Ostatnie posty

Syrenka ♥ Camilla Läckberg  ♥ Tł: Inga Sawicka ♥  Saga o Fjällbace #6 ♥ Wydawnictwo Czarna Owca ♥  
Data premiery: 06.2011 ♥ Stron: 488

Nazwiska szwedzkiej pisarki nie trzeba przedstawiać żadnemu czytelnikowi kryminałów. Jej książki sprzedały się w wielomilionowym nakładzie i w dalszym ciągu ich popularność nie maleje. Camilla Läckberg przyzwyczaiła już nas, że saga o Fjallbace to intrygująca mieszanka powieści obyczajowej z detektywistyczną, chociaż moje ostatnie spotkania z twórczością pisarki (Ofiara losu i Niemiecki bękart) nie zachwycało tak, jakby mogło. Syrenka to już szósty tom serii, który wypada zdecydowanie lepiej niż jego dwaj poprzednicy, chociaż do najlepszego dotychczas - Kamieniarza, trochę jeszcze brakuje. 

"Jego dwa starannie rozdzielone światy za chwilę miały się zderzyć, ale nie mógł ujawnić prawdy. Nie wolno tego powiedzieć głośno. Ale najlepsze kłamstwo to takie, które zawiera ziarno prawdy."

Syrenka opiera się na znanym schemacie, na którym Läckberg konsekwentnie buduje kolejne tomy cyklu - teraźniejszość i przeszłość. Mamy tajemniczą zbrodnię i listy z pogróżkami, które dostaje przyjaciel ofiary, pisarz Christian Thydell. Ewidentnie ktoś mu grozi, jednak mężczyzna wypiera się, że wie, kto to może być. Komisarz Patrick Hedstrom prowadzi śledztwo, którego tropy poprowadzą go w przeszłość. Muszę przyznać, że sama zagadka prezentuje się wyraźnie lepiej niż w poprzednich częściach cyklu. Miałam problem z rozwiązaniem jej, a coraz więcej pojawiających się tropów i niewiadomych, sprawnie mieszało mi w głowie. Dodatkowo pisarce udało się utrzymać świetne napięcie, które na ostatnich stronach sprawia, że książki nie da się odłożyć na bok. Syrenka to również bogaty wątek obyczajowy, który stanowi niewątpliwie sporą część tej sagi. Warto czytać kolejne części cyklu chronologicznie, gdyż może nie być łatwo odnaleźć się w życiu całkiem sporej grupki bohaterów. Tym razem jednak tło obyczajowe nie męczyło tak bardzo, jak to miało miejsce w Niemieckim bękarcie. Nie wiem, czy to za sprawą lekkiego uszczuplenia go przez pisarkę, czy po prostu ciekawszej fabuły, niemniej czytało się zdecydowanie przyjemniej i płynniej.   

Camilla Läckberg w znanym sobie stylu lawiruje narracją między wieloma bohaterami, który biorą udział w sprawie. Po raz kolejny spotkamy się z Parickiem i Eriką oraz innymi pracownikami posterunku. Poznajemy ich dalsze losy i życiowe dylematy. Jest to grupka postaci, którą z tomu na tom, darzy się coraz większą sympatią i chętnie obserwuje ich poczynania. O ile oczywiście jest się fanem tego typu literatury. Dla osób, które oczekują mocnego i ognistego kryminału saga szwedzkiej pisarki może nie być strzałem w dziesiątkę. 


Idealnym określeniem w stosunku do sagi o Fjallbace wydaje się być kobiecy kryminał. Syrenka to jedna z lepszych części cyklu, która potrafi zaciekawić niebanalną zagadką, barwnym tłem obyczajowym i wiarygodnymi bohaterami. Ciężko jednoznacznie określić, czy to bardziej obyczajówka czy kryminał, jednak dla fanów obu gatunku będzie to na pewno idealne połączenie.  

Saga o Fjällbace:
Księżniczka z lodu / Kaznodzieja / Kamieniarz / Ofiara losu / Niemiecki bękart / Syrenka / Latarnik / Fabrykantka aniołków / Pogromca lwów / Czarownica   

 

Niemiecki bękart
Camilla Läckberg
Tł: Inga Sawicka
Saga o Fjällbace #5
Wydawnictwo: Czarna Owca
Data premiery: 05.06.2013r.
Stron:568



Niemiecki bękart to już piąte spotkanie z mieszkańcami malowniczej Fjallbacki. Spotkanie, które jest dość satysfakcjonujące, chociaż Läckberg pokazała wcześniej, że stać ją na wiele więcej. Po raz kolejny, wraz z Patrickiem, Eriką oraz resztą bohaterów, zostaniemy wciągnięci w sprawę pewnego morderstwa, które będzie mocno powiązane z przeszłością oraz ich życiem prywatnym.

Erika znajduje w rzeczach zmarłej matki stary nazistowski medal. Pragnąc dowiedzieć się więcej o jego pochodzeniu, powierza go emerytowanemu historykowi. Niedługo później mężczyzna zostaje znaleziony martwy. Kto pragnął śmierci staruszka? Czy to możliwe, że wizyta Eriki zapoczątkowała ciąg wydarzeń, które doprowadziły do jego śmierci? Jak zwykle odpowiedzi przyjdzie szukać nam w przeszłości. 

Chociaż w ogólnym rozrachunku książkę oceniam pozytywnie to po zakończeniu lektury odczułam ulgę, że wreszcie udało mi się dotrzeć do ostatniej strony. Nie jest to winą samej zagadki, gdyż ona prezentuje się zdecydowanie najlepiej w Niemieckim bękarcie, a mnóstwa wątków pobocznych, które tym razem zbyt mocno przesłoniły główny temat. Autorka oferuje nam to wszystko, do czego przyzwyczaiła nas w poprzednich częściach - intrygujące śledztwo, bogate tło obyczajowe oraz autentycznych bohaterów. W porównaniu z Ofiarą losu nie jest tak łatwo domyślić się rozwiązania sprawy, a pisarka daje dużo podpowiedzi, aby nakierować czytelnika w odpowiednim kierunku. Gorzej jest trochę z utrzymaniem napięcia. Można odnieść wrażenie, że powieść jest po prostu przegadana. Śledztwo posuwa się niemal w żółwim tempie i dopiero ostatnie 200 stron przynosi progres, potrafi mocniej zaciekawić i sprawić, że książki nie da się odłożyć na bok. Poza tym, pomimo historycznego wątku z czasów II wojny światowej, Niemiecki bękart wypada mało wiarygodnie a to niestety za sprawą przekombinowania fabuły. 

Piąty tom sagi to również dalsze losy wcześniej poznanych bohaterów. Bohaterów, którzy skradli serca czytelników swoją naturalnością, szczerością oraz zwyczajnością. Nie zabraknie dociekliwej Eriki, która będzie starała się ze wszystkich sił odkryć przeszłość swojej matki. Patrika, który będzie musiał zmierzyć się z wychowaniem dziecka oraz Mellberga, którego osoba zawsze dostarcza zastrzyku humoru. Sporo będzie się działo także u całkiem nowych postaci czy tych drugoplanowych. Jednak obszerność wątków obyczajowych zachwiała równowagę, którą Läckberg tak starannie potrafiła dotychczas zachować. I nie jest to już kryminał z obyczajowym tłem, a powieść obyczajowa z dodatkiem kryminalnej zagadki. Więc czytelnicy, którzy niekoniecznie lubią ten gatunek książek powinni się dobrze zastanowić, czy chcą czytać o zmianie pieluch, buncie nastolatków, spacerkach z psem czy lekcjach tańca. 

Niemiecki bękart okazał się lektura poprawną, zdecydowanie bardziej obyczajową niż kryminalną, jednak czasu z nią spędzonego nie uważam za stracony. Autorka zachowuje swój lekki i lubiany styl, przez co fani jej twórczości nie powinni być zawiedzeni. Mimo dość nużącego początku, książka potrafi zaciekawić, a sympatyczni bohaterowie sprawiają, że z chęcią sprawdzę za jakiś czas 'co u nich słychać'.    


Poprzednie tomy:

      

Ofiara losu
Camilla Läckberg
Tł: Inga Sawicka
Saga z Fjällbacki #4
Wydawnictwo: Czarna Owca
Data premiery: 17.10.2012r.
Stron:448



Camilla Läckberg swoją wielotomową sagą zdobyła mnóstwo fanów na całym świecie. I nie ma się co dziwić - jej styl potrafi zaczarować czytelnika, sprawiając, że chce się więcej i więcej. Może pierwsze dwie części nie zawładnęły moim serce, ale były bardzo przyzwoitymi kryminałami. Za to Kamieniarz okazał się wybitną lekturą, jedną z najlepszych jakie miałam okazję przeczytać w tamtym roku. Niestety po świetnej trzeciej części dostajemy Ofiarę losu, która jest znacząco słabsza od swoich poprzedników. 

W Tanumshede dochodzi do wypadku samochodowego. Patrik Hedström bada jego okoliczności i zaczyna podejrzewać, że ktoś mógł maczać w tym swoje palce. Niedługo później dochodzi do drugiej, tajemniczej zbrodni. Policja ma pełne ręce roboty zajmując się dwoma sprawami jednocześnie, a śledztwa nie ułatwia fakt, że w mieście kręcony jest telewizyjny reality show. Wszędzie obecne kamery i głodne wrażeń media szukają sensacji w każdym możliwym zakamarku. Jednocześnie Patric przygotowuje się do ślubu z Ericą. Nie jest to łatwe, gdy ma się na głowie dwie zbrodnie, a ryzyko kolejnych wisi w powietrzu. 

Czwarty tom sagi idealnie oddaje styl Läckberg, który tak pokochali czytelnicy. Jest niezmiennie umiejętnym połączeniem kryminału z powieścią obyczajową, która urzeka autentycznością oraz naturalnością. Warto więc zachować ciągłość i czytać kolejne części po kolei, aby mieć lepszą orientację w kwestii życia osobistego głównych postaci. Ofiara losu to wielowątkowa historia, która pozwala czytelnikowi na poznanie sprawy z wielu perspektyw oraz daje możliwość, wraz z Patrikiem, pogłówkować nad rozwiązaniem śledztwa. Tak jak pisarka ma zwyczaju, dostajemy złożone i wciągające śledztwo, którego rozwiązania będzie trzeba szukać w przeszłości. Jednak tym razem autorka przesadziła z ilością tropów, które podsuwa. Nie trzeba byś Sherlockiem, aby bardzo wcześnie domyślić się kto stoi za zbrodniami. Dodatkowo wątek reality show, który chyba w zamyśle pisarki miał dodać powieści więcej niepokoju, zawirowań i ikry był po prostu nudy. I nie chodzi tu raczej o fakt, czy ktoś takie programy lubi i ogląda, a o mało intrygującą formę. 

Ofiara losów to również kolejne spotkanie z tymi samymi, lubianymi (lub nielubianymi) bohaterami. Poza śledztwem Patrika czytelnik towarzyszy Erice w przygotowaniach do ślubu, Annie w próbach pozbierania się po dramatycznych wydarzeniach, czy Mellberg'owi, na którego drodze stanie pewna urocza kobieta. Cała ta obyczajowa otoczka nadaje powieści Läckberg wyjątkowego, szczerego charakteru. Bohaterowie są świetnie nakreśleni. Nie ma tutaj osób idealnych ani pod względem wyglądu ani charakteru. Każdy mierzy się z własnymi problemami, marzeniami i oczekiwaniami. Całościowo wypada to bardzo realnie.

Ofiara losu to jak dotąd najsłabsza część sagi z Fjällbacki. Mimo że autora zachowała swój unikatowy i lekki styl, to wątek kryminalny zawodzi swoją przewidywalnością. Tło obyczajowe podnosi trochę ocenę dzieła Läckberg, ale to w dalszym ciągu najwyżej poprawna powieść. Książki autorki to typowe kobiece kryminały i fankom takich klimatów nie trzeba osoby szwedzkiej pisarki przedstawiać. Dla nich oraz sympatyków cyklu Ofiara losu to tytuł obowiązkowy, a pozostali nie muszą spieszyć się z zapoznaniem czwartego tomu serii.



Wcześniejsze części:

[Przedpremierowo]

Kredziarz
C.J. Tudor
Wydawnictwo: Czarna Owca
Data premiery: 28.02.2018r.
Stron: 384


Są takie książki, które jeszcze nie doczekały się premiery, a już jest o nich głośno. Kredziarz stał się internetową sensacją kilka miesięcy przed swoim debiutem, dzięki mnóstwu entuzjastycznych recenzji czytelników, którzy otrzymali szansę zapoznać się z powieścią przed jej oficjalnym wydaniem. W czym tkwi urok dzieła Tudor, które podbiło serca tak wielu ludzi? Czy autorce udało się stworzyć tak niesamowitą powieść? Czy może znów zadziała siła marketingu?  

Jest rok 1986. Poznajcie dwunastoletniego Eddiego oraz jego paczkę przyjaciół. Chłopcy spędzają wakacje jak typowe dzieci, jednak wszystko zmienia się w dniu tragicznego wypadku w wesołym miasteczku. Wtedy Eddie poznaje Kredziarza i zabawę polegającą na rysowaniu kredowych ludzików. Niewinna gra wkrótce doprowadza przyjaciół do masakrycznego odkrycia. Trzydzieści lat później, gdy wszyscy myśleli, że zbrodnia została dawno wyjaśniona, Eddie i jego przyjaciele otrzymują listy z kredowymi rysunkami. Co one oznaczają i skąd się wzięły? Aby się tego dowiedzieć przyjaciele będę musieli ponownie zmierzyć się z mroczną przeszłością. 

C.J. Tudor postawiła na chodliwe ostatnio przedstawienie akcji dwutorowo. Towarzyszymy dorosłemu już Eddiemu, który próbuje rozwikłać zagadkę przeszłości, po czym w następnym rozdziale przenosimy się trzydzieści lat wstecz, poznając mroczne zdarzenia z dzieciństwa. Taki zabieg świetnie sprawdza się w tego typu powieściach sprawiając, że wszystkich informacji dowiadujemy się w należytej kolejności, i pomimo, że początkowo nie dzieje się zbyt wiele - wyczekujemy tego co się wydarzy. Niewątpliwie ogromną zaletą Kredziarza jest jego klimat - mroczny, nastrojowy, ciężki. Pisarka umiejętnie oddaje ducha lat 80., i małego miasteczka, które jest pełne konfliktów, plotek i ludzi pielęgnujących swoją reputację. Zagadka, którą nam serwuje jest dość dobrze przemyślana, a jej rozwiązanie zaskakuje. Aczkolwiek czuję pewien niedosyt w związku z odkrywaniem tajemnic, jakie umożliwia nam autorka. Wielu faktów dowiadujemy się trochę za późno, przez co nie ma za bardzo kiedy pobawić się w detektywa i samemu dochodzić do odkrycia prawdy. Możemy tylko zgadywać. Największy problem to brak odpowiedzi na jeden z najważniejszych wątków. Nie wiem czy pisarka sama nie wiedziała jak to rozwiązać czy stwierdziła, że lepiej zostawić samopas i każdy dopowie sobie co chce - ja poczułam się bardzo zawiedziona. Tudor sprawnie mydli oczy czytelnikowi, dawkuje napięcie, rzuca poszlaki w różnych kierunkach, przez co w kręgu podejrzanych jest praktycznie każdy. Kredziarz to powieść naszpikowana mnóstwem suspensów, które powodują skoki adrenaliny i burzę emocji. Akcja nie ustaje, to niejako wyścig za kolejnymi wydarzeniami, które potrafią szokować, niepokoić i spędzać sen z powiek.  


Książkę czyta się niesamowicie przyjemnie i momentami ciężko uwierzyć, że to debiut. Styl Tudor jest prosty, nie ma zbędnych opisów i drobiazgowości, chociaż autorka lubi wplatać w historię swoje 'złote myśli'. Warto nadmienić, że Kredziarz ma jednak znacząco wtórny charakter. Pisarka stawia na znane i lubiane elementy, ale przerabia je po swojemu, więc w takiej formie nie jestem temu przeciwna. Jednym z takich elementów są postacie. Tudor zadbał o to aby każdy był jakiś. Bohaterowie są ciekawi i intrygujący. Ich portrety psychologiczne są zgrabnie naznaczone, jednak nie jest to thriller psychologiczny. Autorka nie zagłębia się w umysły osób, które będzie nam dane poznać na kartach jej powieści. Poznajemy ich przez ich czyny i dokonania. Pierwszoosobowa narracja pozwala znacznie zbliżyć się nam do Eddiego, jednakże jego myśli nie stoją dla nas całkowicie otworem. Posiada swoje tajemnice, jak i reszta paczki. Podobało mi się to, że bohaterowie nie ją jednoznaczni. Za nikogo nie można być pewnym. Każdy skrywa jakiś własny, mroczny sekret. 


Kredziarz to zgrabna mieszanka thrillera, kryminału może nawet horroru. C.J. Tudor Ameryki nie odkryła. Nie obyło się bez potknięć, ale jako debiut powieść wypada bardzo dobrze. Niesamowity klimat sprawia, że książka hipnotyzuje nas od pierwszych stron, wciąga do swego świata i nie wypuszcza aż nie dojdziemy do ostatniej kartki. Straszne morderstwo, mroczne umysły, szaleństwo, przemoc, zakazana miłość, nostalgia, trudy dorastania - to wszystko i znacznie więcej znajdziecie w powieści Tudor. Kredziarz przyprawi Was o szybsze serca bicie, a wyraziści bohaterowie oczarują swoimi portretami. Fani gatunku nie powinni być zawiedzeni.     

             
Kamieniarz
Camilla Läckberg
Saga z Fjällbacki #3
Wydawnictwo: Czarna Owca
Data wydania: 10.2012
Stron: 536
    


Z wielotomowymi sagami rożnie bywa. Najczęściej jednak mawia się, że czym dalej tym gorzej. Autorowi zaczyna brakować pomysłów, historia się wypala. Na szczęście nijak się to ma do sagi z Fjallbacki. Autorka pozytywnie zaskakuje trzecią odsłoną. 

Miejscem akcji pozostaje niezmiennie niewielkie miasteczko we Szwecji. Przed Patrikiem i jego kolegami z komisariatu kolejne śledztwo. Sprawa jest o tyle trudna, że ofiarą jest dziecko. Kto chciał śmierci małej dziewczynki? Znalezienie odpowiedzi nie będzie łatwe, gdy podejrzanym może być każdy. 

Kamieniarz to właśnie ta książka dzięki której mogę bez wahania nazwać Läckberg królową skandynawskich kryminałów. Autorka po mistrzowsku przeplata ze sobą wiele wątków. W międzyczasie rozwoju śledztwa poznajemy bohaterów w ich rodzinnym życiu. Ich problemy i dylematy dnia codziennego nadają historii niesamowitej wiarygodności i szczerości. Jak można było zauważyć w poprzednich tomach, autorka lubi mocno grzebać w przeszłości. I tym razem tego nie zabrakło. Równolegle poznajemy historię z 1923 roku. Jaki związek będzie ona miała z morderstwem we Fjallacce? Läckberg nie da nam szybko odpowiedzi. 

Dobry kryminał? - niewątpliwe. Powieść obyczajowa? - wyborna. A przy tym odrobina sensacji czy komedii. Jestem zachwycona jak autorka miesza te wszystkie gatunki i wychodzi jej to znakomicie. Hasło, które widnieje na okładce - mądra książka o ludziach i relacjach - nie jest tutaj rzucone na wiatr. Świetnie pasuje do treści, którą w niej znajdziemy. Läckberg bawi się czytelnikiem jak tylko może. Rzuca nowy trop, aby za chwilę znowu zamieszać nam w głowie. Dawno nie maiłam okazji czytać takiej książki, która wywołuje tyle różnych emocji począwszy od radości kończąc na smutku i żalu. Aż do ostatnich stron towarzyszy nam niepewność i ciekawość. A samo zakończenie zostawia niedowierzanie i szok. 

To nie jest historia, którą można szybko zapomnieć. Gdy już miałam Kamieniarza za sobą i zaczęłam czytać następną powieść, dalej minione zdarzenia siedziały w mojej głowie. Nie chciały mnie opuścić i co chwile o sobie przypominały. Emocje nie ustępowały. Mówi się, że ideały nie istnieją, ale dla mnie utwór Läckberg to taki prywatny, osobisty ideał w którym nie mam się do czego przyczepić. Wszystko perfekcyjnie zgrane i dopracowane tworzące idealną całość. Nie zostaje mi nic innego jak tylko polecić. Na prawdę warto.   

   
Kaznodzieja
Camilla Läckberg
Saga z Fjällbacki #2
Wydawnictwo: Czarna Owca
Data wydania: 17.10.2012
Stron: 440




Utrzymanie jednakowego poziomu wielotomowej serii jest praktycznie rzeczą niewykonalną. Zawsze w którymś z tomów znajdą się elementy, które sprawią, że spodoba się nam bardziej niż pozostałe. Saga Camilli Läckberg nie jest wyjątkiem - mimo że styl autorki pozostaje niezmienny, to postawiła tym razem większy akcent na kryminał niż wątek obyczajowy i wyszło to powieści jak najbardziej na plus.
Tytuł: Księżniczka z lodu
Autor: Camilla Läckberg
Saga z Fjallbacki #1
Wydawnictwo: Czarna Owca
Data wydania: 17.10.2012
Stron: 424





Kryminały pochodzące prosto z zimnej Skandynawii to już praktycznie osobny podgatunek. Cieszą się niesamowitą sławą nie tylko w swoich stronach, ale także na całym świecie. Obok tak znanych nazwisk jak Stieg Larsson czy Jo Nesbø wymienia się także Camille Läckberg jako czołowych pisarzy tego nurtu. Co takiego mają w sobie te powieści, że nie da się przejść obojętnie obok nich?