorka pokazuje, że nawet gdy mamy wszystko idealnie zaplanowane, sercem nie da się rządzić. Ta opowieść pełna jest erotycznego napięcia i niepewnej miłości, ale także osobliwej subtelności i magnetyzmu. Ogromny cliffhanger wieńczący książkę, nie daje wyboru - po kontynuację trzeba koniecznie sięgnąć.