Ostatnie posty
Guerra ♥ Melissa Darwood ♥ Seria Wysłannicy #2 ♥ Wydawnictwo Kobiece ♥ 
 Data premiery: 23.10.2018 ♥ Stron: 240
  
Już wielokrotnie wspominałam, że Melissa Darwood to jedna z moich ulubionych pisarek i zawsze z wielką przyjemnością zatracam się w barwnych światach, które kreuje. Aby zatrzeć niemiłe wrażenie po niedawnej lekturze Gordiana, sięgnęłam po ostatnią książkę autorki, której jeszcze nie czytałam, czyli Guerrę. W tym przypadku byłam pewna, że drugi tom serii Wysłannicy przypadnie mi do gustu, gdyż młodzieżowa fantastyka w wykonaniu Melissy zawsze zdobywa moje serce. I nie myliłam się.

„Nikt nie zdoła żyć za ciebie, nikt nie weźmie na własne barki twojego krzyża, nawet, jeśli bardzo tego pragnie, jest, bowiem fizycznie niemożliwe. Może cię wspierać, pomagać ci, wyręczać cię w wielu sprawach, dbać o to, byś nie czuła się samotna, ale nie przeżyje za ciebie życia.”

Od premiery debiutanckiej Laristy upłynęło dobrych parę lat, co wyraźnie odbiło się w stylu, jakim napisana jest jej kontynuacja. Guerra jest zdecydowanie bardziej dopracowaną, oryginalną i wyrazistą historią. Tym razem główną rolę otrzymuje Zuzka, przyjaciółka Larysy, którą mieliśmy już okazję poznać we wcześniejszej części. Jak pamiętamy, była to dość mocna osobowość, zbuntowana, odważna i nieco egocentryczna. Stąd też część czytelników może mieć problem z polubieniem protagonistki, która potrafi momentami irytować. Niemniej idealnie wpasowała się w rolę, jaką obarczyła ją Melissa Darwood. W wyniku nieszczęśliwych wydarzeń, aby ocalić swojego ukochanego, Zuzka podejmuje się podróży do tajemniczej Guerry. I już od pierwszych chwil uświadamia sobie, że trafiła niemal w czeluście piekieł. Autorka po raz kolejny nie zawodzi w kwestii kreacji niesamowitych miejsc, które są dla mnie zawsze odzwierciedleniem jej nieograniczonej wyobraźni, także Guerra będzie dla Was na pewno czymś świeżym, nietypowym i szalenie ciekawym. Poza tym jest to miejsce bardzo mroczne, pozbawione życia i skąpane w smutku i bezsilności. I taka jest w większości cała powieść. Nie znajdziemy tutaj tego romantycznego, odrobinę słodkawego klimatu Laristy, co dla mnie stanowi niewątpliwie duży plus. Cieszę się, że pisarka nie poszła za schematem i nie przedstawiła kolejnej, podobnej do wcześniejszej miłosnej historii następnych bohaterów, a całkiem odmienną, niebezpieczną przygodę, która może i była w imię miłość, ale nie jest nią na pewno tak przesycona jak poprzedniczka. 


Druga część serii Wysłannicy to powieść, której zdecydowanie bliżej do Tryjonu niż Laristy. Na kartach Guerry Melissa Darwood odsłania przed czytelnikami mroczną i ponurą wizję życia po śmierci, która wzbudza wiele emocji i dostarcza sporo wrażeń. Historia wiele razy zaskakuje, łapie za serce i nie pozwala się nudzić ani przez chwilę. Jestem mile zaskoczona tą pozycją. Wierzyłam, że mi się spodoba, ale nie przypuszczałam, że tak bardzo. Bezsprzecznie Guerra ląduje w mojej topce najlepszych książek Melissy i nie mogę się doczekać kolejnego tomu. Polecam każdemu, kto chce przeżyć fantastyczną, pełną niebezpieczeństw przygodę, nie z tego świata. 


W serii Wysłannicy:
Larista / Guerra

Inne książki Melissy Darwood:
   

 Gordian. Grzech ♥ Melissa Darwood ♥ Seria Gordian #1 ♥ Wydawnictwo NieZwykłe ♥ 
 Data premiery: 16.01.2019 ♥ Stron: 258
 
Znana polska pisarka, Melissa Darwood słynęła dotychczas z młodzieżowej fantastyki, która skradła serce czytelników oryginalnymi pomysłami oraz nietypowymi rozwiązaniami. Autorka postanowiła spróbować swoich sił w nowym gatunku. Okładka nie pozostawia wątpliwości - to będzie gorący erotyk. Mając za sobą lekturę prawię wszystkich wydanych książek Melissy (nie czytałam tylko Guerry), wiem na co ją stać. A stać ją na wiele więcej niż to, co pokazała w Grzechu. 

"- Czy ty cierpisz na jakiś zespół "pieprze wszystko ci się rusza?"
- Wolę określać to „biorę wszystko, na co mam ochotę."

Niewątpliwie ta książka mnie zaskoczyła. Przed lekturą w mojej głowie jawiła się wizja gorącego, pikantnego erotyku, który rozbudzi wszystkie moje zmysły. A zamiast tego znalazłam tutaj bardzo wulgarną i mało pociągając historię. Pierwszy raz miałam do czynienia z głównym bohaterem, bad boyem, który był tak bardzo odpychający. A przecież kobiety podobno lubią niegrzecznych chłopców? Niestety to, jak został wykreowany Gordian nie pozwala zapałać do niego sympatią. A fakt, że jest on tutaj narratorem nie ułatwia tego. Mężczyzna ma za sobą nieciekawą przeszłość i trudne dzieciństwo, a skutki tego odczuwa do dziś. Nie usprawiedliwia to jednak jego zachowania - jest po prostu chamem, prostakiem i erotomanem. Interesuje go tylko przygodny seks i zaliczanie kolejnych dziewczyn, co swoje odzwierciedlenie ma w tytułach rozdziałów, które poświęcone są jego kolejnym zdobyczom. W moim uczuciu jego kreacja jest lekko przerysowana i nie potrafiłam sobie wyobrazić takiej osoby w realnym świecie - osoby, dla której wszystko kręci się wokół seksu, która tylko o tym myśli i o tym mówi. Zdecydowanie lepiej prezentuje się osoba Kiry - dojrzałej i twardo stąpającej po ziemi dziewczyny. Pierwsza przedstawicielka płci pięknej, która raczyła nie ulec urokowi boskiego Gordiana. Mężczyzna bierze sobie za cel przespanie się z nią, co okazuje się niebywale trudnym zadaniem. Kobieta również ma bolesną przeszłość, której pisarka nie zdradza jednak do końca. Chciałabym napisać, że spotkanie dwóch tak poranionych dusz będzie iskrzącą, pełną niepewności relacją, ale niestety nie tym razem. Między tą dwójką nie ma żadnej chemii. Nie mówiąc już o jakichkolwiek zalążkach wiarygodnego uczucia. Przez większość część fabuły Kiry jest niewiele, i dopiero w ostatnich rozdziałach znajduje się dla niej miejsce. Trochę szkoda, że została w tak dużym stopniu przysłonięta przez tłum kochanek Gordiana. 

Ale żeby nie było, że tylko narzekam. Podobał mi się wątek paranormalny, który autorka wplotła w historię. Było to ciekawe i na pewno oryginalne. Dzięki temu Grzech jest niewątpliwie inny niż typowe erotyki i na swój sposób zapada w pamięć. Poza tym pomysłowym wątkiem nadprzyrodzonym reszta fabuła raczej zbytnio nie zaskakuje, a też nie ma za bardzo czym, gdy przysłonięta jest tak sporą dawką scen erotycznych.


Zdecydowanie wolę Melissę Darwood w jej poprzedniej odsłonie. Gordian. Grzech to jej najsłabsza książka, która zawiodła mnie swoją płytkością i wulgarnością. Na ostatnich stronach wydarzenia zaczęły przybierać (w końcu!) ciekawy obrót, a mocny cliffhanger rodzi ciekawość o dalsze losy bohaterów. Teraz gdy mamy za sobą już wszystkie łóżkowe przygody głównego bohatera czuję, że kontynuacja może być znacznie lepszą lekturą. I na pewno to sprawdzę, bo mimo że Grzech nie zachwyca, to Melissa Darwood jest jedną z moich ulubionych polskich pisarek i jedna słaba książka tego nie zmieni.


Inne książki autorki:

      

Larista ♥ Melissa Darwood ♥ Wysłannicy #1 ♥ Wydawnictwo Kobiece ♥ Data premiery: 21.06.2018 ♥ Stron: 320

Książki Melissy Darwood mają w sobie coś takiego, że z każdą wiadomością o premierze kolejnej na mej twarzy pojawia się duży uśmiech. Pokochałam Pryncypium, polubiłam Luonto i całkiem miło wspominam Tryjon. Kreatywność i pomysłowość jaką zawsze zachwyca mnie autorka, nie pozwalają mi myśleć inaczej, niż że Larista będzie kolejną ciekawą przygodą. Tym razem pisarka zabiera nas do świata osiemnastoletniej Larysy oraz tajemniczych wysłanników oplatając to, wątkiem miłości na całe życie. I wychodzi jej to całkiem przyjemnie. 

"Bóg często wykorzystuje śmierć tylko po to, by uświadomić człowiekowi, jak ten marnuje swoje życie. Jak nie docenia tego, co ma. Daje mu bodziec, by wreszcie spojrzał na wszystko z innej perspektywy i poczuł, że w każdej chwili może wszystko stracić."

Larista to powieść młodzieżowa, która przyjemne łączy ze sobą wątki fantastyczne z romantycznymi. Muszę przyznać, że mimo swojej prostoty oczarowała mnie ta historia, i sprawiła, że poczułam się jak za dawnych lat. Z niecierpliwością przewracałam kolejne strony, aby jak najszybciej poznać rozwinięcie relacji Larysy i enigmatycznego Gabriela. Dodatkowo nie zabrakło tutaj tego, co posiada każda książka Melissy, czyli przesłania, tego ukrytego drugiego dna, które sprawia, że mimo że książka jest słodką opowiastką, to pozostawia po sobie w pamięci ślad. Fabuła ma swoje lepsze i gorsze momenty, jednak wątek fantastyczny, na którym pisarka zbudowała fundamenty Laristy, to dla mnie miła odmiana. Z takim pomysłem na pewno jeszcze nie spotkaliście się w żadnej książce. Finał może nie jest zbyt wielkim zaskoczeniem i szło przypuszczać, że właśnie tak zakończy się ta historia, aczkolwiek komponuje się idealnie z całą powieścią i nie wyobrażam sobie, aby miało się to wszystko rozegrać inaczej.  

Larysa wierzy w prawdziwą miłość i przeznaczenie. Jak to często w nastoletnim wieku bywa, bardzo pragnie mięć chłopaka, który będzie tym jedynym. Tę dziewczynę od pierwszych stron polubiłam i byłam bardzo zadowolona, że autorce udało się stworzyć młodą bohaterkę, która nie drażni swoją infantylnością czy głupotą. Po drodze zdarzyły się jej małe zaniki mózgu, aby nadać historii trochę dramatyzmu, jednak w ogólnym rozrachunku towarzyszyło się jej z przyjemnością. Natomiast jeszcze mocniej zapałałam sympatią do Gabriela. Muszę przyznać, że trochę oczarowała mnie jego tajemniczość i szarmancki styl bycia. Może nie są to mocno złożone osobowości, ale dość wyraźnie naznaczone. Również te drugoplanowe. Mimo wyraźnego postawienia na czarno - białe portrety (tutaj każdy jest albo dobry, albo zły), to nie zatraciły one swojej autentyczności i uroku. Uczucie rodzące się między Larysą a Gabrielem przybrało bardzo przyjemne tempo. Jest takie, jakie lubię, czyli bez zbędnego pośpiechu i wpadania sobie w ramiona na pierwszym spotkaniu. Przy tym w powietrzu nieustannie unosi się nutka niepewności i dobrze wyczuwalna chemia. Emocje, które odnajdziemy na kartkach powieści dotknęły i mnie, przez co nie miałam problemu, aby zatracić się w tej urokliwej miłosnej historii. 



Larista to idealna pozycja dla romantycznych dusz, które poszukują lekkiej i zarazem odrobinę cukierkowej powieści. Melissa Darwood stworzyła, jak to ma już w zwyczaju, pomysłową i wciągającą książkę, która niesie za sobą coś więcej, niż większość oklepanych i pustych paranormal romance. Nazwisko autorki to dla mnie gwarancja czegoś nowego, nieszablonowego i kreatywnego, i tak też było tym razem. Jestem jak najbardziej na tak i obok drugiego tomu na pewno nie przejdę obojętnie. 

Inne książki autorki na blogu:

    

 

Tryjon
Melissa Darwood
Wydawnictwo: SQN
Data premiery: 18.04.2018r.
Stron: 304



W swojej najnowszej powieści Melissa Darwood porusza kwestie, nad którymi pewnie każdemu zdarzy się, w pewnym etapie swojego życia, zastanowić. Czy życie po śmierci istnieje? Co nas tam czeka? Temat ten od zawsze budzi zainteresowanie ludzkości, jednak odkrycie prawdy wydaje się być niemożliwe. Autorka daje małą namiastkę tego, jakby takie zaświaty mogły wyglądać i zabiera czytelnika w podróż do Tryjonu.

Mila to nastolatka, która cierpi na zaniki pamięci. Z czasem jest coraz gorzej i dziewczynie uciekają nie tylko minuty i godziny, ale także dni i miesiące. Pewnego razu budzi się w dziwnym, nieznanym miejscu. Dowiaduje się, że umarła i czeka ją proces za popełnione przed śmiercią zbrodnie. Od wyroku będzie zależała jej przyszłość - czeka ją wieczne cierpienie w samotności lub możliwość odpokutowania swoich win. Jednak udowodnić swoją niewinność będzie bardzo trudno, gdy nie pamięta się ostatnich lat ani dokonanego morderstwa. 

Melissa Darwood to pisarka, która już nie raz dała się poznać jako osoba mająca świetne pomysły na swoje powieści. I mimo że jej książki nie dotykają żadnych odkrywczych kwestii, to potrafi ugryź temat z innej strony, nadać mu całkiem innego charakteru, przez co urzekają świeżością i niesztampową formą. Nie inaczej jest w przypadku Tryjonu. Wraz z główną bohaterką czytelnik przemierza ścieżki zaświatów, mając szansę je poznać i zrozumieć rządzące nimi prawa. Jednak cały obraz Tryjonu wydaje się być dosyć uproszczony, ma on wydźwięk zdecydowanie bardziej symboliczny. Niewątpliwie dużym plusem jest, że historia niesie mocne i konkretne przesłanie. Morał jaki płynie z kart powieści daje do myślenia zostając w głowie na trochę dłużej. Jednak oceniając Tryjon pod względem fabularnym jest niestety zdecydowanie gorzej. Problem walki o uniewinnienie rozwiązuje się bardzo szybko i tak samo szybko ujawnione są szczegóły choroby Mili. Wpływa to na to, że w dalszej części historii brakuje już jakichkolwiek elementów zaskoczenia czy wzbudzających silniejsze emocje. Mila przebywając w Tryjonie poznaje mieszkających tam ludzi, którzy opowiadają jej sytuacje, które doprowadziły, że się tam znaleźli, ale te historie nie tylko nic nie wnoszą do fabuły, ale są po prostu nudne. Rozumiem, że do charakteru tej powieści kompletnie nie pasowałoby szalone tempo i natłok ekscytujących wydarzeń, ale pisarce nie udało się znaleźć złotego środka. Tryjon jest bardzo monotonny, brak w nim napięcia, po prostu nużący. Po zakończeniu jakie zgotowała Melissa w Luonto powiedziałam sobie 'teraz mnie autorko niczym nie zaskoczysz. Jestem gotowa!'. I czekałam na finał, czekałam i czekałam.. i się nie doczekałam. Zakończenie wypadło tak samo blado, jak cała historia. Wszystko poszło zbyt łatwo, zbyt prosto, przez co niewiarygodnie. 

Fabuła w szczególności obraca się wokół psychiki Mili i jej zaburzeń. Sposób w jaki autorka ukazała chorobę głównej bohaterki i jej wpływ na nią, budzi zaciekawienie i chęć zajrzenia głębiej w jej głowę. Tutaj niestety pojawia się kolejny problem, bo mimo że większość wydarzeń śledzimy z jej punktu widzenia, to Mila wydaje się być nijaka. Wiele cech się jej przypisuje i o nich ciągle wspomina (szczególnie Zachary), ale są one tylko umowne, czytelnik nie ma szansy potwierdzić tego na podstawie jej zachowania. Przez to wszystko jej kreacja bardzo dużo traci na wiarygodności. Autentyczności nie dodaje również wątek miłosny. Tak jak miało to miejsce przy Luonto, tak i tutaj razi on sztucznością. Brak jakiejkolwiek chemii między postaciami, po prostu ni z gruchy ni z pietruchy wyskakuje wielka miłość. Mogłoby się bez niego objeść i powieść nie straciła by nic na tym. 

Wydawać by się mogło, że Tryjon to zła książka, ale tak nie jest. To przeciętna lektura, która ma swoje lepsze i słabsze punkty. Przypadnie do gustu młodszym czytelnikom, którzy nie oczekują złożonych historii i nie przeszkadzają im zbyt proste rozwiązania. Dodatkowo ponadczasowe wartości, jakie wypływają z treści zasługują na uwagę. Czy to najlepsza książka Melissy Darwood? Raczej nie, ale nie zraża mnie to kompletnie do autorki i na pewno sięgnę po kolejne jej tytuły, bo światy jakie kreuje zawsze wzbudzają zainteresowanie.  


Inne książki autorki:

Luonto
Melissa Darwood
Wydawnictwo: Filia
Data wydania: 26.04.2017r
Stron: 320
    


Luonto - tajemnicze słowo, które większości nam nic nie powie. Jednak, jeśli zajrzymy do słownika języka fińskiego dowiemy się, że oznacza ono naturę. Dlaczego właśnie tak Melissa Darwood postanowiła nazwać swoją najnowszą książkę? Pewnie między innymi dlatego, że matka natura ma w niej dużo do powiedzenia.   

Podczas trzęsienia ziemi siedemnastoletnia Chloris zostaje uratowana przed śmiercią przez ogromnego orła, którym okazuje się niewiele starszy od niej chłopak Gratus. Dziewczyna zostaje zabrana przez niego do tajemniczej osady w której żyją podobni mu. Okazuje się, że pojawienie się Chloris nie jest takie przypadkowe i ma ona odegrać ważną rolę. Tylko jaką? Tego będzie musiała się sama dowiedzieć.  

Moje pierwsze spotkanie z autorką wspominam bardzo dobrze. Pryncypium okazało się ciekawą, pełną świeżych pomysłów historią. W swojej najnowszej powieści pisarka pokazuje, że pomysłów w dalszym ciągu jej nie brakuje. Opis książki wskazuje, że będzie to kolejna historia miłości zwykłej dziewczyny z nadnaturalną istotną. Nic bardziej mylnego. Owszem, taki wątek też ma tutaj miejsce, ale nie jest on na tyle mocno zaakcentowany, aby uznać, że wiedzie prym. Fabuła rozpoczyna się niepozornie i początkowo wszystko zmierza w kierunku, w którym - mogłoby się wydawać - nic nas nie zaskoczy. A jednak! Darwood serwuje nam tak mocny i zaskakujący zwrot wydarzeń, że przewidzenie go jest praktycznie nie możliwe. Podobało mi się, że autorka nie idzie na żadne ustępstwa i w dosadny i wyrazisty sposób pokazuje oblicze dzisiejszej Ziemi. Nikt nie dba o naturę i godne traktowanie zwierząt. Ludzie swoją wyniszczającą działalnością skupiają się tylko na własnych celach i zyskach. To na pewno skłania do refleksji. Trochę mniej przekonująco wypadły dla mnie niektóre posunięcia pisarki. Zbyt duże zbiegi okoliczności czy wyjaśniania zagadek, które nie do końca kupiłam. Nieraz odniosłam wrażenie, że autorka za dużo różnych elementów chciała zawrzeć w swojej książce przez co żaden wątek nie jest w stu procentach wypieszczony.  

Kwestia bohaterów wypada bardzo poprawnie, mimo że Darwood nie skupiała się aż tak mocno na nich. Podobało mi się jak została ukazana przemiana głównej bohaterki z krnąbrnej, pyskatej dziewczyny w osobę zaczynającą dostrzegać coś więcej poza czubkiem własnego nosa. Małe zastrzeżenia można mieć do samego wątku romantycznego. Pewnie wiele osób sądziło, że doświadczą tutaj historii miłosnej rodem ze Zmierzchu. Trochę tak i trochę nie. Nie można zaprzeczyć, że owe uczucie się pojawia, ale nie zostało one zbyt dogłębnie przedstawione. Pisarka nie skupia się na emocjach bohaterów i ich rozterkach wewnętrznych. Zostajemy niejako postawieni przed faktem dokonanym, że takie relacje łączą Chloris i Gratusa bez odkrywania tego wraz z nimi, krok po kroku.     

Luonto to słodko - gorzka historia, która na pewno zaskoczy niejednego czytelnika. Autorka postawiła na mocny przekaz, który skłania do refleksji. Nie jest to powieść idealna, ale nadrabia dużą dawką oryginalności i pomysłowością. Do tego dochodzi jeszcze niezmiennie świetne pióro Darwood, które sprawia, że książkę czyta się niesamowicie przyjemnie i lekko. Nie jest to historia do jakich przyzwyczaiła nas pisarka w swoich wcześniejszych dziełach. Ale nie można powiedzieć, że to gorsza powieść. Po prostu inna. Warto się z nią zapoznać, chociażby dla samego przesłania. 

Pryncypium
Melissa Darwood
Wydawnictwo: wydanie własne (ebook)
Data wydania: 13.02.2015
Stron: 234







Mawia się, że to jakie imię nosimy wpływa na to kim jesteśmy. Że to właśnie one w znacznym stopniu kształtuje nasze cechy osobowości. Ile jest w tym prawdy próżno dochodzić. Melissa Darwood w swojej najnowszej powieści pokazuje nam, że nie tylko imię określa nasz charakter, ale także od niego zależy nasze życie i śmierć.