Ostatnie posty

 

Rozdarta
Teri Terry
Tł: Patrycja Zarawska
Zresetowana #2
Wydawnictwo: Młody Book
Data premiery: 21.02.2018r.
Stron:384



Jak większość pierwszych tomów trylogii, tak i Zresetowana zostawiła nas z wieloma pytaniami oraz przedsmakiem nowych problemów bohaterki. Rozdarta nie spuszcza z tonu, który nadała jej poprzedniczka - nadal jest niesamowicie interesująco i zaskakująco. 

Kayla, która od samego początku widziała, że nie jest taka sama jak inni Zresetowani, zaczyna przypominać sobie coraz więcej ze swojej przeszłości. Niektóre ze wspomnień okazują się nie tyle interesujące, ile wręcz przerażające. Dodatkowo jej tożsamość sprzed resetu zaczyna dawać o sobie znać. Kayla jest rozdarta między tym kim była, a kim jest teraz. Sytuacji nie ułatwia zaginięcie Bena. Dziewczyna jest gotowa zrobić wszystko, aby dowiedzieć się czy żyje i co się z nim stało. Jednak nie będzie to łatwe, gdy groźni Lorderowie mają na nią cały czas oko, a krąg osób, którym może zaufać drastycznie się zwęża.   

Rozdarta to drugi tom trylogii autorstwa Teri Terry, który rozpoczyna się w tym samym miejscu, gdzie pozostawiła nas Zresetowana. Już od samego początku dzieje się wiele i nie ma tutaj czasu na nudę. Syndrom środkowego tomu, który często jest najsłabszy ominął dzieło Terry szerokim łukiem. Rozdarta nie jest na pewno zapychaczem serii. Widać, że pisarka miała plan i się go skrupulatnie trzymała. Stopniowo odkrywane tajemnice dodają kolejne puzzle do układanki, której rozwiązanie da nam odpowiedź na pytanie męczące nas od samego początku - Kim jest Kayla? Zaskakujące zwroty fabularne i szybkie tempo akcji są niewątpliwie dużym atutem powieści, jednak autorka trzyma się dość znanych i lubianych schematów. Mamy dziewczynę inną niż wszyscy, mamy zły system i jego przeciwników, których metody walki, mogą pozostawiać wiele do życzenia. Czyli standardowe elementy dystopii, jednak ubrane w nowe szaty, które kuszą mroźną wizją przyszłości. Podobał mi się klimat, który roztacza się wokół dzieła Terry - niepokojący, wręcz smutny. Nad główną bohaterką przez cały czas wisi ryzyko zdemaskowania, schwytania przez rządkowych wysłanników i nie są to puste obawy, bo autorka pokazuje, że potrafi zesłać na swoje postacie wiele złego. 

Kayla jest rozdarta posiadając w swojej głowie kilka charakterów, co pisarka w ciekawy i wiarygodny sposób ukazała. Mimo że w jej głowie dzieje się zdecydowanie za wiele i nie zawsze wie, jakie decyzje powinna podejmować, to jest to ten typ bohaterki, której losy śledzi się z dużym zapałem i mocno się jej dopinguje. Rozdarta to również kilka nowych postaci, których intencji nie możemy być do końca pewni. Postać Nica odegra tutaj znaczącą rolę, dając nam do myślenia, kiedy kończy się konieczna walka o własną wolność a zaczyna terroryzm. Dodatkowo pisarka w delikatny sposób dotyka tematyki syndromu sztokholmskiego oraz walki o względy porywacza. 

Rozdarta to świetna kontynuacja, która dzięki barwnym postaciom i zaskakującym zwrotom akcji  utrzymuje poziom swojej poprzedniczki, a może nawet go przewyższa. Teri Terry ma talent to snucia lekkich i wciągających historii, które jednocześnie potrafią zaangażować emocjonalnie. Po tak mocnym zakończeniu Rozdartej, przed sięgnięciem po ostatni tom nic mnie nie powstrzyma. Polecam szczególnie fanom dystopii oraz powieści młodzieżowych przepełnionych wartką akcją.   


More Happy Than Not. Raczej szczęśliwy niż nie
Adam Silvera
Tł: Sylwia Chojnacka
Wydawnictwo: Czwarta Strona
Data premiery: 15.02.2018r.
Stron: 400



Szczęście to pojecie bardzo względne. Każdy do niego dąży, ale różnie je sobie wyobraża. Jednak bagaż przeszłości jaki ze sobą nosimy potrafi nie raz sprawić, że te upragnione szczęście coraz bardziej się oddala. Doskonale o tym wie nastoletni Aaron, główny bohater powieści Adama Silvery, który mimo młodego wieku przeżył już wiele dramatycznych chwil. Po lekturze tej książki raczej nie będziemy szczęśliwi, i wcale nie jest to spowodowane tym, że jest ona słaba. 

Aaron Soto to szesnastolatek, który po samobójczej śmierci ojca nie umie stanąć na własne nogi. Mimo że ma przy swoim boku kochającą Genevieve i troskliwą matkę, nie potrafi zaznać szczęścia, a blizna na nadgarstku przypomina o czynie, którego się dopuścił. Gdy dziewczyna wyjeżdża na kilka tygodni, chłopak poznaje Thomasa z którym mocno się zaprzyjaźnia. Zaczynają pojawiać się uczucia w których Aaron zaczyna się gubić. Widzi tylko jedną drogę, aby zaznać szczęścia - udać się do kliniki Leteo. Kliniki, która oferuje usuwanie wspomnień.  

More Happy Than Not to książka niespodzianka, po której opisie można by spodziewać się kolejnej, podobnej historii o zagubionym nastolatku poszukującym własnego miejsca na świecie. I oczywiście tym dzieło Silvery też jest, ale oferuje ponadto dużo więcej. Autor serwuje nam niesamowity rollercoaster emocji; smutek, zagubienie i niemoc głównego bohater wylewają się z kart powieści. Jedak dość spore rozwleczenie tej kolejki może sprawić, że nie każdy dotrwa do najlepszego. Do mniej więcej połowy lektury, nachodziły mnie myśli, skąd tyle pochwalnych ocen. Nie chciało się tam nic, co w jakimś stopniu mogło wywołać zachwyt. Pisarz skupił się na ukazaniu zwykłego życia Aarona, środowiska w jakim się obracał i jego zabaw z przyjaciółmi. A właśnie owe zabawy były elementem, który najbardziej mnie uwierał. Nie było to dla mnie zbyt przekonujące, ale nastolatkowie, prawie pełnoletnie osoby ganiały się po ulicy i urządzały sobie coś na styl 'chowanego'. Na szczęście w drugiej połowie książki, dzieją się rzeczy, które sprawiają, że można uznać ją bardzo dobra i zaskakującą. Silvera zgotował nam takie zwroty akcji i ciąg wydarzeń, które śledzi się z zapartym tchem.   

Niewątpliwie wątek odrobinę fantastycznej kliniki Leteo, nadaje powieści niepowtarzalnego charakteru. Odebrałam ją w bardzo symboliczny sposób. Za jej pomocą autor chciał zmusić nas do postanowienia sobie kilku znaczących pytań, tj. Czy zawsze zapomnienie o problemie jest najlepsze? Jak wspomnienia nas kształtują? I czy może lepiej walczyć z demonami przeszłości? Dodatkowo pisarz w dość delikatny sposób dotyka tematyki homoseksualizmu. Aaron musi zmierzyć się z nietolerancją innych, ale w szczególności z samym sobą i zaakceptować to kim jest. 

More Happy Than Not to nie lektura, którą po przeczytaniu odłoży się z uśmiechem. To historia, która mocno nami zawładnie dając do myślenia. Wywoła refleksje i przez jakiś czas zostanie w naszej głowie. Nie jest jest to książka idealna, szczególnie przez przepaść emocjonalną pierwszej połowy książki w stosunku do drugiej. Dzieło Silvera to smutna opowieść o chłopcu, który po prostu chciałby być szczęśliwy, jednak nie wiedział jak ma to osiągnąć. More Happy Than Not pokazuje jak istotne jest to co przeżyliśmy, jak przeszłość nas kształtuje i jak ważne jest, aby pogodzić się z własnym 'ja', bo są rzeczy, których nie da się zmienić, a walka z wiatrakami jest bezcelowa. Książkę polecam szczególnie osobą bliższym wiekiem głównemu bohaterowi oraz takim, które nie wiedzą kim są, lub kim chciałby by być, aby może właśnie na przykładzie Aarona dostrzec co jest w życiu najważniejsze. 


[Przedpremierowo]

 
Pierwszy Róg
Richard Schwartz
Tł: Agnieszka Hofmann
Tajemnica Askiru #1
Wydawnictwo: Initium
Data premiery: 20.04.2018r.
Stron:495


Wzmianka o tym, że dany tytuł sprzedał się w kilkutysięcznym nakładzie, był wielokrotnie wznawiany i zdobył mnóstwo fanów jest niewątpliwie dużą zachętą. Ale każdy chyba już wie, że w dzisiejszym świecie siłą marketingu da się wypromować prawie każdy gniot. Jednak fakt, że Pierwszy Róg pochodzi z rynku niemieckiego znacząco mnie uspokoił. To nie kolejny New York Times Bestseller, który częściej rozczarowuje niż zachwyca. Przed nami rasowe fantasy, które zdecydowanie zasługuje na wysokie liczby sprzedaży. 


Mądrość nie przychodzi sama z siebie, tylko dlatego, że człowiek się starzeje. Mądrości trzeba szukać.

Zajazd pod Głowomłotem wydaje się być dobrym miejscem na przetrwanie burzy śnieżnej. To tutaj garstka podróżnych zostaje uwięziona przez mróz i zawieje oraz skazana na własne towarzystwo. Długo nie trzeba czekać, gdy wśród gości pojawiają się pierwsze konflikty. Dodatkowo sytuacji nie poprawia brutalne morderstwo młodego stajennego. Atmosfera zagęszcza się, bo pewne jest że za tą zbrodnią musi stać jeden z gości. Gospoda rozpoczyna ujawniać swoje tajemnice, zaczynają dziać się niepokojące rzeczy, i nie każdy jest tym za kogo się podaje. Odszukanie zabójcy okazuje się drugorzędnym problemem, gdy główny bohater Havald uświadamia sobie, że te wszystkie, dziwne zdarzenia mogą mieć związek z pradawną magią prowadzącą do legendarnego Królestwa Askiru. Od rozwikłania tej zagadki będzie zależało życie Havalda oraz reszty podróżnych. 

Pierwszy Róg to debiut autora, który jednocześnie rozpoczyna wielotomowy cykl. Gdyby wszystkie debiuty tak się prezentowały to nie doznawalibyśmy zawodów, bowiem dzieło niemieckiego pisarza zachwyciło mnie pod każdym względem. Seria utrzymana jest w nurcie high fantasy; nie zabraknie magii, wojowników, legend i potyczek na miecze. Mamy tutaj do czynienia ze światem kreowanym na czasy podobne naszemu Średniowieczu, gdzie magia i istoty inne niż ludzie, jak Elfy, smoki czy Krasnoludy, mają swoje miejsce. Autor już na samym starcie utrudnił sobie zadanie umieszczając akcję Pierwszego Rogu w gospodzie. Jak ukazać te niecodzienne uniwersum nie przekraczając murów budynku? Jednak Schwartz pokazuje, że się da i to w bardzo ciekawy sposób. Wielu informacji dowiadujemy się właśnie od gości, którzy snują swoje opowieści i przybliżają nam tajemnicze krainy czy odległe królestwa. Zachwycił mnie klimat, ta gęsta atmosfera, otaczający mróz i nutka niepewności. Mimo że akcja nie pędzie tutaj na szyję, to historia pochłonęła mnie od samego początku. Autor stopniowo odkrywa swoje karty, aby wzbudzić w nas nieustającą ciekawości i chęć o więcej. Początkowe wydarzenia zdają się nie łączyć ze sobą, jednak stopniowo odkrywane fakty zmieniają nasz pogląd na sytuację. Wszystko zaczyna układać się w logiczną całość, mimo to ciężko domyślić się w jakim kierunku zostaną poprowadzone dalsze wydarzenia. Finał potrafi zaskoczyć, dając jednocześnie zapowiedź niesamowitej przygody w następnych częściach. 



Nie można nie wspomnieć o piórze Richarda Schwartza, bowiem nie jest to prosty i pospolity język, jakiego używamy na co dzień. Autor perfekcyjnie dopasował słownictwo do czasów w jakich ma miejsce Pierwszy Róg. Zastosował dość wyszukane słownictwo, więc czasami może się zdarzyć, że spotkamy się ze słowem, które będzie dla nas obce. Nie przeszkadzało mi to jednak w najmniejszym stopniu, bo sugestywne opisy i znakomite dialogi, nieraz zabarwione humorem, skradły moje serce. 

Narracja pierwszoosobowa, którą zastosował autor świetnie się spisała, dając nam możliwość wraz z głównym bohaterem, odkrywania tajemnic gospody. Mimo że towarzyszymy Havaldowi przez cały czas, owiany jest on dość sporą chmurą tajemnic i do samego końca Schwartz nie zdradza się z tym, kim on na prawdę jest, aczkolwiek po drodze dostajemy kilka cennych wskazówek i można się co nieco domyślić. Bardzo przypadła mi go gustu kreacja głównego bohater, ale i Ci drugoplanowi nie pozostają gorsi. Havald skradł moje serce swoją zimną krwią, inteligencją i świetną umiejętnością dedukcji. Naszemu protagoniście kroku nie będzie ustępować piękna, władająca magią elfka, której urokowi i wdziękowi nie będzie się umiał oprzeć nawet podstarzały Havald. Jednak wątek romantyczny na który zdecydował się autor jest najsłabszym punktem powieści. Nie prezentuje się zbyt naturalne. Wśród postaci na wyróżnienie zasługuje również Zokora - mroczna elfka o niezwykle charakternej i nieugiętej osobowości oraz szczególnych upodobaniach seksualnych.  



Pierwszy Róg to fenomenalna podróż do świata magii, krwawych walka oraz zapomnianych legend, gdzie pradawna moc budzi się do życia, a bohaterowie będą musieli zawalczyć o swoje życie. Autor oferuje nam intrygujące uniwersum z własnymi zasadami, religią i zwyczajami oraz wciągającą i niebanalną fabułę z zagadką rodem z kryminału. Dzieło Richarda Schwartza kupiło mnie od pierwszych stron, wciągnęło w swój cudowny klimat i nie wypuściło aż do samego końca. Pierwszy Róg to świetne rozpoczęcie cyklu i nie mogę się doczekać sięgnięcia po kontynuację. Polecam każdemu fanowi fantastyki trochę bardziej wymagającej niż młodzieżowe fantasy.   

 
Swego czasu bardzo lubiłam dodawać do recenzji różne wersje okładek z innych zakątków świata. Z czasem stwierdziłam, że jednak zbytnio to odciąga uwagę od samego tekstu i zaprzestałam to robić. Ale moje zamiłowanie do okładek nie minęło. Dalej lubię sobie poszperać w Internecie i pooglądać jak w innych krajach dana książka się prezentuje. Stąd też przyszedł pomysł, aby co jakiś czas stworzyć post poświęcony tylko temu. Będę w nim prezentować okładki książek, które ostatnio czytałam. Oczywiście w miarę możliwości, bo niektóre tytuły nie mają wielu wersji zagranicznych, bądź większość wydawców zostaje przy okładce oryginalnej. Także nie przedłużając przechodzimy do pierwszej partii :) 

1. Okrutna pieśń - Victoria Schwab
Cieszę się, że w tym przypadku wydawnictwo postawiło na oryginalną wersję okładki. Dla mnie prezentuje się najlepiej, chociaż włoska też niczego sobie.  


Kolejno od górnego lewego rogu mamy: rumuńska, angielska, rosyjska, serbska, włoska oraz polska.

2. Zresetowana - Teri Terry
Tutaj nie było za dużego wyboru; większość wydawców postawiła na oryginalną okładkę i dla mnie to dobra decyzja. 


Kolejno od górnego lewego rogu mamy: angielska, francuska, indonezyjska, druga wersja angielskiej i polska.

3. The Call. Wezwanie - Peadar O'Guilin
Tutaj ciężko znaleźć mi faworyta. Okładki są bardzo podobne i w każdej coś mi się podoba. 


Kolejno od góry: angielska, angielska nr 2, polska, angielska nr 3, następnie angielska nr 4 i portugalska. 

4. Ogniste oczyszczenie - Francesca Haig
W Ognistym oczyszczeniu można przebierać do woli. Książka została wydana w wielu krajach i większość pokusiła się o własną okładkę. Bardzo podobają mi się te z symbolem Alfy i Omegi. Polska okładka niestety nie zachwyca mnie.


Kolejno od góry: angielska, czeska, duńska, słowacka, grecka, węgierska, tajska, niemiecka, turecka, chińska, indonezyjska oraz polska. 

5. Caraval. Chłopak, który smakował jak północ - Stephanie Garber
Polska okładka, mimo że odbiega od oryginalnej koncepcji bardzo mi się podoba. Ale również te minimalistyczne, zaledwie z napisem 'Caraval' mają coś w sobie i bardzo pasują do tej magicznej historii.

 
Kolejno od góry mamy wersje w językach: duńskim, hiszpańskim, hebrajskim, francuskim, angielskim, portugalskim, perskim, japońskim, serbskim i polskim.  


Na dzisiaj to tyle. Kolejny post pojawi się, gdy trafię na kolejne książki posiadających wiele wydań, żeby było w czym wybierać. Dajcie znać, która okładka wpadła Wam w oko, bądź wręcz przeciwnie :)