Ostatnie posty
Lepsza niż ja ♥ Louise O'Neill ♥ Tł: Joanna Lipińska ♥ Wydawnictwo Feeria Young ♥ 
Data premiery: 24.04.2019 ♥ Stron: 416

Wizji przyszłości jest tyle, ilu autorów, dlatego zawsze z wielką chęcią poznaje kolejne pomysły. Louise O'Neill poszła w kierunku bardzo przerażającego i szokującego świata, gdzie kobiety się nie rodzą, a są projektowane. Okładka mówi, że będziemy mieć do czynienia z połączeniem Wrednych dziewczyn i Opowieści podręcznej i muszę przyznać, że to dość trafne określenie. Lepsza niż ja, mimo swojego młodzieżowego charakteru, przedstawia bardzo trudną i poruszającą historię.

Autorka postanowiła zamknąć fabułę swojej powieści w szkolnych murach, jednak szkoła O'Neill nie przypomina tej dobrze nam znanej z naszych czasów. W tej szkole nie liczy się wiedza, a wygląd. Dziewczyny prześcigają się w tym, która jest najpiękniejsza, wiedząc, że od pozycji w rankingu zależy ich przyszłość. Najlepsze mają szansę stać się towarzyszkami mężczyzn i urodzić im synów. Ale jaki los czeka te, które nie zostaną wybrane? Trzeba przyznać, że pisarka postawiła na bardzo mocne, niemal kontrowersyjne realia. Kobieta jako jednostka nie znaczy tutaj praktycznie nic. Nazywane jałówkami, całkowicie podporządkowane mężczyznom, nie mogą o sobie decydować. Powstają tylko po to, aby służyć. Właśnie jedną z takich dziewczyn jest freida. Jest już u kresu swojej edukacji i za kilka miesięcy weźmie udział w ceremonii, która zadecyduje o jej przyszłości. Pierwszoosobowa narracja świetnie oddała dylematy i emocjonalne rozterki z jakimi musi się na co dzień mierzyć. Mimo że każda z uczennic jest idealnie piękna, nieustannie znajdują się pod presją samodoskonalenia. Powierzchowne sympatie i przyjaźnie skrywają prawdziwą rywalizację i pragnienie bycia tą naj. Niejako można dopatrzyć się nawiązania do obecnych czasów, w których kult ciała coraz bardziej przybiera na znaczeniu, a naturalność i wewnętrzne piękno tracą na rzecz sztucznej, chirurgicznej perfekcji. Szkolne realia ukazane przez O'Neill potrafią bulwersować, wzbudzać złość, a wśród osób o feministycznych poglądach pewnie zanotowano by niebezpieczny wzrost ciśnienia. Co za tym idzie, emocji tutaj nie brakuje, a wydarzenia potrafią przybrać nieoczekiwany obrót. Oczywiście nie jest to książka, która można byłoby wziąć na poważnie, gdyż za dużo jest w niej elementów, można rzec fantastycznych, których pisarka w żadnej sposób nie tłumaczy, a sama kreacja świata również do najbogatszych nie należy. Zdecydowanie nacisk został położony na głównej bohaterce, freidzie, której narracja na prawdę mi się podobała. Świetnie zostało oddane, jaki wpływ na jednostkę ma otoczenie. Dziewczyna nie wybija się na tle swoich zdeterminowanych koleżanek, jednak jej silna potrzeba przynależności do nich posuwa ją nieraz do głupich czynów, co skutkuje tym, że obawa o jej los z rozdziału na rozdział nasila się.


Lepsza niż ja to powieść, która przeraża bezduszną wizją świata. Pod powierzchowną lekkością i prostotą ukazuje bardzo prawdziwą, aktualną i dającą do myślenia historię. Dość szybko czytelnik odczuje na sobie multum emocji, które wypływają z kart i nie będą to w większości pozytywne odczucia. Złość, gorycz i poczucie niesprawiedliwości wiodą tutaj prym. A w tym wszystkim nasza zagubiona freida, która nie ma żadnej szansy, aby jej życie wyglądało inaczej. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą lekturą. Oczekiwałam typowej młodzieżówki, a dostałam oryginalną historię z przesłaniem, która wciągnęła mnie od pierwszej strony nie pozwalając się nudzić ani przez chwilę. Gorąco polecam. 

 

Vox ♥ Christina Dalcher ♥ Tł: Radosław Madejski ♥ Wydawnictwo Muza S.A. ♥ Data premiery: 27.02.2019 ♥ Stron: 411

Od samego początku wiadomo, że Vox nie miało być zwykłą dystopią. Odpowiedź autorki w świetle ogólnoświatowych dyskusji o prawach kobiet ma pokazać czytelnikom, jak może wyglądać świat gdy zapanuje skrajna dyskryminacja. W podziękowaniach Christina Dalcher napisała, że liczy na to, że powieść rozbudzi w nas trochę gniewu i faktycznie, to się jej udało. Z każdą kolejną stroną byłam coraz bardziej rozgoryczona faktem, że zamiast porywającej powieści o walce z krzywdzącym systemem, dostajemy coś na miarę marnego thrillera medycznego.  

"Wierzę, że mężczyzna został stworzony na podobieństwo i chwałę Boga, a kobieta jest ozdobą mężczyzny, albowiem to nie mężczyzna powstał z kobiety, ale kobieta powstała z niego."

Wizja świata, którą przytacza nam Christina Dalcher potrafi zaszokować, zbulwersować i wywołać wewnętrznym sprzeciw. Jednak co z tego, skoro w mojej ocenie jest mało wiarygodna. Władzę w USA przejmuje chrześcijańskie ugrupowanie, którego poglądów nie powstydziłaby się żadna sekta. Postanawiają uciszyć feministyczne głosy i dosłownie zamknąć kobietom usta. Od tej pory ich jedyna rola to zajmowanie się domem i bycie całkowicie uległe mężom. Liczniki na ich nadgarstkach skrupulatnie przypominają, aby nie wypowiedzieć więcej niż dozwolone sto słów dziennie. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak większość społeczeństwa stwierdza, że to dobry pomysł i godzi się na to. Jak przebiega zakładanie liczników? Bez sprzeciwów? Protestów? Jak funkcjonuje gospodarka, gdy z dnia na dzień wszystkie kobiety tracą pracę? Według autorki to żaden problem i łatwo takie szczegóły poprzestawiać. Jednak odsuńmy na bok kwestię realności tej wizji. Tło społeczne tutaj praktycznie nie istnieje. Dostajemy wspominki o jakiś protestach, debatach w telewizji, ale to by było tyle. Żadnego głębszego wniknięcia w temat. Wszytko lekko liźnięte. Zamiast walki z systemem pisarka poszła w stronę medycznych wywodów. Główna bohaterka, Jean, zanim straciła pracę była cenionym doktorem zajmującym się odkryciem leku na zaburzenia mowy. Zbieg wydarzeń sprawia, że rząd pragnie, aby wróciła do pracy i dokończyła swoje badania. Wszystko zaczyna kręcić się wokół pracy Jean i jej romansu z kolegą z pracy. I niestety jedyne co zaskakuje (negatywnie) w tej książce to kierunek w jakim podąża fabuła, a nie niestety wydarzenia. Dodatkowo główna bohaterka to istny koszmar. Ciężko zrozumieć jej tok myślenia i postępowanie. Notorycznie zdradza męża i ewidentnie kategoryzuje swoje dzieci (córkę kocha bardziej). Nie sposób polubić taką bohaterkę, a co za tym idzie, jej kibicować. 


Vox miał być bombą, ważnym głosem w kwestii walki o prawa kobiet. Okazał się jednak niewypałem. Poza pomysłem i ideą, która przyświeca powieści, nie ma tutaj nic, co mogłoby zainteresować czytelnika. A jak wiadomo, bez chwytliwej fabuły, sama myśl się nie sprzeda. Każdy kolejny, coraz słabszy rozdział, prowadzi do mdłego i nijakiego finału, który ostatecznie pogrąża dzieło Dalcher. Dość łatwo można oczytać przekaz tej lektury; autorka zwraca uwagę, aby walczyć o swoje prawa od samego początku, bo gdy się przebudzimy może być już na to za późno. Dodatkowo odczuć można niechęć pisarki do religii, którą stara się przedstawić jako coś złego, a rozwiązłością głównej bohaterki ukazać zdradę jako coś normalnego, w końcu Jean żadnych wyrzutów sumienia nie ma. Stara uzmysłowić nam, że każdy powinien robić co chce, jak chce i z kim chce. Czy się zgadzamy z poglądami Dalcher to już nasza osobista decyzja, ja jednak mówię książce "nie".

Angelfall. Penryn i kres dni
Susan Ee
Tł: Jacek Konieczny
Angelfall #3
Wydawnictwo: Filia
Data premiery: 02.09.2015r.
Stron:368


Gdy dwa pierwsze tomy trylogii zachwycają, wydaje się oczywiste, że do zakończenia podchodzi się z równie dużymi oczekiwaniami. Ale sprostać wyobrażeniom czytelników, które przez poprzednie części mogły dość sporo się rozrosnąć jest niezwykle trudno. Czy finał, który oferuje nam Susan Ee jest satysfakcjonujący? Jak ostatecznie zakończy się konflikt między ludźmi i aniołami? Bądźcie gotowi na wszystko! Nadchodzi kres dni. 

"Wszyscy rozumieliśmy, na co się piszemy, nawet jeśli nie mieliśmy wielkich szans na przeżycie. Ale spodziewać się śmierci to jedno, a stanąć z nią twarzą w twarz to zupełnie co innego."

Ostateczna bitwa zbliża się wielkimi krokami. Obie strony szykują się do wojny, zawierając nietypowe sojusze i modyfikując strategie. Penryn jest w jeszcze większym niebezpieczeństwie, niż kiedykolwiek wcześniej. Dziewczyna nie może już nikomu ufać. W międzyczasie trwają poszukiwania lekarza, który cofnie efekty wynaturzonych, anielskich operacji. Raffe ma coraz mniej czasu, aby odzyskać pozycję i ujawnić nikczemne plany Uriela. Ciąg wydarzeń sprawi, że główni bohaterowie staną przed najcięższym wyborem - dołączyć do przedstawicieli swojego gatunku albo trzymać się razem. 

Penryn i kres dni jest już ostatnim spotkaniem z bohaterami żyjącymi w postapokalistycznym świecie opanowanym przez złe anioły. Po raz kolejny przenosimy się do surowej i ponurej rzeczywistości pełnej strasznych potworów, podzielonej ludzkości oraz bezwzględnych skrzydlatych istot. Autorka bez zbędnych dłużyzn zawiązuje akcję w tym samym miejscu, gdzie pozostawiła ją Penryn i Świat Po. Tak jak przyzwyczaiła nas w poprzednich częściach, tak i tutaj nie będzie chwili na wytchnienie. Od samego początku powieść nabiera wysokiego tempa, rozpoczyna się wyścig z czasem, którego stawką jest przyszłość całej ludzkości. Pisarka stawia na wiele zaskakujących wydarzeń, jeszcze bardziej fantastycznych i nieprawdopodobnych, których żaden czytelnik nie byłby w stanie przewidzieć. Z każdą stroną, i coraz bliżej finału, napięcie szaleńczo wzrasta budząc mnóstwo emocji i strach o ulubione postacie, który powoli ustępuje dopiero po zakończeniu lektury. Nie obyło się bez krwi, przemocy i bolesnych strat, co nadało tylko jeszcze bardziej wiarygodnego charakteru. Jednak, czy sam sposób zakończenia całej trylogii był dobry? Dla mnie tak. Ale niesamowity czy bombowy? Raczej nie. Aczkolwiek, nie można pisarce wiele zarzucić. Widać, że ma głowę pełną świetnych pomysłów, a dynamiczna i żwawa akcja to jej drugie imię. 

Już po kilka stronach czytelnik może zorientować się, że autorka ma w planach mocniej skupić się na relacji Penryn i Raffego i dać również jasną odpowiedź na pytanie: "Co dalej z ich zakazanym uczuciem?". Jednakże, ani trochę nie przeszkadzało mi, że znajdziemy tutaj znacznie więcej elementów romansu niż w dwóch poprzednich tomach, bowiem sposób w jaki Susan Ee to przekazuje, nie razi sztucznością. Nie wygląda to na naciągane, czy wymuszone, dzięki czemu wątek miłosny był dla mnie znakomitą, ważną częścią tej historii. Główni bohaterowie to świetne postacie, do których moja sympatia od pierwszego tomu aż do samego końca nie zmalała. Mimo trudnej sytuacji w jakiej się znaleźli i kolejnych komplikacji, które autorka regularnie zrzuca mi na głowę, pozostają sobą. Zabrakło mi trochę szerszego ukazania bohaterów drugoplanowych po finałowych wydarzeniach. Historia się kończy i tak na prawdę nie dowiadujemy się nic, co się z nimi stało. Ja jednak wolę zawsze dostać konkretną odpowiedź niż domysły, które tym razem otrzymujemy. Autorka nie domknęła do samego końca tej powieści, na wiele kwestii nie znajdziemy odpowiedzi.


Trylogii Angelfall to wspaniała przygoda do świata stojącego u progu zagłady. Mimo że finał nie dał mi stuprocentowej satysfakcji, to w dalszym ciągu szalenie ciekawa i barwna historia, w której każdy fan młodzieżowych powieści fantasty znajdzie coś dla siebie. Autorka ma wiele ciekawych pomysłów i potrafi zaskoczyć czytelnika w najmniej spodziewanym momencie. Penryn i kres dni zachwyca klimatem, niebezpieczną wizją rzeczywistości oraz nieograniczoną wyobraźnią autorki. Serię będę miło wspominać i na pewno szybko o niej nie zapomnę. 


Poprzednie tomy:
   

Angelfall. Penryn i Świat Po
Susan Ee
Tł: Jacek Konieczny
Angelfall #2
Wydawnictwo: Filia
Data premiery: 09.04.2014r.
Stron:356


Pierwszy tom trylogii Angelfall pokazał nam, że anioły nie są tak dobre, jak sobie to dotychczas wyobrażaliśmy. Ich pojawienie zwiastuje strach i śmierć. Czy zwykły człowiek ma jakiekolwiek szanse w starciu z tak potężnymi istotami? Susan Ee po raz kolejny zabiera nas do świata, który znajduje się w obliczu zbliżającej się apokalipsy, gdzie ludzkość będzie zmuszona zjednoczyć siły i zawalczyć w obronie Ziemi. 

Penryn ledwo uchodzi z życiem po zniszczeniu gniazda. Na szczęście udało się jej odzyskać siostrę, chociaż dziewczyna, w wyniku anielskich eksperymentów i modyfikacji, nie przypomina dawnej siebie. Ludzie widzą w niej potwora, co prowadzi do nieprzyjemnych wydarzeń, w efekcie których Paige ucieka. Penryn kolejny raz wyrusza na jej poszukiwanie. Ślady zaprowadzą ją w same centrum tajnej operacji aniołów, gdzie dziewczynie przyjdzie poznać przerażające plany wroga.   

Angelfall. Penryn i Świat Po jest drugim tomem świetnej, młodzieżowej dystopii, która ukazuje nam mroczną wizję świata znajdującego się w obliczu jego końca. Pierwszy tom był niezwykle ciekawą i zajmującą lekturą, jednak pozostawiał po sobie spory niedosyt i wiele niewiadomych. W kontynuacji autorka rozwija zapoczątkowane wątki, ale dokłada też kilka nowych. Fabuła rozpoczyna się dokładnie w tym samym miejscu, gdzie nastąpił koniec części pierwszej, dzięki czemu tempo akcji od samego początku przybiera wysoki poziom. Pisarka w swoim lekkim i przyjemnym stylu kolejny raz serwuje nam historię pełną emocji, zaskakujących wydarzeń i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Wraz z Penryn będziemy mieli możliwość zagłębienia się w anielskie tajemnice, które rozwieją część niewiadomych, ale także dodadzą całkiem spory zestaw nowych. Także, po lekturze Penryn i Świat Po nasza ciekawość odnośnie zakończenia tej historii wzrośnie jeszcze wyżej.

Penryn w dalszym ciągu jest bohaterką, która zachwyca swoją odwagą i siłą. Nie przypomina lekkomyślnej nastolatki, a jej zdolność wyjścia w całości z każdych tarapatów budzi uznanie. Wbrew moim przypuszczeniom po lekturze pierwszego tomu, wątek romantyczny wcale nie przybrał na sile. Nie doświadczymy czułych słówek i gorących momentów, ale w tym przypadku te ukradkowe spojrzenia i niewypowiedziane słowa dają o wiele więcej emocji niż standardowe love story. Nadaje to niebywałego realizmu. Niezmiennie mamy do czynienia z narracją w pierwszej osobie, gdzie bez problemu poznamy myśli i uczucia głównej bohaterki. Pisarka dała nam również szansę liznąć odrobinę wspomnień Raffe za sprawą jego anielskiego miecza. Było to bardzo pomysłowe. Warto wspomnieć, że autorka nie wyzbyła się też tej szczypty humoru, która momentami łamała ciężki i mroczny klimat. 

AngelFall. Penryn i Świat Po to bardzo udana kontynuacja, której nie może sobie odpuścić żaden fan pierwszego tomu. Nie zabraknie tutaj krwawych scen i potworów rodem z horrorów, ale także brawurowej akcji, niebezpieczeństwa, nieustępującego napięcia, mrocznego klimatu i krzty romansu. Historia ma w sobie wszystko to co koniecznie, aby skraść serce nastoletniego czytelnika, ale także tych starszych. Susan Ee oferuje mocną i przemyślaną powieść, która wgniata w fotel sprawiając, że przeniesiemy się do innej rzeczywistości. A sam finał.. to dopiero początek walki o przetrwanie. Ciężko przewidzieć co się wydarzy. Nie mogę się doczekać. 


Wcześniejszy tom:


                        Angelfall.                 Opowieść Penryn o końcu świata
Susan Ee
Tł: Jacek Konieczny
Angelfall #1
Wydawnictwo: Filia
Data premiery: 17.04.2013r.
Stron:315


Od wieków uważane za boskich posłańców. Niejako ludzkich opiekunów. Istoty szlachetne i przepełnione dobrocią. A co, jeśli jesteśmy w błędzie i anioły są złe? Taką wizję przed nami roztacza Susan Ee w swojej debiutanckiej powieści, gdzie ludzkość stanęła w obliczu końca świata.

Świat jaki obecnie znamy rozsypał się niczym domek z kart. Anioły napadły na Ziemię siejąc śmierć i zniszczenie. Nastoletnia Penryn stara się po prostu przetrwać. Gdy jej siostra zostaje porwana, wyrusza w desperacki pościg. Sytuacja zmuszą ją do zjednoczenia sił z wrogiem. Wspólnie wyruszają w niebezpieczną podróż. Co ich czeka u celu? Przed jakimi wyborami staną? Nic z tego, co przygotował dla nich los, nie będzie łatwe. 

Angelfall jest pierwszym tomem dystopijnej trylogii, w której autorka zabiera nas do świata, który zaatakowany przez boskie istoty, chyli się ku upadkowi. Susan Ee odwraca wszystko w co dotychczas wierzyliśmy. Anioły z istot prawych i sprawiedliwych stają się niosącymi destrukcję zwiastunami śmierci. W pomysłowy i sugestywny sposób przybliża nową rzeczywistość, tak że czytelnik nie ma żadnego problemu się w niej odnaleźć. Jednak nie dostajemy od razu pełnego obrazu zaistniałej sytuacji. Wiele kwestii w dalszym ciągu zostaje owiane tajemnicą, co sugeruje, że na kilka nurtujących nas pytań dostaniemy odpowiedzi w kolejnych tomach. Nie przeszkadza to jednak, aby Angelfall pochłonęło nas od pierwszych stron. Pisarka od samego początku narzuca wartką akcję, która obfituje w zaskakujące wydarzenia i mnóstwo emocji. Mimo że powieść skierowana jest głównie do młodzieży, nie zabraknie mocniejszych akcentów. Elementy horroru, które się pojawiają są niezwykle obrazowe i konkretne, wywołują nieraz dreszcze, obrzydzenie czy niedowierzanie. Taka mieszanka gatunków niesie ze sobą spore ryzyko niepowodzenia, jednak tym razem Susan Ee podołała. Fantastyka, horror i odrobina romansu - to wszystko idealnie ze sobą współgrało. 

Bardzo dobrym posunięciem ze strony autorki było stworzenie bohaterki takiej jak Penryn - odważnej, oddanej i silnej. Nie znajdziemy tutaj nastoletniego marudzenia czy infantylnych zachowań. Może nie zawsze postępuje tak jak byśmy tego chcieli. Nierzadko jej decyzje zakrawają niemal na misje samobójcze, jednak trzeba pamiętać, że Penryn zrobi wszystko, aby ocalić siostrę, dlatego ryzykowanie życia nie stanowi dla niej problemu. Dodatkowo pierwszoosobowa narracja jeszcze bardziej ułatwia czytelnikowi poznanie głównej bohaterki oraz dopingowanie jej na każdym kroku. 

Po opisie mogą nasuwać się myśli, że jest to jedna z tych książek o zakazanej miłości, gdzie zwykła dziewczyna spotyka pięknego anioła/wampira/elfa/kosmitę (niepotrzebne skreślić) i zakochują się niemal od pierwszego wejrzenia. Nic bardziej mylnego. Angelfall zdecydowanie nie jest taką książką. Nazwanie romansem relacji jaka łączy Penryn i Raffe, jest zbyt dużym słowem. Oczywiście jasno widać, że wszystko zmierza w tym kierunku i w następnych częściach ten wątek prawdopodobnie znacznie się rozwinie, jednak tutaj można to uznać za etap dopiero co rodzącego się uczucia.     

Angelfall to bardzo udany debiut i świetne wprowadzenie do trylogii. Autorka z niezwykła lekkością i łatwością zabiera czytelnika do świata, który stoi na krawędzi upadku. Barwne postacie, szczypta humoru, pomysłowość fabuły i zaskakujące wydarzenia sprawiają, że od książki trudno się oderwać. Mimo że trylogia skierowana jest przede wszystkim do nastoletnich czytelników, to każdy fan gatunku znajdzie tutaj coś dla siebie. Gorąco polecam. 


Osaczona
Teri Terry
Tł: Patrycja Zarawska
Zresetowana #3
Wydawnictwo: Młody Book
Data premiery: 09.05.2018r.
Stron:336



Nie długo wydawnictwo kazało czekać czytelnikom na poznanie zakończenia losów Kyli. Już po niespełna trzech miesiącach od ukazania się Rozdartej, można było cieszyć się premierą Osaczonej, czyli ostatniego tomu trylogii Zresetowanej. Tomu, który dostarczy jeszcze więcej zagadek, tajemnic i szalonej akcji, niż jego poprzednicy. 

Kyla pamięta coraz więcej ze swojej przeszłości. Teraz będzie musiała zmierzyć się z najbardziej męczącą ją tajemnicą - Kim tak na prawdę jest? Z pomocą przyjaciół i nową tożsamością wyrusza w podróż, która ma dać jej odpowiedzi na wiele niewiadomych. Szybko uświadamia sobie, że nikt nie poda jej gotowych rozwiązań, a tajemnica jej przeszłość wydaje się jeszcze bardziej zagmatwana. Dodatkowo sytuacja w kraju nie wygląda lepiej. Lorderowie coraz mocniej nadużywają swojej władzy. Czy w końcu uda się przerwać ich okrutne praktyki? Czy Kyla zazna wreszcie spokoju i skończy się wieczna ucieczka?

Osaczona to trzeci i zarazem ostatni tom dystopijnej trylogii autorstwa Teri Terry. Autorka nie marnując czasu bardzo szybko wciąga czytelnika w akcję nie zostawiają ani chwili na wytchnienie. W porównaniu w poprzednimi tomami, w tej części dzieje się jeszcze więcej, akcja gna jeszcze szybciej, a skrywane tajemnice i chęć ich rozwikłania sprawiają, że trudno odłożyć książkę nawet na chwilę. Teri Terry nie pozostawia żadnych niedomówień i niedopowiedzeń. Stopniowe odsłanianie kart przez pisarkę daje klarowny obraz całej sytuacji, gdzie wszystkie wątki świetnie ze sobą współgrają i dostają swoje zakończenie w finale.

Świat ukazany przez autorkę wydaje się nie odbiegać zbytnio od naszych obecnych czasów. Poza kilkoma nowinkami technicznymi, naukowymi i oczywiście samym procesem resetowania czytelnik może zapomnieć, że ma do czynienia z dystopią. Teri Terry co nieco napomknęła o sytuacji kraju, realiach z jakimi muszą mierzyć się mieszkańcy, ale niema tutaj mocno nakreślonego uniwersum, które olśniewałoby swoją oryginalnością. Oczywiście nie można zarzucić pisarce braku kreatywności, bo cała wizja trylogii jest pomysłowa, spójna i napisana z sensem. Na pewno ten pomysł przypadnie do gustu osobom, które nie lubią zbyt futurystycznych czy surrealistycznych światów. 

Tak to się już przyjęło, że powieści młodzieżowe lubią posiadać wątek romantyczny. I takowy również Osaczona ma, ale tak jak to miało miejsce we wcześniejszych częściach, tak i tutaj, nie wyrywa się on na pierwszy plan. Kyla nie jest bohaterką, która miałaby w głowie miłosne dylematy. Takiej postaci chętnie się towarzyszy; nie załamuje się, nie użala, tylko cały czas walczy, stara się i próbuje. Mimo że boli ją to, co przydarzyło się jej ukochanemu nie przesłania jej to celu. Świetnie wykreowani są również bohaterowi drugoplanowi. Każdy ma swój unikatowy charakter, pragnienia czy poglądy. Bez problemu można się z nimi zżyć, dopingować i martwić o ich los. Chętnie przeżyłabym z nimi jeszcze nie jedną przygodę. 

Osaczona to wyśmienite zakończenie i najlepszy tom z trylogii. Lepszego epilogu nie mogłabym sobie wymarzyć. Dla mnie był idealny. Autorka elegancko splata ze sobą wszystkie wątki oferując wybuchowy finał, którego nie sposób przewidzieć. Opierając się jednak na znanych schematach i elementach (zły system, buntownicy, wyjątkowa dziewczyna) pokazuje, że nawet z utartych motywów można wykrzesać iskrę, która wznieci spory ogień. Serię polecam fanom młodzieżowych klimatów. Dostaniecie tutaj wszystko to, co w młodzieżówkach najlepsze. 


Wcześniejsze części:


Ziemia osamotniona
Daniel Arenson
Tł: Iwona Nowak
Wschód Ziemi #1
Wydawnictwo: NieZwykłe
Data premiery: 06.06.2018r.
Stron: 348


Ileż to już książek powstało o złych kosmitach, którzy atakują naszą biedną planetę. I nie ma się co dziwić, bo jest to temat z ogromnymi możliwościami. To, jakie uniwersum otrzymamy, zależy tylko od granic w wyobraźni autora. Ziemia osamotniona jest kolejnym tytułem, który opiera się właśnie na takim wątku. Fani kosmicznych potyczek koniecznie muszą się mu bliżej przyjrzeć.

Marco Emery przyszedł na świat gdy wojna z obcymi toczyła się od wielu lat. Spokojne i bezpieczne życie zna tylko z opowieści. Dzień ukończenia 18-nastu lat wiąże się z koniecznością dołączenia do Sił Obrony Ludzkości - armii, która ochrania Ziemię i kosmos. Jednak zanim przyjdzie mu zmierzyć się z krwiożerczymi bestiami, będzie musiał odbyć szkolenie wojskowe, które ma zrobić z niego żołnierza. Będzie to bardzo trudna droga, ale konieczna, aby mieć jakiekolwiek szanse z starciu z przybyszami z kosmosu. 

Ziemia osamotniona rozpoczyna wielotomowy cykl, który liczy sobie aż dziesięć części. Seria wyraźnie wpisuje się w gatunek science - fiction, chociaż ewidentnie zawartość science w treści jest śladowa. Muszę przyznać, że zaskoczyło mnie to co otrzymałam. Spodziewałam się 'twardej' fantastyki, a Ziemia osamotniona okazała się dość lekką historią pod względem fabularnym, jak i słownictwa. Można by nawet rzec, że ma młodzieżowy charakter. Samych kosmicznych potyczek i walki z obcymi - co nasuwa się na myśl czytając opis -również jest niewiele. Fabuła w większości skupia się na szkoleniu Marco, jego pobycie w obozie rekrutów i trudnościach, których tam doświadczył. Jednakże biorąc pod uwagę, że jest to tak długi cykl, już nie dziwi tak fakt, że Ziemia osamotniona sprawia wrażenie większego wstępu do złożonej kosmicznej sagi.  

Daniel Arenson z lekkością i bez zbędnej drobiazgowości nakreśla stworzony przez siebie świat. Nie doświadczymy nudnych i przydługich opisów oraz skomplikowanych technicznych nowinek. Ziemia najechana przez obcych została pozostawiona sama sobie. Musi podnieść się po inwazji oraz odnaleźć silę do walki z potężnym przeciwnikiem. Również kwestia kosmitów zostało ciekawie i obrazowo przedstawiona. Są ukazani jako potężna rasa, która podbija planety, znacznie przekraczająca technologią, ale i inteligencją, ludzi. Ich owadzi wygląd, ale przede wszystkim bestialskie usposobienie wykluczają jakiekolwiek pertraktacje.

Ziemia osamotniona to istna skarbnica świetnych kreacji bohaterów. Autor wzorowo oddał charakter Marco, jego wątpliwości, uczucia i obawy. Dodatkowo musi on przejść ogromną przemianę, aby ze spokojnego chłopaka, który lubi czytać książki stać się żołnierzem gotowym zabić kosmitów. Główny bohater trafiając do ośrodka szkoleniowego nie wiedział, że przyjdzie mu tam poznać ludzi, którzy zaczną znaczyć dla niego tak wiele. Każda z drugoplanowych postaci wydaje się odróżniać od pozostałych, mieć swoją historię i swoje ważne miejsce w powieści. Bo poza tą całą fantastyczną otoczą, dzieło Arensona to w głównej mierze powieść o przyjaźni, oddaniu i trochę o miłości.   

Ziemia osamotniona to intrygujące rozpoczęcie wstrząsającej, dystopijnej wizji przyszłości, gdzie Ziemia odradza się, niczym feniks z popiołów, po spustoszeniu dokonanym przez wrogą cywilizację. Autor niebywale lekko, ale i sugestywnie, prowadzi czytelnika przez wydarzenia ze świata podporządkowanego regułom wojny. Czuć, że pisarz ma plan na ten cykl i potrafi zainteresować odbiorcę rozwojem fabuły. Bo mimo że w tej części nic się nie wyjaśnia, a nawet mamy więcej niewiadomych niż na samym początku, to ogarnia czytelnika nieodparta chęć sięgnięcia po kontynuację. Po takim rozpoczęciu może być tylko lepiej. 

      


Spętani przeznaczeniem
Veronica Roth
Tł: Michał Zacharzewski
Naznaczeni śmiercią #2
Wydawnictwo: Jaguar
Data premiery: 23.05.2018r.
Stron:470


Dzięki wielkiemu sukcesowi Niezgodnej, Veronica Roth stała się rozpoznawalna na całym świecie. Teraz próbuje wkupić się w nasze łaski nową dylogią, której finałowy tom reklamowany jest hasłem 'Najlepsza powieść Veroniki Roth'. Czy autorka, która już niejednokrotnie pokazała, że posiada niebywale bogatą wyobraźnię i talent do kreowania nowych światów wspięła się na wyżyny swoich możliwości? Jeśli tak, to jej wyżyny nie są niestety zbyt wysokie. 

Spętani przeznaczeniem, jako że są bezpośrednią kontynuacją Naznaczonych śmiercią, zbierają swoje wątki w tym samym miejscu, gdzie pozostawił je tom pierwszy. Cyrze i Akosowi udało się uciec z Voa, ale to wcale nie koniec ich problemów. Lazmet Noavek, który dotąd był uznany za zmarłego, powraca aby przejąć kontrolę nad całą planetą. Wojna między Thuvhe a Shotet wydaje się nieunikniona. Czy Cyrze i Akosowi uda się ją powstrzymać, zanim rozpęta się na całego? Jak ukształtuje się ich uczucie w świecie, w którym rządzi los?

Dawno nie czytałam książki po której skończeniu towarzyszyłoby mi uczucie tak wielkiego zmarnowania potencjału. Już przy recenzji pierwszego tomu pisałam, jak bardzo podoba mi się świat wykreowany przez autorkę, mimo że nie był do końca dopracowany. W Spętanych przeznaczeniem nie zmienia się to zbyt mocno. Roth przybliża nam kolejne planety nowej, nieznanej galaktyki. Stworzona przez nią rzeczywistość zachwyca pomysłowością, rozmachem i rozwiązaniami. Tajemniczy nurt, który rządzi tym światem oraz nadaje unikalne zdolności ludziom budzi zainteresowanie oraz chęć poznania. Jednak czym jest nawet najlepsze uniwersum, gdy akcja kuleje? Pisarka postawiła na takie samo rozwiązanie, jak we wcześniejszej części - w pierwszej połowie książki praktycznie nic się nie dzieje, mamy do czynienia jedynie z mnóstwem opisów. Dopiero druga połowa oferuje wydarzenia, które wzbudzą jakieś emocje oraz zainteresowanie. Jednakże w ogólnym rozrachunku Spętani przeznaczeniem wypadają fabularnie dosyć słabo. Zwroty akcji nie są takimi zwrotami jakimi by się chciało, bo są po prostu przewidywalne, jak zresztą cała książka. Roth niczym nie zaskoczyła. Poszła po najmniejszej linii oporu, utartymi szlakami, mimo że świat jaki stworzyła dawał ogromne pole do popisu. 

Bohaterów można zaliczyć do pozytywnych elementów powieści, chociaż nie skradli mojego serca. Autorka stworzyła dosyć ciekawe i barwne portrety głównych postaci, ale także tych drugoplanowych. W Spętanych przeznaczeniem w przeciwieństwie do tomu pierwszego mamy poza narracją Cyry i Akosa, również Cisi oraz Eijeha. Umożliwiło to niewątpliwie spojrzenie na fabułę z szerszej perspektywy oraz uczestnictwo w większej ilości wydarzeń, których i tak było stanowczo za mało. Dwójka głównych bohaterów nie do końca postępowała logicznie i tak jakby się tego oczekiwało. Nie rozumiałam czemu Akosa nie zainteresowało jego pochodzenie, gdy już na początku pierwszego tomu dowiedział się kilku ciekawych rzeczy o sobie. Tak samo zresztą jak Cyra, gdy jej brat zdradził jej istotne rodzinne fakty. Ta bierność kluczowych postaci w stosunku do własnej osoby kłóciła się z ich charakterami i zaangażowaniem jakie prezentowali w innych sytuacjach. Na domiar złego, żeby nie było zbyt pięknie, Roth odrobinę napięła stosunki w związku głównej pary. Jest to dość częsty ruch, żeby trochę pokomplikować i ubarwić lekturę, ale gdy powody takiego konfliktu są sensowne i wiarygodne, a tutaj niestety spadły one jakby z kosmosu na siłę wydumane. 

Czy Spętani przeznaczeniem są najlepszą książką Veroniki Roth? Raczej nie. Z małą przewagą, ale jednak! Pierwszy tom był lepszy. Poziom obu część jest bardzo równy; osoby które zakochały się w Naznaczonych śmiercią nie powinny poczuć się zawiedzione kontynuacją, a komu się nie podobała wcześniejsza część, ten nie polubi i tej. Autorka wykreowała cudowny świat, którego poznawanie pobudza niesamowicie wyobraźnię, a sugestywne opisy są zdecydowanie mocną zaletą dzieła Roth. Jednak rozciągnięta akcja, mało zaskakujące zwroty wydarzeń i oczywisty finał sprawiają, że zakończenie dylogii jest co najwyżej lekturą przeciętną. Jednak jest tutaj zawarte wszystko to, co w dzisiejszych czasach młodzieżowy hit musi mieć - jest walka ze złym systemem, bohaterowie, którzy jako jedyni mogą go pokonać, mamy buntowników, negocjacje, zagrożenie wojną, zdrady, intrygi oraz oczywiście kuszący wątek romantyczny. Ta historia mimo wszystko będzie się sprzedawać. 




Wcześniejszy tom:

Inne książki Veroniki Roth:
             


Naznaczeni śmiercią
Veronica Roth
Tł: Zuzanna Byczek
Naznaczeni śmiercią #1
Wydawnictwo: Jaguar
Data premiery: 17.01.2017r.
Stron:534


Po wielkim sukcesie Niezgodnej, która doczekała się kinowej ekranizacji, nazwisko autorki na pewno podskoczyło wysoko w rankingu. Debiut Roth nie wywołał we mnie takiego zachwytu jak w tysiącach innych czytelników; powielanie utartych schematów i dość kiepski styl uplasowały Niezgodną między innymi średniakami. Jednak pisarka nie spoczywa na laurach i przychodzi z nową serią, która - miałam nadzieje - ukaże progres autorki. Niewątpliwie Naznaczeni śmiercią wypadają lepiej niż poprzedni cykl Roth, aczkolwiek nie udało się jej do końca, wyzbyć tych samych mankamentów. 

W odległej galaktyce na jednej z planet żyją Akos i Cyra. Przyszło im znaleźć się w dwóch wrogich narodach, które nie pałają do siebie sympatią. Chłopak wychował się wśród spokojnego ludu Thuvhe, natomiast Cyra jest córką władcy plemienia Shotet kierującego się przemocą i chęcią zemsty. Mieszkańcy tejże planety zostali obdarowani przez wszechświat wyjątkowymi darami, które u każdej osoby objawiają się w inny sposób. Dar Cyry jest dla niej przekleństwem. Jej dotyk sprawia ból, a nawet może zabić, przez co dziewczyna jest wykorzystywana przez swojego brata do zadawania tortur. Gdy Akos wraz z bratem zostają porwani przez wojowników Shotet, chłopak będzie musiał zrobić co w jego mocy, aby przetrwać we wrogim obozie i uwolnić brata. Czy mu się uda? I jaką rolę odegra w tym Cyra, z którą los go niebezpiecznie blisko związał? 

Naznaczeni śmiercią są pierwszym tomem młodzieżowej dylogii w której zostajemy zabrani w nieznane zakątki kosmosu. Ciężko tu mówić jakoby dzieło Roth należało do gatunku Sci-Fi, bo nie zostają przedstawione żadne techniczne czy naukowe aspekty występujące w tutejszej rzeczywistości, a sama kreacja świata - mimo że ciekawa i pomysłowo - ukazana w dosyć powierzchowny sposób. Również styl autorki pozostaje lekki, prosty, typowo młodzieżowy. Na pewno nie taki, jaki uświadczymy w fantastyce naukowej. Więc, jeśli ktoś poszukuje tytułu z tego gatunku to niestety nie tutaj. 

Wielu zarzucało Roth brak oryginalności i uznawało Niezgodną za gorszą kopię Igrzysk śmierci. Można by więc pomyśleć, że autorka weźmie sobie to do serca, jednak czytając Naznaczonych śmiercią odnosi się wrażenie, że niczego się nie nauczyła. Dziewczyna z zabójczym dotykiem i chłopak na niego odporny, czy czegoś to nie przypomina? Tak, dokładnie to Dotyk Julii Tahereh Mafi. Pisarka z Julii zrobiła Cyrę, wysłała ją w kosmos, aby tam, tak jak bohaterka Mafi, zawalczyła z rządzącym tyranem. Przez te ogromne powielanie schematów trudno doszukać się tutaj czegoś zaskakującego. Większość wydarzeń można dość precyzyjnie przewidzieć, a zwrotów fabularnych jest jak na lekarstwo. Akcja rozkręca się dopiero po dobrych 300 stronach i jeśli ktoś wcześniej wytrzyma i nie zaśnie kilkanaście razy w ciągu godziny to dotrwa do części, która sprawia, że książka nie jest całkowitym zerem i może dostarczyć trochę frajdy. Oczywiście osoby, które nie czytają wielu powieści tego gatunku, a tym bardziej obcy jest im Dotyk Julii mogą być zachwycone dziełem Roth.

Dwójka głównych bohaterów została w pewnym stopniu ukazana na wzór Romea i Julii. Mimo że pochodzą ze znienawidzonych narodów i toczą ze sobą wojnę to z czasem nawiązuje się między nimi nić sympatii, która przeradza się w głębsze uczucie. Raczej trudno doszukać się tutaj 'kiełkującego uczucia' o którym mówi okładka, bo autorce słabo wyszło przedstawienie ewolucji przyjaźni do etapu zakochania. Miłość spadła im nagle z nieba, bez jakichkolwiek wcześniejszych napomknięć, że na cokolwiek się zapowiada. I, mimo że Naznaczeni śmiercią cechują się pierwszoosobową narracją oczami Cyry to nie doświadczamy tylu emocji i uczuć, ilu by się oczekiwało po głównej bohaterce. Sprawiło to również, że ciężko było mi zżyć się z którymkolwiek z bohaterów, bo zabrakło jakiejś głębi w tym wszystkim.

Chciałoby się rzec, że Naznaczeni śmiercią to świetna powieść fantastyczna, która zabierze nas w niesamowitą przygodę do najodleglejszych zakątków wszechświata, jednak tak nie jest. Autorka nie wyzbyła się starych nawyków i dalej twardo podąża oklepanymi schematami. Pomysł na świat, jak i bohaterowie, może i intrygują, lecz wykonanie pozostawia sporo do życzenia. Naznaczeni śmiercią prezentują się lepiej niż cykl Niezgodnej, ale dla zagorzałych czytelników młodzieżowej fantastyki może to być za mało. Jeśli jednak czujesz się zainteresowany to nie zabraknie tutaj krwawych starć, intryg, pojedynków, bólu i cierpienia, walki o wolność oraz poświęcenia. Mnie książka nie porwała (może jestem już za stara?), ale młodsi czytelnicy powinni ją bardziej docenić.    


    

 

Rozdarta
Teri Terry
Tł: Patrycja Zarawska
Zresetowana #2
Wydawnictwo: Młody Book
Data premiery: 21.02.2018r.
Stron:384



Jak większość pierwszych tomów trylogii, tak i Zresetowana zostawiła nas z wieloma pytaniami oraz przedsmakiem nowych problemów bohaterki. Rozdarta nie spuszcza z tonu, który nadała jej poprzedniczka - nadal jest niesamowicie interesująco i zaskakująco. 

Kayla, która od samego początku widziała, że nie jest taka sama jak inni Zresetowani, zaczyna przypominać sobie coraz więcej ze swojej przeszłości. Niektóre ze wspomnień okazują się nie tyle interesujące, ile wręcz przerażające. Dodatkowo jej tożsamość sprzed resetu zaczyna dawać o sobie znać. Kayla jest rozdarta między tym kim była, a kim jest teraz. Sytuacji nie ułatwia zaginięcie Bena. Dziewczyna jest gotowa zrobić wszystko, aby dowiedzieć się czy żyje i co się z nim stało. Jednak nie będzie to łatwe, gdy groźni Lorderowie mają na nią cały czas oko, a krąg osób, którym może zaufać drastycznie się zwęża.   

Rozdarta to drugi tom trylogii autorstwa Teri Terry, który rozpoczyna się w tym samym miejscu, gdzie pozostawiła nas Zresetowana. Już od samego początku dzieje się wiele i nie ma tutaj czasu na nudę. Syndrom środkowego tomu, który często jest najsłabszy ominął dzieło Terry szerokim łukiem. Rozdarta nie jest na pewno zapychaczem serii. Widać, że pisarka miała plan i się go skrupulatnie trzymała. Stopniowo odkrywane tajemnice dodają kolejne puzzle do układanki, której rozwiązanie da nam odpowiedź na pytanie męczące nas od samego początku - Kim jest Kayla? Zaskakujące zwroty fabularne i szybkie tempo akcji są niewątpliwie dużym atutem powieści, jednak autorka trzyma się dość znanych i lubianych schematów. Mamy dziewczynę inną niż wszyscy, mamy zły system i jego przeciwników, których metody walki, mogą pozostawiać wiele do życzenia. Czyli standardowe elementy dystopii, jednak ubrane w nowe szaty, które kuszą mroźną wizją przyszłości. Podobał mi się klimat, który roztacza się wokół dzieła Terry - niepokojący, wręcz smutny. Nad główną bohaterką przez cały czas wisi ryzyko zdemaskowania, schwytania przez rządkowych wysłanników i nie są to puste obawy, bo autorka pokazuje, że potrafi zesłać na swoje postacie wiele złego. 

Kayla jest rozdarta posiadając w swojej głowie kilka charakterów, co pisarka w ciekawy i wiarygodny sposób ukazała. Mimo że w jej głowie dzieje się zdecydowanie za wiele i nie zawsze wie, jakie decyzje powinna podejmować, to jest to ten typ bohaterki, której losy śledzi się z dużym zapałem i mocno się jej dopinguje. Rozdarta to również kilka nowych postaci, których intencji nie możemy być do końca pewni. Postać Nica odegra tutaj znaczącą rolę, dając nam do myślenia, kiedy kończy się konieczna walka o własną wolność a zaczyna terroryzm. Dodatkowo pisarka w delikatny sposób dotyka tematyki syndromu sztokholmskiego oraz walki o względy porywacza. 

Rozdarta to świetna kontynuacja, która dzięki barwnym postaciom i zaskakującym zwrotom akcji  utrzymuje poziom swojej poprzedniczki, a może nawet go przewyższa. Teri Terry ma talent to snucia lekkich i wciągających historii, które jednocześnie potrafią zaangażować emocjonalnie. Po tak mocnym zakończeniu Rozdartej, przed sięgnięciem po ostatni tom nic mnie nie powstrzyma. Polecam szczególnie fanom dystopii oraz powieści młodzieżowych przepełnionych wartką akcją.   


Zresetowana
Teri Terry
Zresetowana #1
Wydawnictwo: Młody Book
Data premiery: 08.11.2017r.
Stron: 352



Twórcy powieści dystopijnych prześcigają się nawzajem w coraz to odważniejszych i niebanalnych wizjach przyszłości. Jedne są bardzo podobne do świata obecnego, inne przypominają go w bardzo małym stopniu. Teri Terry oferuje nam rzeczywistość nie aż tak bardzo różną od obecnej, ale za to taką, która mocno miesza w głowach tamtejszych mieszkańców. 

Pamięć szesnastoletniej Kyli została wymazana, jej wspomnienia bezpowrotnie utracone, a przeszłe życie definitywnie zakończone. Dziewczyna została Zresetowana. Tak właśnie reaguje rząd na młodocianych przestępców, dając im w ten sposób szansę na nowe życie z czystą kartą. Kyla trafia do nowej rodziny i musi grać według narzuconych jej zasad. W umyśle dziewczyny odzywają się echa przeszłości. Pojawiają się dramatyczne sny, których sens i znaczenie jest niewiadome. Główna bohaterka jest okłamywana i nie wszystko jest takie, jak jej wmawiano. Kim tak na prawdę jest Kyla i czy uda się jej to odkryć? 

Zresetowana zabiera nas do niedalekiej przyszłości, która na pierwszy rzut oka, nie odbiega za daleko od tego, co mamy dzisiaj. Tym znaczącym szczegółem, który jednak różni te dwa światy jest system resocjalizacji, jaki serwuje nastolatkom rząd. Autorka miała ciekawy i niebanalny pomysł i wykorzystała go w znacznym stopniu. Koncepcja usuwania pamięci jest podobna, jaką oferuje nam Suzanne Young w swoim cyklu 'Program', ale po bliższym poznaniu te dwie historie są diametralnie różne. Pisarka nie oferuje nam bogatej wizji świata, tak na prawdę dość oszczędnie przedstawiona jest rzeczywistość. Mamy proste ukazanie - kto? po co? i czemu? ale szczegółów politycznych czy społecznych aspektów próżno szukać. Nie można powiedzieć, że uniwersum Teri Terry jest słabe, ale cała powieść aż prosi się o więcej detali. Mam nadzieję, że w drugim tomie autorka pokusi się o rozwinięcie tej kwestii. 

Za to na dużą pochwałę zasługuje sposób poprowadzenia fabuły. Akcja nie pędzi na urwanie głowy, ale też nie uświadczymy nudy i dłużyzn. Wydarzenia rozgrywają się w idealnym tempie, sprawiając, że z każdą kolejną stroną chcemy więcej. Pragniemy dowiedzieć się kim tak na prawdę jest nasza główna bohaterka. Autorce udało się świetnie nadać Zresetowanej zagadkowego charakteru, nic tutaj nie jest oczywiste. Doświadczymy mnóstwa dylematów, niepewności i pogłówkujemy się nad finałem, którym w moim odczucie jest nie do przewidzenia. Nie jest to schematyczna czy kolejna 'taka sama historia'. Terry nadała swojej książce dużo świeżości i ciężko odgadnąć w która stronę podąży fabuła.       

Jako że nasza główna bohaterka jest pozbawiona pamięci stanowi dla nas - ale i dla siebie - niemałą zagadkę. Bardzo podobało mi się to, że wraz z dziewczyną poznawaliśmy ją, ale także inne postacie. Spotykamy na swojej drodze mnóstwo barwnych i intrygujących charakterów. Autorka umiejętnie bawi się z nami w kotka i myszkę, nie dając nam na tacy oczywistych profili. Każdy skrywa w sobie coś więcej, niż się początkowo wydaje. Nie wiadomo kto stoi po stronie dziewczyny, komu może zaufa, a kto kłamie. Również fani miłosnych wątków powinni być zadowoleni. Pisarka oferuje nam delikatne, romantyczne relacje, które w żaden sposób nie przesłaniają głównych wydarzeń. Pośród wszystkich ostatnio modnych tytułów, w których młodzieńcze związki przedstawiane są dość dosadnie, a nawet wulgarnie, wzbudziło moją sympatię ukazanie przez Terry nastoletniej miłości w sposób niewinny i subtelny. 

Zresetowana to porywające wprowadzenie do serii. Teri Terry oferuje nam historię, która intryguje i zaskakuje, dając zapowiedź wspaniałej trylogii. Niejednoznaczni bohaterowie i masa tajemnic sprawiają, że pragnie się z każdą stroną coraz więcej. Sięgnięcie po kontynuację w takiej sytuacji jest wyższą koniecznością. Jeśli poszukujecie lekkiej, młodzieżowej powieści w dystopijnym klimacie to warto zainteresować się Zresetowaną.    

  

Kuracja samobójców
Suzanne Young
Program #2
Wydawnictwo: Feeria Young
Data premiery: 13.01.2016r.
Stron: 448


Program to seria, której pierwszy tom zauroczył mnie niezwykłym klimatem i intrygującym podejściem do jakże trudnego tematu jakim jest samobójstwo. W kontynuacji znani nam bohaterowie powracają, aby zmierzyć się bezwzględnym systemem i zawalczyć o wymarzony spokój. Czy Kuracja samobójców zachwyca jak swoja poprzedniczka? Czy zakończenie, jakie oferuje nam Young zwala z nóg? Odpowiedź na oba pytania niestety brzmi 'nie'. 

Historia w drugim tomie rozpoczyna się w chwili, w której pożegnaliśmy się z Plagą samobójców. Program dalej działa rozszerzając swoje macki jeszcze głębiej. Sloane i James uciekają, aby dołączyć do grupy buntowników. Muszą znaleźć sposób, aby pokonać bezduszny system, nim depczący im po piętach Program, ich dopadnie. Jednak zaufanie obcym osobom będzie bardzo ryzykowne, tak jak własnym wspomnieniom, które zatracili.      

Przy seriach często bywa tak, że właśnie drugi tom objęty jest tajemniczą klątwą, która sprawia, że jest najsłabszy. Jest niejako przejściowy, akcja niewiele rusza do przodu. Przygotowuje nas do finałowych wydarzeń w ostatniej części. Szkoda tylko, że Kurację samobójców dopadła ta klątwa, a przecież jest on drugim, ale jednocześnie kończącym przygody Sloane i Jamesa tomem. Szybko można odczuć, że autorce zabrakło pomysłu jak zakończyć tę historię. Pierwsze 200 stron stanowi dość nudne love story, w której para głównych bohaterów roztrząsa swoje dylematy i obawy, kłóci i godzi na zmianę. Akcja rozkręca się dopiero w połowie książki. Wtedy można wreszcie poczuć wszystko to, co było najlepsze w pierwszy tomie. Emocje biorą górę. Zaczynamy bać się o głównych bohaterów i wraz z nimi odczuwać złość, ból i niesprawiedliwość okrutnego Programu. Strasznie cieszę się, że Young nie zatraciła tego oryginalnego klimatu. Poczucie pustki, smutku i nostalgii nieustannie nam towarzyszą. Jednak na końcu dochodzimy do finału, który można określić mianem jednego z najbardziej rozczarowujących, jakie dane było mi poznać. Problem rozwiązuje się praktycznie sam, wszystko przychodzi tak prosto, tak łatwo. Przy takiej dramaturgii i ciężkości tej historii, było to tak nieadekwatne do wcześniejszych wydarzeń, że na prawdę trudno uwierzyć, że pisarka nie miała żadnego innego pomysłu, aby zakończyć to w bardziej widowiskowy czy emocjonujący sposób. Całe napięcie, cała adrenalina i podekscytowanie odeszły jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Plaga samobójców zostawiła mały niedosyt w sprawie samej epidemii i jej genezy. Autorka nie zapomniała o tym ważnym aspekcie kreowanego świata i w Kuracji samobójców dostajemy kilka cennych informacji na temat źródła rozprzestrzeniania się epidemii, jak i okoliczności powstania samego Programu. W tej sytuacji świetnie sprawdzi się stwierdzenie, że lekarstwo jest gorsze od choroby. Program, który w zamyśle miał pokonać epidemię sprawia, że młodzi ludzie najbardziej ze wszystkiego boją się do niego trafić. Tutaj pisarka stawia przed nami trudne pytanie na które przyjdzie czytającym tę powieści odpowiedzieć: Czy lepiej pozwolić ludziom decydować o swoim losie, nawet jeśli równa się to ich śmierci, czy wbrew wszystkiemu fundować pranie mózgu, które całkowicie ich zmieni, ale ocali życie? 

Ważnym elementem tej serii jest trójkąt romantyczny, który w tym tomie nabrał jeszcze większej wyrazistości. Nie przybierał on jednak irytującej czy wymuszonej formy. Bohaterowie są niewątpliwie dużą zaletą dzieła Young. Charakterni, barwni i wyróżniający się na tle innych. Pisarka świetnie ukazuje ich uczucia, emocje i przemyślenia. Zmiany jakie w nich zachodzą są autentyczne i wiarygodne. Wszyscy wiele przeszli w starciu z nieludzkim Programem, dlatego tak łatwo można się z nimi zżyć i niepokoić o ich los. 

Kuracja samobójców to kontynuacja, która niestety nie dorównała swojej poprzedniczce. W dalszym ciągu znajdziemy tutaj wiele intrygujących elementów Plagi samobójców (świetny klimat i intrygujących bohaterów), ale zakończenie, które powinno stanowić coś najważniejszego i najbardziej emocjonującego zostało zgaszone już w zarodku. Seria porusza w ciekawy sposób trudny temat i zmusza do zastanowienia się nad kilkoma ważnymi kwestiami dotyczących naszych wspomnień i osobowości. Mimo że finał rozczarowuje to warto dać temu cyklowi szansę, to tylko dwa tomy, a emocje jakich dostarczy i nastrój w jaki nas wprowadzi, zostają z nami na dłużej.    

   
      

The Call. Wezwanie
Peadar O'Guilin
The Call #1
Wydawnictwo: Czwarta Strona
Data premiery: 11.04.2017r.
Stron: 352

 

Walka na śmierć i życie to bardzo popularny i lubiany motyw wśród powieści młodzieżowych. Po Igrzyskach śmierci nastąpił wysyp historii, w których nastolatkom przychodzi zmierzyć się w brutalnych starciach. Również tą ścieżką podążył Peadar O'Guilin. Okładka głosi, że zapomnimy o innych topowych tytułach tego gatunku. Czy faktycznie The Call. Wezwanie jest tak świetne?

W akcie zemsty za wygnanie, rasa krwiożerczych Sidhe pragnie śmierci ludzi. Nastolatkowie wiedzą, że czeka ich Wezwanie. Nikt nie zna dnia ani godziny, kiedy przeniesie się do Szaroziemia - mrocznej i strasznej krainy Sidhe, gdzie będzie musiał stoczyć walkę o swoje życie. Tylko nielicznym udaje się wrócić. Aby zwiększyć szansę dzieciaków na przeżycie, zostały utworzone szkoły przetrwania, w których młodzież uczy się wszystkiego, co może pomóc im przetrwać starcie z wrogiem. Tylko jakie szansę w tym starciu ma Nessa, która przez swoją niepełnosprawność nie potrafi sprawnie chodzić?

Niewątpliwie dużą zaletą The Call. Wezwanie jest oryginalny i ciekawy pomysł. Autor postawił na połączenie swojej historii z irlandzkimi legendami, nadając powieści świeżości. Jednak dla zwykłego mieszkańca globu nie są to historię dobrze znane, przez co odnalezienie się w dziele O'Guilina nie jest takie łatwe. Autor nie jest skłonny wiele tłumaczyć. Można odnieść wrażenie, że całkowicie zapomniał o jakimkolwiek wprowadzeniu. Rzuca na głęboką wodę wprowadzając chaos i dezorientację w głowie. Czułam się jakbym zaczęła oglądać film od połowy, nie wiedząc nic o świecie ani aktorach. Akcja od samego początku mknie bardzo szybko, napięcie rośnie, jednak samo zakończenie nie wzbudza tylu emocji ilu bym oczekiwała. Emocjonalność jest tutaj zdecydowanie problemem. Nie ma ich za wiele. Pisarz prowadzi historię w surowy i bezuczuciowy sposób, przez co strasznie trudno było mi wczuć się w wydarzenia. Nie przemówił do mnie do końca również sposób przedstawienia fabuły. Mimo że główną bohaterką jest Nessa, często śledzimy historię innych osób. Przez co mnoży się wiele wątków, a główny gdzieś się zatraca. Mamy zlepek scen w których towarzyszymy któremuś z uczniów, on zostaje wezwany, wraca lub nie wraca, i co się dalej dzieje? niestety nic. Ciąg przyczynowo - skutkowy prezentuje się bardzo mizernie. Jednak taka wielowątkowość ma także plusy. Dzięki temu, że śledzimy wiele wezwań, mamy szansę poznać mroczny świat Sidhe, jego grozę i okrucieństwo. Tutaj autor wykazał się niebywałą wyobraźnią, bo to co spotykamy w Szaroziemi może przyprawić wrażliwszych czytelników o przerażenie czy obrzydzenie. 

Pozytywnie wypada kreacja głównej bohaterki. Mimo że nikt nie wierzy, że dziewczyna ma jakiekolwiek szansę na przeżycie, nie poddaje się. Walczy, stara się, nie użala nad sobą. Ale poza nią już nie jest tak różowo. Reszta stanowi szare tło. Strasznie ciężko było mi rozróżniać poszczególne postacie. Autor tworzył je chyba według zasady 'jedna, dwie cechy byle nie za dużo'. Megan - pyskata koleżanka, Anto - ukochany Nessy, Conor - ten zły. Reszty nie udało mi się nawet zapamiętać imion. Było ich po prostu za wielu. Dodatkowo relacje między bohaterami praktycznie nie istnieją, a wątek romantyczny wypada tak nieporadnie, że O'Guilin mógł go sobie podarować, bo wcale nie jest konieczny w tej historii. Widać, że pisarz nie radzi sobie z przekazywaniem uczuć czy emocji. 

Pióro autora jest przyjemne i lekkie, adekwatne do powieści młodzieżowej, ale coś nie zagrało do końca z korektą czy tłumaczeniem. Literówki można wybaczyć, w końcu mylić się rzeczą ludzką, ale tutaj mamy problem z całymi zdaniami. Dziwna składnia i szyk zdań sprawiły, że niejednokrotnie musiała czytać zdanie parę razy, aby je zrozumieć. 

The Call. Wezwanie to pierwszy tom zabójczej i pełnej grozy, dystopijnej serii. Książka zachwyca oryginalnym pomysłem i intrygującą krainą Sidhe, jednak pragnęłoby się zdecydowanie większego rozwinięcia świata. Liczę, że autor pokusi się w kolejnym tomie o więcej emocji, a bohaterowie będą barwniejsi. Chciałabym się zachwycić tą powieścią, jak wielu innych czytelników, ale nie potrafię. Za wiele tutaj luk fabularnych i płytkości postaci. Nie jest to zła książka, ale daleko jej do takich czołowych tytułów jak np. Igrzyska śmierci. Jednakże potrafi zaintrygować, więc czytelnicy, którzy nie wymagają bardzo dużo mogą dać jej szansę.   

 

Ogniste oczyszczenie
Francesca Haig
Ogniste oczyszczenie #1
Wydawnictwo: Uroboros
Data premiery: 18.05.2016r.
Stron: 430

 

Więź łącząc bliźnięta od dawna owiana jest magiczną nutą. Słyszy się o tym, że takie rodzeństwo potrafi się wyczuwać psychicznie, odczuwać wspólnie fizyczny ból czy nawet wykazywać zdolności telepatyczne. Oczywiście nie da się nijak tego zbadać czy udowodnić, ale sprawia to, że istnienie bliźniaków wzbudza większe emocje. Bliźnięta stanowią niewielki procent wszystkich urodzeń. Zastanawialiście się kiedyś jakby mógł wyglądać świat, gdyby tylko takie ciąże występowały? Taką właśnie wizję oferuje nam Francesca Haig w swojej debiutującej powieści. 

Ziemia jaką obecnie znamy nie istnieje. Wielki Wybuch odmienił całkowicie jej oblicze. Od czterystu lat rodzą się tylko bliźnięta. Zawsze chłopak i dziewczyna. Jedno nazywane Alfą - idealne i zdrowe, drugie zwane Omegą - z wyraźnym defektem. Omegi uważa się za zagrożenie, odpadek społeczeństwa, dlatego dzieci rozdziela się. Gdy na świat przychodzi Cass i Zach nie wiadomo, które jest kim, bo żadne nie przejawia cech Omegi. Z upływem czasu rodzeństwo dorasta, a w chłopaku narasta gorycz związana z brakiem możliwości zaistnienia jako Alfa. Wie, że jego siostra skrywa sekret świadczący o byciu Omegą. Przychodzi jednak dzień, gdy Cass zostaje zdemaskowana i musi opuścić rodzinny dom. Dziewczyna jest zmuszona zmierzyć się z brutalną rzeczywistością i walczyć o wolność. Tylko czy w tym świecie jest jeszcze miejsce dla Omeg? 

Już od pierwszych stron można poczuć, że Ogniste oczyszczenie to dystopia, której uniwersum autorka dogłębnie sobie przemyślała. Poznajemy świat dość szczegółowo, jego zasady i prawa nim rządzące. Jest to niewątpliwie jedna z największych zalet dzieła Haig. Rzeczywistość w której przyszło żyć głównej bohaterce jest okrutna i bezduszna, a działania względem Omeg przypominają poczynania Hitlera. Są uciśnieni i gnębieni, i gdyby nie fakt, że są w niewytłumaczalny sposób powiązani z Alfami ( gdy jeden z bliźniaków ginie, umiera i drugi) to pewnie byliby masowo zabijani. Pisarka pokazuje świat pełen nienawiści i zakorzenionego zła. Świat w którym niechęć między rodzeństwem jest na początku dziennym. Gdzie rodzice oddają jedno z dzieci, bo jest wybrakowane, a więc nie należy mu się godne życie wśród Alf. Jednak fabularnie powieść nie jest już tak intrygująca, jak poznawana rzeczywistość. Akcja jest nużąca, nie dzieje się za wiele, a jak się już dzieje to bez większych emocji. Fabuła opiera się na ciągłej podróży Cass, która obfituje w mnóstwo opisów, które zdecydowanie nie nadają dynamiki historii. Spokojnie tę wędrówkę można by ominąć, bo nie dzieje się tam nic, co by w jakikolwiek sposób rzutowało na późniejsze jak i finałowe wydarzenia. A ów finał również nie zaskakuje. Można go przewidzieć jak i większość zagadek, które chyba właśnie tym miały być. 



Mimo że w Ognistym oczyszczeniu mamy do czynienia z pierwszoosobową narracją, Cass stanowi dla mnie jedną wielką, białą plamę. Haig tak mocno skupiła się na kreacji świata i jego charakterystyce, że o opisie emocji czy uczuć zapomniała. Główna bohaterka jest dość typową osobowością, jakie spotykamy w dystopiach. Tylko ona dzięki swoim umiejętnością ma szansę ocalić Omegi oraz świat, ale oczywiście nie chce być taką bronią. W każdym widzi dobro, jest naiwna. Brakuje jej charakteru. Nie lepiej wygląda postać Kimy - towarzysza podróży Cass, ale jego brak osobowości można chociaż tłumaczyć tym, że chłopak stracił pamięć. Autorka serwuje nam również wątek miłosny, ale nie wiem czy nazwanie tej relacji romansem nie jest zbyt przesadne. Wątek ten zaskakuje, ale nie pozytywnie. Raczej swoją absurdalnością i niezrozumieniem. Pojawia się znikąd. Dosłownie z kartki na kartkę, bez jakiegokolwiek wcześniejszego napomknięcia, że tą dwójkę na połączyć jakiego głębsze uczucie. Mylne jest również ostatnie zdanie jakie można przeczytać na tylnej okładce książki. Mówi ono o tym, czy miłość rodzeństwa przetrwa próbę. Sugeruje to, że Cass i Zach bardzo się kochają, ale zły świat im tego zabrania. A oczywiście tak nie jest, bo chłopak już dawno zszedł na ciemną ścieżkę, i gotów jest wiele złego zgotować Cass, aby chronić swoją skórę. Nie jest to powieść o miłości bliźniaków, a raczej nie w takim kontekście jak prezentuje nam to opis. 

   

Ogniste oczyszczenie to książka, która mogłaby być świetna, gdyby tylko wykonanie było lepsze. Haig stworzyła intrygującą rzeczywistość, jednak fabule zabrakło polotu i większych emocji. Powieść momentami przynudza, jest przeciągana, za dużo opisów, a dialogów jak na lekarstwo. Bohaterowie nie przykuwają naszej uwagi, a ich los jest nam obojętny. Jednak pisarka, mimo że w całkiem odmiennym świecie, porusza wiele problemów aktualnych obecnie. Brak tolerancji, dyskryminacja czy gnębienie ludzi, którzy nie są idealni.  Dla tych aspektów, jak i samego uniwersum jest to powieść warta poznania, ale na tle innych dystopii wypada bardzo średnio.